Bitwa pod Lonato

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bitwa pod Lonato – starcie zbrojne, które miało miejsce w dniach 3–4 sierpnia 1796 pomiędzy francuską Armią Włoch pod wodzą generała Napoleona Bonaparte z jednej strony, a austriacką kolumną w sile korpusu, dowodzoną przez generalleutnanta Petara Gvozdanovicia. Trwające tydzień intensywne działania bojowe rozpoczęły się 29 lipca i zakończyły się 4 sierpnia odwrotem poważnie uszczuplonych sił Gvozdanovicia. Pozbycie się zagrożenia ze strony chorwackiego dowódcy pozwoliło Napoleonowi skupić wysiłki przeciwko głównej austriackiej armii. Siły francuskie pokonały ją pod Castiglione w dniu 5 sierpnia. Obecnie miasteczko Lonato del Garda znajduje się w pobliżu trasy SP 668 oraz autostrady BresciaPadwa, na południowy zachód od jeziora Garda.

Austriacy – naród pochodzenia germańskiego, zamieszkujący głównie Austrię oraz włoski region Trydent-Tyrol Południowy. Ich językiem ojczystym jest język niemiecki – na terenie Austrii występuje kilka dialektów języka niemieckiego, a w powszechnym użyciu jest odrębny wariant tego języka (język niemiecki w Austrii). Dominującym wśród nich wyznaniem jest katolicyzm.Montichiari – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Lombardia, w prowincji Brescia. Od 2004 r. burmistrzem jest Rosa Giannantonio.

W dniu 29 lipca Austriacy wyruszyli spod alpejskich stoków w celu zajęcia miasteczek Gavardo oraz Salò, położonych na zachodnim brzegu jeziora Garda. Idąc za ciosem, 30 lipca z zaskoczenia zaatakowali i zdobyli francuską bazę w Brescii. Austriacka brygada zdobyła Lonato del Garda w dniu 31 lipca, jednak została wypchnięta z miasteczka przez francuskie kontrnatarcie, po ciężkiej walce. Tego samego dnia francuska dywizja odzyskała Salò, wyciągnęła z opresji nieliczną grupę rodaków, po czym wycofała się. Ta seria potyczek oraz walki toczące się na wschodnim brzegu jeziora Garda przymusiły Napoleona do rezygnacji z oblężenia Mantui.

Francuzi – naród romański zamieszkujący głównie Francję (ok. 64 mln), Wielką Brytanię (ok. 100 tys.), Katalonię (ok. 4 tys.) oraz nieliczni w Belgii, Andorze, Luksemburgu, Monako i Szwajcarii. Poza tym Francuzi żyją głównie w swoich byłych koloniach w Afryce oraz w własnych terytoriach zamorskich w Oceanii i na innych kontynentach. Około 10 milionów osób francuskiego pochodzenia mieszka w Stanach Zjednoczonych, a 5 milionów w Kanadzie. Ich ojczystym językiem jest francuski. Większość Francuzów to katolicy (chrystianizacja w II – IV wieku). Dzisiaj wielu potomków byłych imigrantów uważa się za część narodu francuskiego, są to przeważnie osoby pochodzenia afrykańskiego i arabskiego. Pozostają oni obywatelami państwa francuskiego.Petar Vid Gvozdanović (niem. Peter Vitus Freiherr von Quosdanovich) (ur. 12 czerwca 1738 w Sichelbergu (Žumberaku) – zm. 13 sierpnia 1802 w Wiedniu) – generał Cesarstwa Austrii, Feldmarschallleutnant oraz komandor Orderu Marii Teresy; z pochodzenia Chorwat. Odegrał kluczową rolę w kilku bitwach armii austriackiej, stoczonych z francuską Armią Włoch pod wodzą Napoleona Bonaparte podczas wojny Francji z I koalicją)

Pozostawiwszy na wschodzie tylko jedną dywizję w celu obserwacji głównych sił austriackich, Bonaparte zebrał przytłaczająco liczne siły i odzyskał Brescię 1 sierpnia. Gvozdanović przegrupował swoje oddziały w okolicach Gavardo 2 sierpnia i przygotowywał atak kilkoma kolumnami następnego dnia. W dniu 3 sierpnia jedna austriackich kolumn pokonała francuską brygadę i po raz drugi przejęła Lonato. Tego samego dnia również Francuzi prowadzili działania ofensywne, zdobywając Salò i o mały włos nie przejmując Gavardo. Jako że w większości siły monarchii Habsburgów były skupione w defensywie, Bonaparte przypuścił zmasowany atak na osamotnioną brygadę w Lonato i zmiażdżył ją. W obliczu tej katastrofy Gvozdanović zarządził odwrót w dniu 4 sierpnia. Klęskę Austriaków pogłębiło odcięcie jednej z wycofujących się austriackich kolumn, której żołnierze zostali następnie wzięci do niewoli przez Francuzów.

