• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Botanika



    Podstrony: [1] 2 [3] [4]
    Przeczytaj także...
    Prawa Mendla – reguły przekazywania cech dziedzicznych. Zostały sformułowane w 1866 przez Grzegorza Mendla podczas jego badań nad krzyżowaniem roślin, głównie grochu zwyczajnego (Pisum sativum L.).Cząsteczka (molekuła) – neutralna elektrycznie grupa dwóch lub więcej atomów utrzymywanych razem kowalencyjnym wiązaniem chemicznym. Cząsteczki różnią się od cząstek (np. jonów) brakiem ładunku elektrycznego. Jednakże, w fizyce kwantowej, chemii organicznej i biochemii pojęcie cząsteczka jest zwyczajowo używane do określania jonów wieloatomowych.
    Znaczenie i cele botaniki[ | edytuj kod]
    Tradycyjny warsztat pracy botanika

    Botanika należy do nauk podstawowych, a więc realizuje cele poznawcze. Poznanie realizowane jest poprzez obserwacje świata roślin oraz procesów w nim zachodzących, a także wykonywanie doświadczeń zarówno w warunkach naturalnych, jak i laboratoryjnych. Jako część biologii korzysta z podstawowych teorii biologicznych takich jak teoria komórkowa, teoria ewolucji, teoria kodu genetycznego. Jednocześnie teorie powstałe w ramach pracy botaników są częścią ogólnych teorii biologicznych. Gromadzone informacje o roślinach może być i jest szeroko wykorzystywane przez człowieka do podnoszenia dobrobytu oraz utrzymywania odpowiedniej jakości środowiska życia człowieka. Efektem wykorzystania wiedzy botanicznej są ścisłe związki z naukami stosowanymi w tym z rolnictwem, leśnictwem, ogrodnictwem, medycyną oraz biotechnologią i ochroną środowiska.

    Sinice, cyjanofity, cyjanobakterie, cyjanoprokariota (Cyanobacteria) – gromada organizmów samożywnych, dawniej uznawanych za rośliny, według nowszej taksonomii zaliczanych do Procaryota (prokarioty, królestwo bakterii).Włókno – podstawowa jednostka struktury wielu materiałów, która charakteryzuje się znaczną długością i niewielkim przekrojem. Zwykle przyjmuje się, że włóknem jest struktura, której długość jest minimum 100 razy większa od jej przekroju. Włókna występują zarówno w materiałach naturalnych jak i produkowanych przez człowieka. Niektóre materiały są wykonane prawie wyłącznie z włókien, podczas gdy w innych włókna stanowią tylko jeden z elementów wzmacniających ich strukturę.

    Rośliny są fundamentalną częścią życia na Ziemi. Dostarczają nam: tlen, pożywienie, włókna, drewno, papier, paliwa, leki, barwniki, żywice, olejki eteryczne, kauczuk. Rośliny wiążą dwutlenek węgla. Kształtują nasze środowisko życia oddziałując na warunki klimatyczne, zmniejszając zanieczyszczenia powietrza i hałas. Wpływają także na naszą kulturę ze względu na walory estetyczne, krajobrazowe, dawniej posiadały także znaczenie religijne.

    Wedy, Weda (dewanagari वेद , "wiedza"; podobieństwo tych słów wynika ze wspólnego językowego praprzodka indosłowiańskiego) – święte księgi hinduizmu, najstarsza grupa religijnych tekstów sanskryckich, które stanowiły całość ówczesnej wiedzy człowieka o świecie ludzi i bogów; antologia tekstów z różnych okresów, o różnej tematyce, budowie i przeznaczeniu. Objętością Wedy przewyższają Biblię sześciokrotnie.Konrad Gesner (także Conrad Gessner, Conrad Geßner, Conrad von Gesner, Conradus Gesnerus) (urodzony 26 marca 1516 r. w Zurychu, zmarł 13 grudnia 1565 r. w tym samym mieście) – szwajcarski bibliograf, bibliofil, lekarz, przyrodnik, filolog, lingwista, leksykolog, wydawca i komentator wielu dzieł starożytnych i współczesnych z różnych dziedzin wiedzy. Znawca bibliotek starożytnych, średniowiecznych i renesansowych. Wszechstronny encyklopedyczny umysł epoki renesansowego humanizmu. Pozostawił po sobie cenny dorobek naukowy.

