Biblioteka dynamiczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Biblioteka dynamiczna – rodzaj biblioteki, która łączona jest z programem wykonywalnym dopiero w momencie jego wykonania. Dane z bibliotek dynamicznych mogą być współdzielone przez różne programy jednocześnie. Biblioteki są ładowane do pamięci tylko raz, nawet jeśli są równocześnie współużytkowane.

DLL (z ang. Dynamic-Link Library - biblioteka łączona dynamicznie) – w środowisku Microsoft Windows biblioteka współdzielona (z ang. shared library), która przechowuje implementacje różnych podprogramów programu lub zasoby programu. Podprogramy i zasoby zawarte w bibliotece DLL mogą być wykorzystane bezpośrednio lub pośrednio (za pośrednictwem innej biblioteki DLL) przez dowolny plik wykonywalny, sama biblioteka DLL nie jest samodzielnym programem.Biblioteka (w informatyce) – zbiór klas, funkcji (i ew. innych konstrukcji programistycznych), z których korzystają różne programy.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • DLL
  • Biblioteka współdzielona
  • Biblioteka statyczna
  • Biblioteka uruchomieniowa
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    Biblioteka współdzielona (ang. shared library, shared object) - jednolita, kompletna biblioteka ładowana w całości do pamięci podczas uruchamiania programu. Raz załadowana może być wykorzystywana przez wiele programów (jak wskazuje nazwa, jest współdzielona pomiędzy programami) bez potrzeby ponownego jej ładowania.Biblioteka uruchomieniowa (ang.) runtime library - zestaw funkcji wyłączonych w czasie kompilacji kodu programu do biblioteki programistycznej, łączonych w czasie kompilacji kodu programu do pliku uruchomieniowego (np. .exe) i wykorzystywanych w trakcie działania (ang. runtime) danego programu komputerowego. Biblioteki stosuje się w celu standaryzacji, funkcjonalnej powtarzalności i efektywności działania systemu. Można kompilować kody programów bez linkowania do bibliotek uruchomieniowych, lecz wtedy tak skompilowane programy zajmowałyby znacznie więcej pamięci.




    Reklama