Blizna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Blizna w okolicy biodra

Blizna (łac. cicatrix) – zmiana skórna będąca najczęściej następstwem uszkodzenia skóry właściwej i zastąpieniem ubytku tkanką łączną włóknistą.

Tkanka łączna (łac. textus connectivus) – jedna z podstawowych tkanek zwierzęcych, jest charakterystyczna dla zwierząt przechodzących dwie fazy gastrulacji i powstaje z mezenchymy, choć niektóre komórki pochodzą z neuroektodermy.Skóra właściwa (łac. corium) – warstwa skóry znajdująca się pod naskórkiem, u człowieka ma około 2 mm grubości.

Blizny mogą mieć charakter przerostowy (bliznowiec), gdy ilość tkanki łącznej jest większa niż ilość tkanki zniszczonej urazem, albo zanikowy.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Stefania Jabłońska, Sławomir Majewski: Choroby skóry i choroby przenoszone drogą płciową. Wydawnictwo Lekarskie PZWL 2005. ​ISBN 83-200-3367-5​.

  • Star of life.svg Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

    Kontrola autorytatywna – w terminologii bibliotekoznawczej określenie procedur zapewniających utrzymanie w sposób konsekwentny haseł (nazw, ujednoliconych tytułów, tytułów serii i haseł przedmiotowych) w katalogach bibliotecznych przez zastosowanie wykazu autorytatywnego zwanego kartoteką wzorcową.Keloid, bliznowiec (łac. keloid) - jest to przerośnięta, guzowata, stwardniała blizna, która powstaje w skórze pod wpływem urazu lub bez uchwytnej przyczyny. Powstawanie keloidu zależy od miejsca urazu, jednak największe znaczenie przy jego tworzeniu ma skłonność osobnicza. Ma ona charakter rodzinny, zależy też od rasy (częściej keloidy powstają u mieszkańców rodzimych mieszkańców Afryki oraz Azji). Ponadto w zespole Turnera stwierdza się większą częstość powstawania bliznowców.




    Warto wiedzieć że... beta

    Gemeinsame Normdatei (GND) – kartoteka wzorcowa, stanowiąca element centralnego katalogu Niemieckiej Biblioteki Narodowej (DNB), utrzymywanego wspólnie przez niemieckie i austriackie sieci biblioteczne.
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama