Bezrakietowy start kosmiczny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bezrakietowy start kosmiczny – start kosmiczny, w którym część lub całość potrzebnego przyspieszenia są zastąpione przez metody bezrakietowe, zamiast tradycyjnych i prostszych rakiet z napędem chemicznym. W niektórych systemach takich jak rocket sled launch oraz air launch, rakieta jest używana do osiągnięcia orbity, ale po osiągnięciu odpowiedniej wysokości prędkość utrzymywana jest w inny sposób.

Niska orbita okołoziemska (ang. low Earth orbit – LEO) jest orbitą dookoła Ziemi, przebiegającą między powierzchnią Ziemi a Pasami Van Allena, czyli na wysokości od 200 do 2000 kilometrów nad Ziemią. Nad nią znajdują się średnia orbita okołoziemska i orbita geostacjonarna.Odpady promieniotwórcze – odpady stałe, ciekłe lub gazowe, zawierające substancje promieniotwórcze lub skażone tymi substancjami. Utylizacja i składowanie odpadów promieniotwórczych jest obecnie najważniejszym problemem energetyki jądrowej.

Wyniesienie ładunków na orbitę jest jednym z najdroższych czynników podróży kosmicznych. Jeśli mogłoby to być bardziej efektywne, to całkowite koszty lotów kosmicznych byłyby o wiele niższe. Dzisiejsze koszty wyniesienia 1 kg ładunku z Ziemi na niską orbitę okołoziemską wahają się od 10 000 do 25 000 dolarów. Aby skolonizować przestrzeń kosmiczną wymagane są niższe koszty startów kosmicznych. Oprócz zalet związanych z bezpieczeństwem, niezawodnością startów oraz niższymi kosztami eksploatacji, mogłoby być one również wykorzystywane do wywożenia w przestrzeń odpadów promieniotwórczych.

Rakieta to pojazd latający lub pocisk, napędzany silnikiem rakietowym. Obiekt ten uzyskuje siłę ciągu dzięki reakcji szybko wyrzucanych gazów spalinowych lub innych mediów (np. sprężone gazy, przegrzana para) z dysz silnika rakietowego, zgodnie z trzecią zasadą dynamiki Newtona. Często pojęcie rakiety jest używane w znaczeniu silnika rakietowego lub pocisku rakietowego. Rakiety służą między innymi do przenoszenia ładunku, np. statku kosmicznego, głowic bojowych, sztucznych satelitów w warunkach przestrzeni kosmicznej, gdzie nie ma żadnej zewnętrznej substancji, której pojazd mógłby użyć jako elementu napędzającego.Ziemia (łac. Terra) − trzecia, licząc od Słońca, a piąta co do wielkości planeta Układu Słonecznego. Pod względem średnicy, masy i gęstości jest to największa planeta skalista Układu Słonecznego.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • winda kosmiczna
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. "SpaceCast 2020" Report to the Chief of Staff of the Air Force, 22-06-1994
    2. Oleson, S. R., & Sankovic, J. M.: Advanced Hall Electric Propulsion for Future In-Space Transportation. [dostęp 2007-11-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2004-01-22)].
    Winda kosmiczna – proponowana konstrukcja, służąca do wynoszenia obiektów z powierzchni ciała niebieskiego w przestrzeń kosmiczną. W literaturze nazywana również satelitą na uwięzi, kosmicznym mostem lub wieżą orbitalną.




    Reklama