    Poznanie budowy, organizacji i funkcjonowania świata roślin jest ważne dla społeczności ludzkiej i jej przyszłości ponieważ pozwala na:

  • wyżywienie społeczności ludzkiej
  • dostarczanie leków, paliw i innych produktów
  • zrozumienie właściwości życia
  • zrozumienie przyczyn, zakresu i perspektyw zmian w środowisku.
  • Historia botaniki[ | edytuj kod]

    Teofrast jest uważany za ojca botaniki
    Krzysztof Kluk, Botanika dla szkół narodowych z 1785 roku wyd. z inicjatywy Towarzystwa do Ksiąg Elementarnych.

    Uznawanym twórcą botaniki jako nauki jest Teofrast żyjący w latach 371-286 p.n.e. filozof Antycznej Grecji. Dwa dzieła: Περί φυτώv ιστoρίας (Historia Plantarum, Historia naturalna roślin) oraz Περί φυτώv αιτιώv (O przyczynach roślin) są dwoma pierwszymi naukowymi opracowaniami omawiającymi odpowiednio botanikę ogólną oraz fizjologię roślin. Wprawdzie opisy i klasyfikacje roślin tworzone były wcześniej przez Arystotelesa, nauczyciela Teofrasta, jednak do współczesności zachowały się jedynie fragmenty tego dzieła. Teofrast opisał i nazwał około 550 gatunków roślin. Jego opisy uwzględniały budowę, rozwój i sposób odżywiania. Zapoczątkowany w starożytności pogląd, że cały pokarm rośliny pobierają przez korzenie z gleby, chociaż fałszywy, przetrwał aż do XIX wieku. Podział systematyczny roślin na cztery grupy, utrzymywał się do XVI wieku. Ze względu na pierwsze tak szerokie opisanie świata roślin Teofrast uważany jest za ojca botaniki. Innym znaczącym starożytnym dziełem, zbierającym informacje o roślinach leczniczych było dzieło greckiego lekarza zatrudnionego w służbie cesarzy rzymskich, Dioskurydesa. De materia medica zawierała opis około 700 roślin i produktów pochodzenia roślinnego i aż do epoki renesansu wyznaczała standard w botanice medycznej i farmakologii. Została przetłumaczona na łacinę, syryjski oraz arabski. W kolejnych kopiach dzieła prawdopodobnie następcy Dioskurydesa dopisywali synonimy nazw roślin w co najmniej kilkunastu językach. Opisy i klasyfikacje roślin zawarte są także w najstarszych zabytkach piśmiennictwa hinduskiego – w Wedach. Także w starożytnych Chinach opisywano rośliny, w szczególności w kontekście zastosowań leczniczych. Drugi z mitycznych cesarzy chińskich – Shennong, według tradycji jest autorem opisu 252 gatunków roślin leczniczych, zaś żyjący w latach 2697-2513 p.n.e. Thung Chun kontynuował opisywanie roślin o zastosowaniu medycznym.

    Rośliny lecznicze - najczęściej rośliny lądowe, zawierające substancje czynne, stosowane w medycynie i ziołolecznictwie. Z niektórych części tych roślin wyrabia się leki (np. z korzeni, łodyg, liści, kwiatów). Na świecie poznano ok. 2 500 gatunków roślin leczniczych-u nas rośnie ich ok. 400-w praktyce stosowane jest ok. 200. Zdecydowana większość z nich to rośliny naczyniowe, nieliczne należą do paprotników, porostów i glonów. Niektóre z gatunków ziół stosowane dawniej w ludowej medycynie, obecnie nie są już używane.Róża (Rosa L.) – rodzaj krzewów należących do rodziny różowatych (Rosaceae). Znanych jest 150–200 gatunków występujących na półkuli północnej, czasem podaje się nawet dwukrotnie większą liczbę, co wynika z różnego traktowania taksonów. Większość ozdobnych odmian róży rozmnaża się przez okulizację na podkładkach z dzikich róż.

