Bazylika Maksencjusza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Rekonstrukcja planu bazyliki

Bazylika Maksencjusza – ostatnia z wielkich bazylik wzniesionych w Rzymie, znajdująca się na Forum Romanum, po północnej stronie Via Sacra. Budowę bazyliki rozpoczął cesarz Maksencjusz, ukończono ją już jednak za panowania Konstantyna Wielkiego po 313 roku.

Nawa – składowa część kościoła położona pomiędzy prezbiterium a kruchtą, przeznaczona dla wiernych. Oprócz świątyń jednonawowych występują dwu-, trzy-, pięcio- oraz siedmionawowe.Trzęsienie ziemi – gwałtowne rozładowanie naprężeń nagromadzonych w skorupie ziemskiej, w wyniku przejściowego zablokowania ruchu warstw skalnych poruszających się wzdłuż linii uskoku. Uwalniająca się przy tym energia w około 20-30% rozchodzi się w postaci fal sejsmicznych, z których część dociera na powierzchnię Ziemi w postaci niszczących fal powierzchniowych.

Ustawiona na betonowej platformie o wymiarach 100×65 m budowla składała się z trzech naw, z których centralna miała 80 m długości, 25 m szerokości i 35 m wysokości. Trójdzielne sklepienie nakryte było kopułami, z których każda wspierała się na czterech wielkich monolitycznych kolumnach wykonanych z marmuru prokonezyjskiego. Zachowana do czasów współczesnych jedna z kolumn, wysoka na 14,5 m, od 1614 roku stoi na placu przed rzymską Bazyliką Matki Bożej Większej. W zachodniej apsydzie stał kolosalny posąg cesarza Konstantyna, wykonany z brązu i marmuru. Jego pozostałości, odnalezione w 1486 roku, znajdują się obecnie w Palazzo dei Conservatori na Kapitolu. Posadzki wyłożone były kolorowymi marmurami, natomiast ściany i kopuły pokryto malowanymi stiukami. Bazylika posiadała dwa rzędy okien. Główne wejście, poprzedzone niewielkim przedsionkiem, znajdowało się od strony wschodniej. Na ścianie południowej znajdowało się ponadto boczne wejście, z gankiem wspartym na czterech kolumnach z porfiru.

Maksencjusz, właściwie Marcus Aurelius Valerius Maxentius (ur. ok. 280, zm. 28 października 312) – cesarz rzymski od 306 do 312 roku. Syn Maksymiana i jego drugiej żony - Eutropii, brat dwóch cesarzowych: Teodory i Fausty.Stiuk – materiał zdobniczy w postaci tynku szlachetnego, mieszanina gipsu, wapienia i drobnego piasku lub pyłu marmurowego, łatwa do formowania, szybko twardniejąca. Często barwiona na różne kolory, nakładana na podłoże (ściany i elementy architektoniczne), gładzona i polerowana po wyschnięciu. Używana najczęściej we wnętrzach budowli.

Do czasów współczesnych zachowała się jedynie północna część bazyliki. Reszta przypuszczalnie zawaliła się w trakcie trzęsienia ziemi w 847 roku.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. L. Richardson jr: A New Topographical Dictionary of Ancient Rome. Baltimore: The Johns Hopkins University Press, 1992, s. 51-52. ISBN 0-8018-4300-6.
  2. Encyclopedia of the History of Classical Archaeology. Edited by Nancy Thomson de Grummond. London: Routledge, 1996, s. 126-127. ISBN 1-884964-80-X.
Konstantyn I Wielki łac. Gaius Flavius Valerius Constantinus (ur. 27 lutego ok. 272 w Niszu w dzisiejszej Serbii, zm. 22 maja 337) – cesarz rzymski od 306 roku, święty Kościoła prawosławnego.WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.




Warto wiedzieć że... beta

Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.
Bazylika – w architekturze typ chrześcijańskiej świątyni wielonawowej (niezależnie od pełnionych funkcji kanonicznych) z nawą główną wyższą od naw bocznych, posiadającą okna ponad dachami naw bocznych (w odróżnieniu od kościoła halowego). Kościół z nawą główną wyższą od naw bocznych, lecz bez okien to pseudobazylika.
Via Sacra (Święta droga) główna ulica w starożytnym Rzymie, która prowadziła od wzgórza Velia przez Forum Romanum i kończyła się na wzgórzu Kapitolińskim.
Bazylika Matki Bożej Większej lub Bazylika Matki Bożej Śnieżnej (wł. Basilica Papale di Santa Maria Maggiore, w liturgii: Rzymska Bazylika Najświętszej Maryi Panny) – bazylika tytularna położona na wzgórzu Eskwilin w Rzymie.
Ziemia (łac. Terra) − trzecia, licząc od Słońca, a piąta co do wielkości planeta Układu Słonecznego. Pod względem średnicy, masy i gęstości jest to największa planeta skalista Układu Słonecznego.
Kapitol (łac. Mons Capitolinus) – wzgórze w Rzymie na północny zachód od Palatynu i Forum Romanum, o dwóch wierzchołkach. Nazwę wywodzi się tradycyjnie od czaszki ludzkiej (caput = głowa) odkrytej przy kładzeniu fundamentów pod główną świątynię. Nie należało do pierwotnej osady palatyńskiej, ani do tzw. Septimonium (miasta siedmiu wzgórz). Według tradycji kiedy Latynowie osiedlili się na Palatynie, a Sabinowie z Cures (czyli Kwiryci) na Kwirynale, Kapitol został wybrany na miejsce wzniesienia zamku (arx) na wierzchołku północnym i głównej świątyni na wierzchołku południowym.
Beton – kompozyt powstały ze zmieszania spoiwa (cementu) i wypełniacza (kruszywo) oraz ewentualnych domieszek nadających pożądane cechy. Jest jednym z najbardziej powszechnych materiałów budowlanych we współczesnym budownictwie.

Reklama