Ballada op. 52 (Chopin)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Początek Ballady

Ballada f-moll op. 52 – czwarta i ostatnia z czterech ballad na fortepian solo, napisanych przez Fryderyka Chopina. Powstała w latach 1842–1843 w Paryżu i Nohant. Ballada dedykowana jest żonie barona Rotschilda, Charlotcie (à Madame Nathaniel de Rothschild – „pani Natanielowej de Rothschild”). Prawdopodobnie została zainspirowana balladami Mickiewicza (nie jest to mimo wszystko pewne).

Ballada – jeden z wielu gatunków muzycznych. Początki ballady sięgają średniowiecza i muzyki dworskiej. Ballady śpiewane były przez trubadurów przy akompaniamencie instrumentu lub zespołu. Często były bardzo rozbudowane i zawierały setki wersów. Najczęściej snuły epicką opowieść o miłości lub wielkich czynach.Fortepian – strunowy (chordofon), młoteczkowy, klawiszowy instrument muzyczny, zaliczany do rodziny cytr. Współczesny fortepian dysponuje skalą od A2 (czasami najlepsze koncertowe od F2; instrumenty z pocz. XIX wieku od C1 ) do c (88 dźwięków/klawiszy).

Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Analiza utworu
  • f-moll – gama molowa, której toniką jest f. Jej dźwięki w odmianie naturalnej to: f, g, as, b, c, des, es. Pokrewną jej gamą durową jest As-dur.




    Reklama