    Do końca XV wieku głównymi dziełami botaników pozostawały encyklopedyczne, alfabetyczne zestawienia gatunków roślin wraz z opisem ich zastosowań medycznych. Zestawienia takie nazywane były ogrodami zdrowia (Hortus sanitatis) i powstawały przede wszystkim jako wynik opracowań dzieł starożytnych Arystotelesa, Teofrasta, Dioskurydesa i Pliniusza Starego. Wiek XVI przyniósł przełom w naukach przyrodniczych. Botanicy epoki renesansu określani często jako naturaliści tworzyli dzieła, określane jako zielniki lub herbarze, łączące idee sztuki i nauki. Poza naukowymi opisami roślin zawierały one artystyczne ilustracje roślin. O ile w dziełach starożytnych i średniowiecznych opisanych zostało około 1000 gatunków roślin w dziełach botaników renesansowych opisy obejmowały już około 6000 gatunków. Było to związane z poznawaniem roślin pochodzących z dalekich podróży, głównie do Ameryki. W roku 1544 Pierandrea Matthioli w opracowaniu „Di Pedacio Dioscoride libri cinque della historia...” opisał pomidory jako nową odmianę mandragory nazwaną pomi d’oro. Inny naturalista Konrad Gesner opisał pomidora pod nazwą pomum aureum. W Rzymie w roku 1585 Castore Durante wydał zielnik pod tytułem „Herbario nuouo” (Nowy herbarz) zawierający opisy nie znanych wcześniej ziół amerykańskich. Zielnik ten został przetłumaczony na język niemiecki i hiszpański, w języku włoskim wydawany był aż 11 razy. W Anglii John Gerard w roku 1597 opublikował „The Herball, or General Natural History of Plants” które stało się najbardziej obszernym, ilustrowanym zbiorem opisów roślin w języku angielskim. Również w Anglii w roku 1653 lekarz, botanik Nicholas Culpeper opublikował „Complete Herbal”, obszerne dzieło opisujące lecznicze działanie roślin.

    Ampelografia (gr. ámpelos = winna latorośl) – nauka o winoroślach (Vitis spp.) zajmująca się opisywaniem i klasyfikowaniem tych roślin. Dawniej główną metodą była obserwacja i porównywanie kształtu i barwy owoców i liści winorośli. Współcześnie nauka ta zrewolucjonizowana została za sprawą badań molekularnych DNA.Roślinność – termin w specjalistycznej terminologii geobotanicznej oznacza ogół zbiorowisk roślinnych na określonym obszarze, stanowiący przedmiot badań fitosocjologii. Termin uzupełniony o przymiotnik oznacza grupy zbiorowisk roślinnych, które łączy podobieństwo siedliskowe (np. roślinność wodna lub leśna), zasięgowe (np. roślinność wysokogórska lub azonalna), stopień przekształcenia (roślinność pierwotna lub półnaturalna).

    W pracach Leonharda Fuchsa oraz Remberta Dodoensa zawarte były słowniki terminów botanicznych. Wiele nowych pojęć pojawiło się także w pracy Historiae stirpium Valeriusa Cordusa. Były to między innymi nazwy typów korzeni, owoców oraz liści. Pierwszy nowożytny system klasyfikacyjny roślin opublikowany został w 1583 przez Włocha Andrea Cesalpino w dziele De plantis libri XVI. System był sztuczny, skonstruowany na podstawie pokroju rośliny oraz cech takich jak budowa owocu. Charakterystyczne dla epoki renesansu było powstanie licznych ilustracji roślin, także tych przywiezionych z Ameryki, wykonanych pod nadzorem botaników przez malarzy. Przy braku wspólnego nazewnictwa roślin oraz terminologii dotyczącej budowy ilustracje spełniały podstawową funkcję przy identyfikacji rośliny.

    Korek, felem (fellem) – tkanka roślinna, występująca jako podelement w systemie tkanek okrywających, perydermie (korkowicy). Jest drugim obok fellodermy produktem działalności fellogenu (tkanki korkotwórczej).Histologia (z gr. histos – tkanka, logos – wiedza, nauka) – nauka o budowie, rozwoju i funkcjach tkanek, w przeciwieństwie do anatomii, zajmuje się badaniem mikroskopowej budowy ciała. Nauka o mikroskopowych wykładnikach chorób nosi nazwę histopatologii.