Pierre François Sauret de la Borie (ur. 23 marca 1742 w Gannat - zm. 24 czerwca 1818, tamże) – francuski generał z okresu rewolucji francuskiej, polityk, Kawaler Cesarstwa. Karierę we francuskim wojsku rozpoczynał od stopnia szeregowego. Uczestniczył w wojnie siedmioletniej. Do rangi generalskiej doszedł w trakcie francuskich wojen rewolucyjnych. Wyróżnił się podczas wojny w Pirenejach przeciwko Hiszpanii, po czym został przeniesiony do Armii Włoch. Podczas kampanii włoskiej w roku 1796 dowodził jedną z dywizji w armii Napoleona Bonaparte. Później zrezygnował ze służby wojskowej, by zająć się polityką.Joachim Murat (ur. 25 marca 1767 w Labastide-Fortunière (ob. Labastide-Murat), Francja, zm. 13 października 1815 w Pizzo, Włochy) – marszałek Francji, książę Bergu, król Neapolu 1808-1815.

Tło historyczne[ | edytuj kod]

Pod koniec lipca austriacka armia wyruszyła spod Trydentu z zadaniem przyjścia z odsieczą oblężonej twierdzy w Mantui. Podczas gdy główne siły pod wodzą feldmarszałka Dagoberta von Wurmsera przemieszczały się w kierunku południowym w dolinie Adygi (w górnym biegu rzeki), na wschód od jeziora Garda, prawa kolumna Gvozdanovicia uderzyła na zachodnim brzegu jeziora. Ten 18-tysięczny korpus składał się z czterech mieszanych (jazda i piechota) brygad, dowodzonych przez: generała majora Petera Karla Ott von Bátorkéz, Henryka XV, księcia Reuss-Plauen, Josepha Ocskay von Ocsko oraz Johanna Rudolpha Sporcka. W skład prawej kolumny wchodziły także dwie straże przednie, pod rozkazami pułkowników Franza Josepha, markiza de Lusignan orazJohanna von Klenau.

Monarchia Habsburgów – nazwa określająca związek państw będących w unii personalnej, którego władca z rodziny Habsburgów był jednocześnie arcyksięciem Austrii, królem Czech, królem Węgier oraz władcą podległych im księstw. Związek istniał w latach 1526–1804. Część państw Monarchii Habsburgów należało do Świętego Cesarstwa Rzymskiego, a jako król Czech, władca monarchii był elektorem przy elekcji króla Niemiec (który następnie był intronizowany na Cesarza). Zazwyczaj władca Monarchii był wybierany na Cesarza Narodu Niemieckiego. Monarchia Habsburgów została przekształcona w Cesarstwo Austrii 11 sierpnia 1804, a dwa lata później dwucesarz Franciszek II Habsburg rozwiązał Święte Cesarstwo Rzymskie.Pierwsza koalicja antyfrancuska lat (1792–1797) była pierwszym wysiłkiem europejskich mocarstw na drodze do obalenia rewolucyjnej Republiki Francuskiej. Był to związek niektórych państw europejskich, w tym przede wszystkim Wielkiej Brytanii (która uczestniczyła we wszystkich koalicjach), Austrii, Prus, Holandii i Hiszpanii zawarty na wieść o zgilotynowaniu monarchy francuskiego Ludwika XVI. Sojusznicy nie chcieli dopuścić do rozprzestrzenienia się idei rewolucyjnych w Europie, co zapowiedziało Zgromadzenie Narodowe.

Bonaparte nie brał pod uwagę możliwości działania większych sił austriackich w górach, na zachód od jeziora Garda. W związku z tym, obszaru tego broniła tylko 4,5-tysięczna dywizja generała Pierre'a Francois Saureta - z garnizonami w: Salò na zachodnim brzegu jeziora, Gavardo nad rzeką Chiese na zachód od Salò oraz Desenzano del Garda na południowo-zachodnim brzegu jeziora. Francuzi utrzymywali Brescię za pomocą zaledwie trzech kompanii piechoty.

