Bractwo religijne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bractwo religijne (konfraternia) – zrzeszenie religijne, posiadające osobowość prawną. Jego celem jest pogłębianie religijnego życia członków, wzajemna pomoc oraz prowadzenie działalności religijnej lub społecznej.

Bractwo (Bractwo cerkiewne) - narodowo-religijna organizacja społeczna ruskich mieszczan w Królestwie Polskim i Wielkim Księstwie Litewskim, a od 1569 w Rzeczypospolitej w XV-XVIII wieku.Średniowiecze – epoka w historii europejskiej, obejmująca okres między starożytnością a renesansem. Granice czasowe średniowiecza nie są ściśle ustalone. Za początek epoki przyjmuje się okres, w którym cesarstwo zachodniorzymskie chyliło się ku upadkowi. Zwolennicy ścisłej datacji – w zależności od szkoły – za dokładne daty początku średniowiecza podają lata 378, 395 bądź 476. Za koniec epoki uważa się upowszechnienie idei humanistycznych i rozpoczęcie epoki renesansu. Najczęściej w tym przypadku wymieniane są daty ok. 1450 roku oraz lata 1453, 1492, a nawet 1517.

Pierwsze bractwa powstały w średniowieczu, szybki ich rozwój w Kościele katolickim nastąpił po soborze trydenckim. Od XVII wieku zróżnicowały się na:

  • tzw. związki pobożne (np. Bractwo Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo)
  • bractwa kościelne
  • Bractwa religijne oprócz chrześcijaństwa działają również w islamie.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Bractwo (cerkiew)




  • Reklama