    Próbki materiału roślinnego badane były przez naukowców od początku istnienia techniki mikroskopowej. W roku 1667 angielski naukowiec Robert Hooke w monografii zatytułowanej Micrographica opisał mikroskopijne przedziały w tkance korka, które nazwał „cells” od łacińskiego słowa cella oznaczającego mały pokój bądź kabinę lub też od słowa cellulae oznaczającego sześciokątny element plastra miodu. Był to pierwszy opis komórki roślinnej, chociaż znacznie inaczej rozumianej niż obecnie. Za równorzędnych twórców anatomii roślin jako dyscypliny naukowej uznaje się Nehemiaha Grewa oraz Marcello Malpighiego. Pierwszy z nich w serii publikacji w latach 1670-1682 opisał proces powstawania tkanek w organach roślinnych. Jest twórcą terminów „tkanka” oraz „parenchyma”. W 1679 Marcello Malpighi w pracy Anatomia plantarum opisał wewnętrzną budowę korzenia, włókna drewna oraz budowę aparatu szparkowego.

    Florystyka, autchorologia, florystyczna geografia roślin, geobotanika florystyczna – dział botaniki, a ściślej geografii roślin i geobotaniki, zajmujący się inwentaryzacją flory w celu ustalania spisu gatunków roślin z podaniem ich stanowisk (rozmieszczenia) na określonym obszarze. W szerszym ujęciu zajmuje się badaniem zasięgów roślin, grupowaniem roślin według kryterium zasięgowego oraz powinowactwem florystycznym różnych obszarów, ich zróżnicowaniem florystycznym.Lek – każda substancja, niezależnie od pochodzenia (naturalnego lub syntetycznego), nadająca się do bezpośredniego wprowadzana do organizmu w odpowiedniej postaci farmaceutycznej w celu osiągnięcia pożądanego efektu terapeutycznego, lub w celu zapobiegania chorobie, często podawana w ściśle określonej dawce. Lekiem jest substancja modyfikująca procesy fizjologiczne w taki sposób, że hamuje przyczyny lub objawy choroby, lub zapobiega jej rozwojowi. Określenie lek stosuje się też w stosunku do substancji stosowanych w celach diagnostycznych (np. metoklopramid w diagnostyce hiperprolaktynemii) oraz środków modyfikujących nie zmienione chorobowo funkcje organizmu (np. środki antykoncepcyjne).

    Joachim Jungius podobnie przyczynił się do rozwoju morfologii roślin dziełem Isagoge phytoscopia. Zostało ono opublikowane już po śmierci autora w roku 1678 w Hamburgu. Autor opisał różnorodność form łodyg, korzeni i kwiatów, kształtując jednocześnie terminologię naukową w zakresie morfologii roślin. Był też pierwszym botanikiem, który zwrócił uwagę na sztuczność podziału na drzewa i rośliny zielne, co było jednak ignorowane aż do klasyfikacji de Jussieu.

    Rybactwo – (gospodarka rybacka) – zespół planowanych i skoordynowanych czynności mających na celu racjonalne gospodarowanie organizmami wodnymi w myśl zasad ekonomii i zgodnie z założeniami ochrony przyrody. Pojęcie to obejmuje: 1. rybołówstwoPory roku – okresy klimatyczne, będące następstwem ruchu obiegowego Ziemi wokół Słońca i nachylenia osi ziemskiej do płaszczyzny orbity tego ruchu. Ruch obiegowy Ziemi przy stałym nachyleniu osi obrotu sprawia, że warunki oświetlenia Ziemi zmieniają się w rytmie rocznym, co pociąga za sobą zmiany klimatyczne oraz wpływa na wegetację roślin i tryb życia zwierząt. Nauka o wpływie pór roku na świat roślin i zwierząt to fenologia.

    W 1694 Rudolf Jakob Camerarius w pracy De Sexu Plantarum Epistola wykazał, że pręciki i słupki związane są z płcią męską i żeńską, a pyłek jest czynnikiem uczestniczącym w zapłodnieniu.

    W 1737 szwedzki przyrodnik Carl von Linné opublikował Genera Plantarum – dzieło dające podwaliny pod nowoczesny system klasyfikacyjny roślin, podstawę dzisiejszej taksonomii roślin. W 1753 Linneusz w Species Plantarum wprowadził binominalne nazewnictwo gatunków, które zdeterminowało dalszy rozwój taksonomii. Szwedzki naukowiec wszystkie opisane rośliny podzielił na 24 klasy, te z kolej na rzędy i rodziny. System Linneusza wykorzystywał też powstałą w roku 1700 koncepcję rodzaju. Chociaż stał się powszechnie używanym, był systemem sztucznym – grupował rośliny na podstawie podobieństwa.