Salò – miejscowość i gmina we Włoszech, w regionie Lombardia, w prowincji Brescia. Jest największą miejscowością na zachodnim brzegu Jeziora Garda. W regionie ma znaczenie zarówno jako kurort jak i centrum handlowe. Miasto położone jest wzdłuż zatoki jeziora. Na północ od miasta wznosi się góra San Bartolomeo. Średnia roczna temperatura maksymalna wynosi 17,2 a minimalna 9,7 °C.Claude-Victor Perrin, nazywany Victor (ur. 7 grudnia 1764, zm. 1 marca 1841) – francuski marszałek doby wojen napoleońskich.


Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

Wojny wandejskie, fr. guerres de Vendée – powstanie rojalistyczne, które wybuchło 10 marca 1793 roku, w departamencie Wandea w zachodniej Francji, w okresie rewolucji francuskiej i akcja pacyfikacyjna, której celem było stłumienie tego powstania. Bezpośrednią przyczyną wybuchu był dekret Zgromadzenia Narodowego z lutego 1793 powołujący pod broń trzysta tysięcy mężczyzn w wieku od 18. do 40. roku życia tuż przed rozpoczęciem prac wiosennych w polu. Na tereny objęte powstaniem przypadało 17726 poborowych, a mieszkańcy Bretanii od ponad 250 lat nie mogli być zmuszani do służby wojskowej poza jej granicami.
Bitwa pod Castiglione – starcie zbrojne, które miało miejsce 5 sierpnia 1796 roku podczas wojny Francji z pierwszą koalicją.
Jean Joseph Guieu, znany także jako Jean Guyeux (ur. 30 września 1758 w Champcella – zm. 5 października 1817 w Châteauroux) – francuski generał. Wstąpił do armii królewskiej, lecz szybkie awanse zawdzięcza udziałowi we francuskich wojnach rewolucyjnych. Uczestnicząc w wojnie w Pirenejach przeciwko Hiszpanii doszedł do rangi generała. Po przeniesieniu do Włoch dowodził oddziałami w armii Napoleona Bonaparte w trakcie kampanii włoskiej w latach 1796-1797. Odszedł z armii w roku 1803. Jego nazwisko widnieje wśród nazwisk innych zasłużonych wojskowych pod paryskim Łukiem Triumfalnym.
André Masséna, wł. Andrea Massena (ur. 6 maja 1758 w Nicei, zm. 4 kwietnia 1817) – książę Rivoli, książę Essling, marszałek cesarstwa francuskiego.
Garda (wł. Lago di Garda) - jezioro w północnych Włoszech, największe i najczystsze jezioro tego kraju. Położone w połowie drogi między Wenecją a Mediolanem, w pobliżu Alp Adamello i Trydenckich. Jezioro leży w granicach 3 prowincji Włoch: Trydent, Werona i Brescia. Do 1918 roku północna część jeziora należała do Austro-Węgier.
Chorwacja, Republika Chorwacji – państwo w Europie Południowej, nad Morzem Adriatyckim, graniczy od południa z Bośnią i Hercegowiną i Czarnogórą, od wschodu z Serbią oraz Węgrami i Słowenią od północy. Od południowego zachodu ma dostęp do Morza Adriatyckiego. Od 1 lipca 2013 należy do Unii Europejskiej jako 28. członek wspólnoty.
Jean-Baptiste Dominique Rusca (ur. 27 listopada 1759 w La Brigue, w hrabstwie Nicei – zm. 14 lutego 1814 w Soissons) – z zawodu lekarz; zwolennik rewolucji francuskiej. Za sprzyjanie rewolucji został wyrzucony z kraju przez władze Królestwa Sardynii. W roku 1793 podczas oblężenia Tulonu przez zjednoczone siły francuskich rojalistów oraz kilku państw wrogo nastawionych do Republiki (na czele z Wielką Brytanią), Rusca zajmował się leczeniem chorych i rannych obywateli francuskich. Powierzono mu także dowództwo nad batalionem saperów. Później walczył we francuskiej Armii Włoch oraz w Armii Wschodnich Pirenejów, po czym powrócił do Włoch. W roku 1796, podczas tzw. kampanii Montenotte (w trakcie której armia francuska pod wodzą Napoleona stawiła czoła zjednoczonym armiom Austrii oraz Królestwa Sardynii na terenie Piemontu) Rusca w randze generała dowodził znacznymi siłami francuskimi. Podczas kampanii włoskiej w roku 1799 został pojmany przez Austriaków. Później, przez kilka lat dowodził garnizonami. W trakcie wojny w 1809 roku podlegała mu dywizja, operująca na terenie Włoch. Rusca zginął pod Soissons, podczas wojny Francji przeciwko szóstej koalicji. Jego nazwisko widnieje na paryskim Łuku Triumfalnym.

Reklama