Bracia plymuccy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bracia plymuccy (ang. Plymouth Brethren) – konserwatywny nurt protestantyzmu należący do ewangelickiego chrześcijaństwa. Zapoczątkowany na Wyspach Brytyjskich i w całym Imperium Brytyjskim pod koniec lat 20. XIX wieku.

Stowarzyszenie Zborów Chrześcijan w Rzeczypospolitej Polskiej, wcześniej: Zbór Chrześcijan bez osobliwego wyznania – chrześcijańskie wyznanie protestanckie o charakterze ewangelikalnym i fundamentalnym, należące do konserwatywnego nurtu braci plymuckich – tzw. braci zamkniętych. Organizacyjnie, stowarzyszenie ma charakter porozumienia niezależnych od siebie zborów. Większość wyznawców zamieszkuje Śląsk, gdzie znani są także pod potoczną nazwą darbyści. Podczas zgromadzeń niedzielnych używane są śpiewniki pt. Pieśni Duchowe i Ewangelizacyjne. Na terenie Polski działało legalnie już w czasach PRL jako Zbór Chrześcijan bez osobliwego wyznania. Od 11 stycznia 1990 r. zarejestrowane pod obecną nazwą. Osoba reprezentująca stowarzyszenie jest Oskar Schier.Zbór – określenie stosowane m.in. w Polsce, Czechach (czes. sbor) i na Białorusi (biał. збор) w odniesieniu do lokalnej wspólnoty wiernych kościołów protestanckich (gmina, zgromadzenie, kongregacja) oraz niektórych ugrupowań nieprotestanckich, historycznie wywodzących się z protestantyzmu oraz przez np. Świadków Jehowy.

Doktrynalne powody powstania ruchu braterskiego[ | edytuj kod]

Zgodnie z doktryną braciplymuckich pierwsi chrześcijanie byli gromadzeni pod natchnieniem Ducha Świętego jedynie „dla imienia” Jezusa Chrystusa. Pierwotnie praktykowali trzy rodzaje zgromadzeń: na modlitwę, na łamanie chleba i na głoszenie Słowa Bożego. Odnosząc się do opisu Nowego Testamentu bracia plymuccy zwrócili uwagę, na to że w pierwszym okresie chrześcijaństwa nie było podziałów na odłamy i denominacje chrześcijańskie. Dlatego uznali, że jedynie Chrystus miał być centrum zgromadzeń chrześcijan, a imię Jezusa jest całkowicie wystarczające do motywów zgromadzeń (odpowiednik nabożeństwa w innych społecznościach chrześcijańskich). Bracia plymuccy gromadzą się bez służby kleru. Zgodnie z doktryną braci plymuckich jest to realizacja wskazań ewangelii Mateusza 18:20: Gdzie są dwaj lub trzej zgromadzeni razem do imienia mego, tam Jestem pośrodku ich. Bracia plymuccy interpretują ten fragment dosłownie i wierzą w osobistą obecność Chrystusa na takich zgromadzeniach.

Sola fide (łac.: jedynie wiarą) – doktryna chrześcijańska, według której grzeszny człowiek może przyjąć Boże przebaczenie jedynie przez wiarę w Jezusa Chrystusa.Nowa Zelandia (ang. New Zealand, język maoryski Aotearoa – Kraj Długiej Białej Chmury) – państwo wyspiarskie, położone na południowo-zachodnim Pacyfiku i składające się z dwóch głównych wysp (Północnej i Południowej) oraz szeregu mniejszych wysp, w tym Wyspy Stewart i Wysp Chatham. Archipelag Nowej Zelandii jest najdalej na południe wysuniętą częścią Oceanii, na południowy wschód od Australii. W skład Nowej Zelandii (a dokładnie w skład Commonwealth realm Nowej Zelandii, czyli są to terytoria stowarzyszone lub zależne Nowej Zelandii, ale wchodzące wraz z nią w skład wspólnej domeny królewskiej tudzież królestwa stowarzyszeniowego, połączonego unią personalną ze Zjednoczonym Królestwem i innymi Commonwealth realms) wchodzą również Wyspy Cooka i Niue, które są samorządne, oraz Tokelau i Dependencja Rossa.

Zamknięta społeczność – powód kontrowersji[ | edytuj kod]

Bracia plymuccy z separatystycznym podejściem do tego, co nazywają moralnym, doktrynalnym i sekciarskim złem (istotne wymienienie tych trzech elementów), powołują się na zalecenie zawarte w 2. liście do Tymoteusza 2:19-22: Niech odstąpi od nieprawości każdy, kto wzywa imienia Pańskiego. Zgromadzenia członków Ciała Chrystusowego odbywać mają się w prostocie i składają się z łamania chleba, modlitwy, rozważania Słowa Bożego i głoszenia Ewangelii. Siła domknięcia społeczności dzieli braci plymuckich na wiele oddzielnych grup, nieuznających się wzajemnie. Główny podział w ramach ruchu jest na liczniejszych braci otwartych (wśród których jest wiele odcieni zamknięcia i których przedstawicielem są w Polsce członkowie Kościoła Wolnych Chrześcijan) oraz znacznie mniej licznych braci zamkniętych (wśród których jest wiele odcieni zamknięcia i których przedstawicielami są w Polsce członkowie Stowarzyszenia Zborów Chrześcijan). Co do nazw, bracia plymuccy preferują proste tytuły: „chrześcijanie”, „święci”, „bracia” itp. Każdy z tych tytułów odnosi się do wszystkich chrześcijan jako dzieci bożych. Unikają nazw denominacyjnych, ponieważ uważają je za barierę w praktycznej jedności wszystkich chrześcijan. W zdecydowanej większości przeciwni są jednak ruchowi ekumenicznemu - definiowanemu w tym wypadku jako bezpośrednie dążenie do jednoczenia się wyznań chrześcijańskich - uznając, że bardziej skuteczne jest osobiste posłuszeństwo Biblii, a wtedy skutkiem będzie praktyczna jedność z wszystkimi, którzy są „prawdziwymi chrześcijanami”. Zazwyczaj rozpowszechniony jest wśród braci plymuckich pogląd, że każdy wierzący w Jezusa Chrystusa jest członkiem Ciała Chrystusa, i jako taki ma swoje miejsce przy Stole Pańskim, aby łamać chleb, jeśli jego życie jest wolne od rzeczy, które publicznie znieważają Boga. Także z tego powodu ich zamierzeniem jest nie przyjmować żadnych denominacyjnych nazw, które mogłyby wyłączać jakiegokolwiek członka Ciała Chrystusa.

Historia chrześcijaństwa to okres historii obejmujący czas od narodzin Jezusa Chrystusa (początek rozwoju religii chrześcijańskiej) aż do dziś. Badaniem tego okresu w sposób naukowy zajmuje się Historia Kościoła jako gałąź teologii.Jan Kalwin, fr. Jean Cauvin albo również Jean Calvin (ur. 10 lipca 1509 w Noyon, zm. 27 maja 1564 w Genewie) – teolog, kaznodzieja, pisarz i organizator życia duchowego w Szwajcarii okresu reformacji. Twórca jednej z doktryn religijnych - ewangelicyzmu reformowanego, przyjętej przez kościoły ewangelicko-reformowane, prezbiteriańskie, a następnie przez część kongregacjonalnych, opierającej się głównie na predestynacji oraz symbolicznej, a nie realnej w odróżnieniu od poglądu powszechnie panującego w Kościele Katolickim, obecności Jezusa Chrystusa w Wieczerzy Pańskiej. Nazywany "teologiem par excellence"; "Arystotelesem Reformacji"; "Akwinatą Kościoła reformowanego"; "najbardziej chrześcijańskim mężem swej epoki" czy też "drugim patriarchą reformacji".


Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




Warto wiedzieć że... beta

List do Hebrajczyków [Hbr], List do Żydów [Żyd] – jeden z listów Nowego Testamentu zamieszczany w wydaniach Biblii przed Listami powszechnymi. Imię autora nie jest w liście wymienione i od początku stanowiło kwestię sporną. Przez długie lata autorstwo przypisywano Pawłowi z Tarsu, pogląd ten jest jednak obecnie zarzucony. Również kanoniczność Listu budziła wątpliwości. Obecnie kwestie autorstwa i kanoniczności nie znajdują się w centrum zainteresowań biblistów, poruszane są natomiast zagadnienia takie jak struktura Listu, tło religijno-historyczne i główne wątki myśli teologicznej.
George Whitefield, znany również jako George Whitfield (ur. 16 grudnia 1714 w Gloucester, Anglia, zm. 30 września 1770 w Newburyport, Massachusetts) – anglikański duchowny, kaznodzieja, jeden z założycieli Metodyzmu oraz prekursor ruchu ewangelicznego.
Nowy Testament (gr. Ἡ Καινὴ Διαθήκη, on Kainē Diathēkē) – druga, po Starym Testamencie, część Biblii chrześcijańskiej, powstała na przestrzeni 51-96 r. n.e.; stanowi zbiór 27 ksiąg, przedstawiających wydarzenia z życia Jezusa i wczesnego Kościoła oraz pouczenia skierowane do wspólnot chrześcijańskich, tradycyjnie datowanych na drugą połowę I wieku; niektórzy bibliści datują część ksiąg również na pierwszą połowę II wieku; główne źródło chrześcijańskiej doktryny i etyki.
Jonathan Edwards (ur. 5 października 1703, zm. 22 marca 1758) – amerykański, kolonialny kaznodzieja protestancki nurtu kongregacjonalistycznego, teolog i misjonarz w kręgach Indian. Edwards jest uważany za najwybitniejszego amerykańskiego teologa. Zasłynął jako jeden z najbardziej wszechstronnych amerykańskich teologów i filozofów oświecenia. Jego dorobek obejmuje bardzo różne dziedziny, jednak Edwardsa najczęściej kojarzy się z obroną teologii kalwinistycznej, metafizyką teologicznego determinizmu oraz dziedzictwem purytańskim. W swoim słynnym kazaniu Grzesznicy w rękach rozgniewanego Boga położył nacisk na gniew Boga wobec grzechu. Edwards skontrastował tu wizję surowego Boga z tezą o Bogu-zbawicielu. Siła oddziaływania niektórych kazań była tak dotkliwa, że niektórzy słuchacze mdleli. Przykre reakcje słuchaczy na słowa kaznodziei wywołały kontrowersje wokół „cielesnych skutków” obecności Ducha Świętego.
Chrześcijaństwo, chrystianizm (gr. Χριστιανισμóς, łac. Christianitas) – monoteistyczna religia objawienia, bazująca na nauczaniu Jezusa Chrystusa zawartym w kanonicznych ewangeliach. Jej wyznawcy uznają w nim obiecanego Mesjasza i Zbawiciela, który ustanowił Królestwo Boże poprzez swoje Zmartwychwstanie. Kanon wiary chrześcijańskiej został spisany w Nowym Testamencie i przekazywany jest przez Kościoły.
Kościół /(gr.) ἐκκλησία (ekklesia), zgromadzenie obywatelskie/ – w teologii chrześcijańskiej, wspólnota ludzi ze wszystkich narodów, zwołanych przez Apostołów, którzy zostali posłani przez Jezusa Chrystusa, by utworzyć zgromadzenie wybranych, stających się wolnymi obywatelami Królestwa niebieskiego. Wspólnota Kościoła ma cztery zasadnicze cechy, sformułowane w Nicejsko-konstantynopolitańskim wyznaniu wiary (381 r.): jedność, świętość, powszechność i apostolskość. Pierwszym zadaniem Ludu Bożego, jako ustanowionej poprzez chrzest wspólnoty /(gr.) koinonia/ wiary i sakramentów, jest bycie sakramentem wewnętrznej jedności ludzi z Bogiem oraz jedności całej ludzkości, która ma się zrealizować. Kościołem nazywa się też wspólnotę lokalną Kościoła powszechnego, tzw. kościoły lokalne, a także określone wyznanie chrześcijańskie. Tajemnicą Kościoła zajmuje się gałąź teologii – eklezjologia.
Samuel Prideaux Tregelles (ur. 30 stycznia 1813, zm. 24 kwietnia 1875 roku) – brytyjski biblista, krytyk tekstu i teolog.

Reklama