    Mykologia, mikologia – dział biologii zajmujący się badaniem grzybów (Fungi), ich systematyką, budową (morfologią, anatomią, cytologią), fizjologią, a także znaczeniem dla człowieka.Pedanius Dioskurydes (ok. 40 w Anazarbus, Cylicja – ok. 90) – grecki lekarz, farmakolog i botanik, który żył i pracował w Rzymie w czasach cesarza Nerona. Podróżował i poszukiwał leków w całym Basenie Morza Śródziemnego.

    Pierwszy naturalny system taksonomii, mający odzwierciedlać pokrewieństwo taksonów, został rozwinięty w roku 1789 przez Antoine de Jussieu.

    Badania budowy roślin zapoczątkował niemiecki dramaturg i poeta interesujący się także nauką Johann Wolfgang von Goethe. Rok 1790, w którym opublikował książkę pod tytułem Versuch die Metamorphose der Pflanzen zu erklären uznawany jest za początek morfologii roślin jako dyscypliny naukowej, przy czym w niemieckiej tradycji botanicznej morfologia rozumiana jest jako budowa rośliny na każdym poziomie jej organizacji.

    Towarzystwo do Ksiąg Elementarnych (1775-1792) – instytucja utworzona przez Komisję Edukacji Narodowej 10 lutego roku 1775 w Warszawie. Prowadziła swą działalność do 19 kwietnia roku 1792.Rudolf Jakob Camerarius (ur. 12 lutego 1665 r. w Tybindze, zm. 11 września 1721 r., tamże) - lekarz i botanik pochodzenia niemieckiego.

    W wiek XIX botanika weszła z ograniczoną znajomością zewnętrznej budowy roślin i elementarną wiedzą o ich anatomii. Jednak w ciągu tego wieku nastąpił znaczny rozwój wiedzy o roślinach. Stało się tak z powodu dostępu do coraz lepszych przyrządów optycznych, postępów w zakresie fizjologii i anatomii, rozszerzeniu badań botanicznych na wszystkie kontynenty i uprawę w europejskich ogrodach roślin pochodzących z całego świata. Opisy roślin z różnych regionów geograficznych opracowane przez Aleksandra Humboldta zapoczątkowały rozwój geografii roślin. Badania Karola Naegeliego pozwoliły poznać proces rozwoju komórek, tkanek i narządów. Fizjologiczne badania przeprowadzone między innymi przez Juliusza Sachsa, Wilhelma Pfeffera i Klimienta Timiriazewa ostatecznie obaliły teorię humusową. Doświadczenia Karola von Goebla zapoczątkowały organografię roślin. Edward Strasburger w roku 1875 opisał mitozę, co pozwoliło zrozumieć proces podziału komórki. Sergiej Nawaszin w roku 1898 opisał podwójne zapłodnienie u roślin okrytozalążkowych.

    Dziedziczenie - sposób przekazywania genów potomstwu. Dziedziczenie następuje w momencie łączenia się rodzicielskich gamet i powstawania zygoty u organizmów rozmnażających się płciowo oraz w czasie podziału rodzicielskiej komórki lub fragmentu ciała (np. plechy), którego następstwem jest powstanie nowego osobnika u organizmów rozmnażających się bezpłciowo.Zakład (jednostka organizacyjna) - jednostka organizacyjna uczelni lub instytutu naukowego o wąskiej dyscyplinie badań, mniejsza niż instytut, np. Zakład Historii Polski Nowożytnej Instytutu Historycznego.

    Teorie ewolucyjne Karola Darwina i odkrycie praw dziedziczenia Grzegorza Mendla spowodowały potrzebę porządkowania świata roślin z zastosowaniem taksonomii filogenetycznej. Za pierwszy system tego rodzaju uznaje się pracę Augusta Eichlera pt. Syllabus der Vorlesungen über Phanerogamenkunde (1876).

