Buto

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Buto (egip. Per-Wadżet, arab. Tell el-Farain) – zhellenizowana nazwa miasta egipskiego położonego w delcie Nilu.

Epoka Późna - okres od około 656 - 525 p.n.e.; epoka w dziejach starożytnego Egiptu od XXVI dynastii do XXXI dynastii. Epokę rozpoczęło panowanie Necho I z XXVI dynastii, a zakończyły rządy Dariusza III Kodomana.XIX dynastia - dynastia władców starożytnego Egiptu, panujących w Górnym i Dolnym Egipcie w latach 1292-1186 p.n.e., rezydujących w Tebach.

Najstarsza osada w tym miejscu istniała na początku czwartego tysiąclecia p.n.e. Począwszy od warstw datowanych na schyłek Okresu Predynastycznego pojawia się zabudowa z cegły, a w warstwie datowanej na okres I dynastii są już duże zabudowania z cegły, być może pałacowe. Część źródeł podaje, że miasto nazwane później Buto było we wczesnym okresie historii Egiptu (predynastycznym) stolicą Dolnego Egiptu, jednak duże budowle pojawiają się tu dopiero na początku okresu dynastycznego, a nawet wówczas nie jest pewne, czy znajdował się tu ośrodek władzy. Powstałe z połączenia dwóch miast: Pe – poświęconemu Horusowi i Dep – poświęconemu bogini Wadżet. Od okresu XIX - XX dynastii miasto było określane zhellenizowanym mianem Buto. W Pe był ośrodek kultu dusz dawnych władców, tzw. dusz z Pe.

Okres predynastyczny – okres przedhistoryczny starożytnego Egiptu bezpośrednio poprzedzający panowanie I dynastii w którym występują kultury Nagada I, II i III, przy czym okres kultury Nagada III pokrywa się w znacznej części z panowaniem I dynastii.Starożytny Egipt (egip. Kemet, Czarna Ziemia) – wysoko rozwinięta cywilizacja starożytnego Bliskiego Wschodu położona w północno-wschodniej Afryce w dolinie i delcie Nilu (z oazami Pustyni Libijskiej włącznie). W okresie największego rozkwitu (Nowe Państwo) obejmująca swoim zasięgiem także Nubię (Kusz) oraz Punt na południu, Syropalestynę (Retenu) na północnych rubieżach azjatyckich, oraz tereny libijskie na północnym zachodzie.

W Okresie Późnym znajdowała się tu wyrocznia.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. B.J. Kemp, Starożytny Egipt. Anatomia Cywilizacji, PIW Warszawa 2009 s. 106, 107
  2. Dembska Albertyna, 1995: Kultura starożytnego Egiptu: słownik, hasło: Tell al-Faraina. Wydawnictwa Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa
  3. B.J. Kemp, Starożytny Egipt. Anatomia Cywilizacji, PIW Warszawa 2009 s. 106-109
  4. Kemp s.106, 107
Ziemia (łac. Terra) − trzecia, licząc od Słońca, a piąta co do wielkości planeta Układu Słonecznego. Pod względem średnicy, masy i gęstości jest to największa planeta skalista Układu Słonecznego.Język arabski należy do rodziny języków semickich, w której zaliczany jest do grupy języków południowo-zachodnich według klasycznego podziału, bądź grupy języków zachodnich, centralnych według podziału Hetzrona i Voigta. Zapisywany jest alfabetycznym pismem arabskim, typu abdżad, od strony prawej do lewej.




Warto wiedzieć że... beta

Wadżet (egip. Uto-Wadżet, Uadżet, Uadżit; gr. Uto, Buto, Edżo, Udżo; łac. Uraeus, stąd forma ureusz) – bogini staroegipska czczona w Dolnym Egipcie.
Starożytna Grecja – cywilizacja, która w starożytności rozwijała się w południowej części Półwyspu Bałkańskiego, na wyspach okolicznych mórz (Egejskiego, Jońskiego), wybrzeżach Azji Mniejszej, a później także w innych rejonach Morza Śródziemnego. Starożytna Grecja uważana jest za kolebkę cywilizacji zachodniej. Grecka kultura, sztuka, mitologia, filozofia, nauka zostały za pośrednictwem Rzymian przekazane Europie i wywierały na jej mieszkańców ogromny wpływ w różnych okresach dziejów.

Reklama