Baldach

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Inflorescences Umbel Kwiatostan Baldach.svg
Baldach czosnku południowego

Baldach (łac. umbella) – u roślin rodzaj kwiatostanu, w którym pojedyncze kwiaty wyrastają na mniej więcej jednakowej długości szypułkach z jednego miejsca na szczycie pędu. Najwcześniej rozkwitają kwiaty zewnętrzne, czym bliżej środka, tym później.

Podbaldach (łac. corymbothyrsus) – rodzaj kwiatostanu, będącego odmianą wiechy, w której kwiaty dorastają mniej więcej do tej samej wysokości. Swoim wyglądem natomiast przypomina baldachogrono lub baldach złożony.Pierwiosnek, pierwiosnka, prymulka (Primula L.) – rodzaj roślin należący do rodziny pierwiosnkowatych. Według niektórych ujęć taksonomicznych należy do niego ok. 400 gatunków. Występują głównie w Europie i Azji na obszarach o klimacie umiarkowanym, najliczniej w Chinach i Himalajach. Niektóre jednak gatunki sięgają swoją południową granicą zasięgu aż po góry Nowej Gwinei. Gatunkiem typowym jest Primula veris L..

Baldach, zwany też baldachem prostym należy do grupy kwiatostanów groniastych o silnie skróconej osi głównej. Ten typ kwiatostanu, występuje np. u czosnku, pierwiosnka. Odmianą baldachu prostego jest podbaldach, u którego wszystkie szypułki dorastają do tego samego poziomu. Czasami baldach prosty wchodzi w skład kwiatostanów złożonych, np. baldachu złożonego. Wyrastające u niektórych roślin listki pod baldachem noszą nazwę pokrywek.

Baldach złożony (łac. umbella composita, ang. compound umbel) – rodzaj kwiatostanu, w którym na szypułkach baldachów I rzędu wyrastają baldachy II rzędu (zwane baldaszkami). Czasami spotyka się baldachy podwójnie złożone, w których występują baldaszki drugiego rzędu (np. u barszczu Mantegazziego). Kwiatostan jest wówczas trzypiętrowy. W poszczególnych baldachach najwcześniej rozkwitają kwiaty zewnętrzne, czym bliżej środka, tym później.Rośliny (Archaeplastida Adl i in. 2005, dawne nazwy naukowe: Vegetabilia, Plantae, Phytobionta, Plastida, Primoplantae) – eukariotyczne i autotroficzne organizmy, wykorzystujące energię promieniowania słonecznego za sprawą barwników asymilacyjnych (zdarzają się wśród roślin także organizmy cudzożywne – pasożytnicze, w tym też myko-heterotroficzne, ale mają one charakter wtórny).

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  • Stanisław Tołpa, Jan Radomski: Botanika. Podręcznik dla Techników Rolniczych. Warszawa: PWRiL, 1971.
  • Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.




    Reklama