Budowlany element konstrukcyjny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Budowlany element konstrukcyjny – część składowa obiektu budowlanego, która spełnia zadania konstrukcyjne. Nie wszystkie elementy budowlane są elementami konstrukcyjnymi (np. ściana działowa takim elementem nie jest). Podział elementów konstrukcyjnych:

Fundament – element konstrukcyjny przekazujący na podłoże gruntowe całość obciążeń budowli lub maszyn (w przypadku fundamentu pod maszynę, urządzenie) wykonany z betonu, żelbetu, murowany z cegieł lub kamieni, rzadziej z drewna (budowle lekkie). Pod wpływem przekazywanych obciążeń dochodzi do odkształceń gruntu, co z kolei powoduje osiadanie budowli. W związku z tym, dobór odpowiedniego rozwiązania fundamentu (sposobu posadowienia budynku) ma zapewnić:Obiekt budowlany – stała lub tymczasowa konstrukcja. Obiekty budowlane stanowią całość pod względem techniczno-użytkowym. Wysposażone są w instalacje i inne urządzenia niezbędne do spełniania funkcji, dla której zostały zbudowane oraz charakteryzuje je ściśle określony cykl życia obiektu budowlanego. Cykl życia obiektu budowlanego (ang. Infrastructure Lifecycle Management lub ILM) składa się z następujących faz: faza planowania, faza budowy obiektu, faza eksploatacji oraz prowadzenia i nadzorowania bieżącej obsługi budynku, faza przebudowy, wyburzenia bądź zmiany sposobu zagospodarowania. Na każdym z tych etapów może nastąpić też zmiana właściciela (transakcja kupna i sprzedaży nieruchomości).
  • przegrody budowlane poziome
  • płyta fundamentowa
  • strop
  • dach
  • stropodach
  • płyta balkonowa
  • płyta spocznikowa
  • przegrody budowlane pionowe
  • fundament
  • ściany nośne
  • ściany samonośne
  • inne elementy konstrukcyjne
  • podpora
  • belka
  • słup
  • podciąg
  • rygiel
  • wspornik
  • łuk
  • krata
  • rama
  • Wszystkie elementy konstrukcyjne budynku, po ich zestawieniu, tworzą pewną całość, nazywaną konstrukcją budowlaną lub ustrojem budowlanym. Każdy element konstrukcyjny tego ustroju podlega działaniom różnych sił np. strop opierający się na ścianie obciąża ją "przekazując" jej swój ciężar wraz z tzw. obciążeniem użytkowym. O ścianie mówi się, że "pracuje na obciążenie ze stropu". Elementy konstrukcyjne są wymiarowane na określone obciążenia. Funkcja konkretnego elementu może się zmieniać w zależności od tego jakiej zmianie ulegają działające na niego obciążenia. Funkcjonowanie elementu w ustroju budowlanym nazywa się zazwyczaj pracą tego elementu.

    Strop (budownictwo) – poziomy element konstrukcyjny oddzielający poszczególne kondygnacje budynku. Strop przenosi obciążenia na pionowe elementy (ściany lub słupy). Na górnej powierzchni stropu układana jest podłoga, a dolną powierzchnię najczęściej pokrywa się tynkiem, tworząc sufit.Belka – w budownictwie poziomy lub ukośny element konstrukcyjny przyjmujący obciążenia z powierzchni poziomych i przenoszący je na podpory (ściany, słupy, filary, kolumny). Belka pracuje na zginanie i ścinanie (w belkach, zwłaszcza w elementach ukośnych występują także naprężenia rozciągające lub ściskające). Może być wykonana z drewna, stali, betonu, żelbetu, czasem z kamienia. Belką nazywamy także element prętowy zakrzywiony w planie. Nie jest belką element przenoszący obciążenia tylko wzdłuż jej osi.

    W przypadku, gdy ustrój budowlany złożony jest z samych elementów prętowych tworzy on ramę, ruszt bądź też kratownicę.

    Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Dziadek, T., Podstawy budownictwa z fizyką budowli. Cz. 2, Elementy i ustroje budowlane, Wyd. WSI w Opolu 1984
    2. Mielnicki S., Ustroje budowlane : podręcznik z przykładami konstrukcji, "Meta" Katowice 1947




    Warto wiedzieć że... beta

    Obciążenie użytkowe – dodatkowe, różne od ciężaru własnego, obciążenie konstrukcji budowlanej, związane z jej użytkowaniem.
    Fundament – element konstrukcyjny przekazujący na podłoże gruntowe całość obciążeń budowli lub maszyn (w przypadku fundamentu pod maszynę, urządzenie) wykonany z betonu, żelbetu, murowany z cegieł lub kamieni, rzadziej z drewna (budowle lekkie). Pod wpływem przekazywanych obciążeń dochodzi do odkształceń gruntu, co z kolei powoduje osiadanie budowli. W związku z tym, dobór odpowiedniego rozwiązania fundamentu (sposobu posadowienia budynku) ma zapewnić:
    Słup - element konstrukcyjny (może być wolno stojący), pionowa (choć nie zawsze) podpora. Szczególnym zastosowaniem tego rodzaju podpór są słupy telefoniczne (telegraficzne) lub słupy energetyczne. Innym rodzajem są słupki drogowe albo graniczne.
    Element paleniska w piecach i innych urządzeniach grzejnych. Główną częścią jest pokład rusztu z metalowych prętów zwanych rusztowinami, między którymi są prześwity dla przepływu powietrza. W piecach na paliwo stałe ruszt podtrzymuje spalany węgiel lub koks zapewniając pozostawienie wolnej przestrzeni pod paleniskiem. Stosowanie rusztu zwiększa dopływ powietrza do paliwa, oraz umożliwia pozbycie się z miejsca spalania popiołu, spadającego pod spód rusztu do specjalnego zagłębienia zwanego popielnikiem. Do udrażniania rusztu używa się pogrzebacza. W piecach opalanych drewnem rusztów nie stosowano - drewno praktycznie nie daje popiołu i w naturalnym ułożeniu zapewnia wystarczającą ilość powietrza. W paleniskach opalanych tzw. peletami (brykietami drzewnymi) ruszty są niezbędne. W piecach przemysłowych stosuje się ruszty składane z odrębnych rusztowin, wstawianych w obudowę paleniska. Rusztowiny mają specjalne wypusty zapewniające między nimi odstęp potrzebny do napowietrzania ognia. W razie pęknięcia wymienia się tylko niesprawne elementy zamiast całego rusztu.
    Łuk – linia krzywa, według której prowadzony jest łęk. Jeden z najważniejszych elementów architektonicznych, o podstawowym znaczeniu dla kształtowania budowli poszczególnych epok. Jako konstrukcyjny, podparty na końcach, służący głównie do wzmacniania ścian, oraz w sklepieniach do przenoszenia na zewnątrz ciężaru własnego jak i dźwiganego (tzw. oporowy). Jako niekonstrukcyjny, służący dekoracji ścian – formowany w tynku lub stiuku.
    Wspornik – element architektoniczny pełniący funkcję podpierającą. Jego zadaniem jest podtrzymanie elementu wystającego przed lico ściany (np. żebra sklepienia, posąg itp.) wewnątrz lub na zewnątrz budynku (balkon, wykusz, pomost).
    Ściana - w budownictwie przegroda (najczęściej pionowa), oddzielająca środowisko zewnętrzne od wewnętrznego lub dzieląca przestrzeń wewnątrz budynku. Może być elementem konstrukcyjnym.

    Reklama