     Zapoznaj się również z: Historia badań nad fotosyntezą.
    Medycyna (łac. medicina „sztuka lekarska”) – nauka empiryczna (oparta na doświadczeniu) obejmująca całość wiedzy o zdrowiu i chorobach człowieka oraz sposobach ich zapobiegania, oraz ich leczenia. Medycyna weterynaryjna rozszerza zakres zainteresowań medycyny na stan zdrowia zwierząt. Za prekursora medycyny starożytnej uważa się Hipokratesa, a nowożytnej Paracelsusa. W czasach najnowszych wprowadza się zasady medycyny opartej na faktach.Środowisko – ogół elementów nieożywionych i ożywionych, zarówno naturalnych, jak i powstałych w wyniku działalności człowieka, występujących na określonym obszarze oraz ich wzajemne powiązania, oddziaływania i zależności. Jest to pojęcie podrzędne w stosunku do przyrody, obejmującej również elementy ożywione.


    Podstrony: [1] 2 [3] [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Botanical Society of America (Amerykańskie Towarzystwo Botaniczne) − stowarzyszenie botaników profesjonalnych i amatorów, naukowców, nauczycieli i studentów obecne w ponad 80 krajach całego świata. Powstało w 1893 roku, utworzone na podstawie Botanical Club of the American Association for the Advancement of Science. Celem tej organizacji jest promocja botaniki. Członkostwo w instytucji jest płatne, wiąże się z szeregiem przywilejów (ułatwienie kontaktów naukowych i publikowania w czasopismach stowarzyszenia, otrzymywanie kwartalnego biuletynu, obniżony koszt udziału w konferencjach i inicjatywach organizacji).
    Fykologia lub fikologia (gr.), zwana też algologią (łac.) – dział botaniki, nauka o glonach (Algae), zajmujący się opisywaniem gatunków, ich biologią, ekologią i znaczeniem gospodarczym.
    Język grecki, greka (starogr. dialekt attycki Ἑλληνικὴ γλῶττα, Hellenikè glõtta; nowogr. Ελληνική γλώσσα, Ellinikí glóssa lub Ελληνικά, Elliniká) – język indoeuropejski z grupy helleńskiej, w starożytności ważny język basenu Morza Śródziemnego. W cywilizacji Zachodu zaadaptowany obok łaciny jako język terminologii naukowej, wywarł wpływ na wszystkie współczesne języki europejskie, a także część pozaeuropejskich i starożytnych. Od X wieku p.n.e. zapisywany jest alfabetem greckim. Obecnie, jako język nowogrecki, pełni funkcję języka urzędowego w Grecji i Cyprze. Jest też jednym z języków oficjalnych Unii Europejskiej. Po grecku mówi współcześnie około 15 milionów ludzi. Język grecki jest jedynym językiem z helleńskich naturalnych, który nie wymarł.
    Embriologia roślin - dział botaniki, nauka zajmująca się rozwojem zarodkowym roślin, budową i rozwojem zarodka roślinnego, ponadto bada procesy rozmnażania płciowego u roślin i struktury z nimi związane. W ostatnich latach rozwinął się dział embriologii eksperymentalnej wykorzystujący techniki in vitro.
    Biologia (z gr. βίος (bios) - życie i λόγος (logos) - słowo, nauka) – nauka przyrodnicza zajmująca się badaniem życia i organizmów żywych.
    Tkanka (łac. textum, l. m. textus; gr. histos – utkanie, tkanka) – zespół komórek (wraz z istotą międzykomórkową) o podobnej budowie, określonych czynnościach, podobnym pochodzeniu, przemianie materii i przystosowanych do wykonywania określonej funkcji na rzecz całego organizmu. Tkanki są elementami składowymi narządów i ich układów. Dział biologii zajmujący się tkankami to histologia.
    Korzeń (łac. radix) – część sporofitu, która dostarcza roślinom wodę i substancje odżywcze (sole mineralne), utrzymuje rośliny na podłożu i służy do gromadzenia substancji zapasowych. Występuje niemal u wszystkich roślin naczyniowych, nieobecny jest jedynie u posiadających chwytniki psylotowych i niektórych roślin, u których korzeń zanikł wtórnie (np. u pływaczy i wolffii bezkorzeniowej). Rośliny zakorzenione są zwykle w glebie, u epifitów wykształcają się korzenie powietrzne, u hydrofitów korzenie zanurzone.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.049 sek.