Artykuł na Medal

Audrey Hepburn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Audrey Hepburn (wym. ['ɔːdri ˈhɛpˌbɜrn], właśc. Audrey Kathleen Ruston; ur. 4 maja 1929 w Ixelles, zm. 20 stycznia 1993 w Tolochenaz) – brytyjska aktorka filmowa, teatralna, działaczka humanitarna i filantropka. Ikona kultury popularnej, symbol seksu lat 60. XX wieku. Należała do grona najbardziej cenionych aktorek późniejszego okresu „Złotej Ery Hollywood”. W 1999 American Film Institute umieścił jej nazwisko na 3. miejscu w rankingu „największych aktorek wszech czasów” (The 50 Greatest American Screen Legends).

Stewart Terence Herbert Young (ur. 20 czerwca 1915, zm. 7 września 1994) – brytyjski reżyser. Urodził się w Szanghaju, uczył się w szkole publicznej i studiował historię orientalną w St Catharine’s College na Uniwersytecie Cambridge. Young zdobył największą popularność dzięki wyreżyserowaniu 3 filmów z serii o Bondzie: Doktora No (1962), Pozdrowienia z Rosji (1963) i Operację Piorun (1965). Arnhem (niem. Arnheim) – miasto we wschodniej Holandii nad Dolnym Renem, stolica prowincji Geldria. Arnhem jest częścią regionu miasta Arnhem-Nijmegen, aglomeracji z 736.000 mieszkańców.

Hepburn dzieciństwo i lata młodości spędziła w Belgii, Anglii i Holandii. W Amsterdamie uczyła się baletu pod kierownictwem Soni Gaskell. W 1948 przeprowadziła się do Londynu, gdzie kontynuowała naukę u Marie Rambert i występowała w chórkach w teatrach muzycznych na West Endzie. W 1951, po zagraniu mniejszych ról w kilku filmach, została dostrzeżona przez francuską pisarkę Sidonie-Gabrielle Colette. Dzięki niej zadebiutowała w opartej na motywach powieści Colette z 1944 sztuce Gigi, wystawianej na Broadwayu. Dwa lata później Hepburn zagrała główną rolę w komedii romantycznej Rzymskie wakacje, stając się pierwszą aktorką w historii uhonorowaną za swoją kreację nagrodą Akademii Filmowej, BAFTĄ oraz Złotym Globem. W 1954 została laureatką teatralnej nagrody Tony za występ w sztuce Ondyna autorstwa francuskiego dramaturga Jeana Giraudoux. W latach 50. i 60. zagrała w takich filmach, jak: Sabrina (1954), Historia zakonnicy (1959), Śniadanie u Tiffany’ego (1961), Szarada (1963), My Fair Lady (1964), Jak ukraść milion dolarów (1966) i Doczekać zmroku (1967). W trakcie kariery Hepburn była laureatką prestiżowych nagród filmowych i teatralnych, także tych przyznawanych za całokształt pracy artystycznej. Pozostaje jedną z 16 osób w historii, które zdobyły EGOT, czyli Emmy, Grammy, Oscara i Tony.

Trauma lub uraz psychiczny – trwała zmiana w psychice, która spowodowana jest gwałtownym i przykrym przeżyciem. Trauma może oznaczać także to co powoduje w psychice trwałą zmianę, nagłe wzruszenie. Nagroda Akademii za najlepszą piosenkę oryginalną (ang. The Academy Award for Best Original Song) – jedna z nagród, którą otrzymują ludzie pracujący w przemyśle filmowym, przyznawaną przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej (Academy of Motion Picture Arts and Sciences). Nominacje przyznawane są przez członków Akademii, którzy są kompozytorami lub autorami tekstów piosenek. Zwycięzcy są wybierani przez wszystkich członków Akademii. Bardzo ważną rzeczą jest to, że wygrywa twórca piosenki, a nie sam utwór, oraz że do tej kategorii nominowane są tylko oryginalne piosenki napisane do filmów. Oscar w tej kategorii pierwszy raz został przyznany w 1934 roku.

Pod koniec lat 60. ograniczyła aktywność aktorską, angażując się w działalność humanitarną jako ambasador dobrej woli UNICEF. Była członkinią tej organizacji od 1954, a w latach 1988–1992 pracowała w najbiedniejszych krajach Afryki, Ameryki Południowej i Azji. W 1992, w uznaniu za zasługi na rzecz humanitaryzmu, została odznaczona przez prezydenta George’a H.W. Busha Medalem Wolności.

Mel Ferrer, właściwie Melchor Gaston Ferrer (ur. 25 sierpnia 1917 w Elberon w stanie New Jersey, zm. 2 czerwca 2008 w Santa Barbara), amerykański aktor, reżyser i producent filmowy.Hugh Emrys Griffith (ur. 30 maja 1912 w Marian Glas, zm. 14 maja 1980 w Londynie) − brytyjski aktor filmowy, laureat Oscara za rolę drugoplanową w filmie Ben-Hur. W 1964 roku powtórnie nominowany do nagrody za rolę w filmie Przygody Toma Jonesa, jednak statuetki nie zdobył.

Życiorys[ | edytuj kod]

Rodzina i młodość[ | edytuj kod]

Arnold Jan Adolf van Heemstra, dziadek Hepburn, pełnił funkcję gubernatora Gujany Holenderskiej w latach 1921–1928

Audrey Hepburn urodziła się jako Audrey Kathleen Ruston (część biografów błędnie podaje także Edda Kathleen Hepburn-Ruston) 4 maja 1929 pod numerem 48 przy Rue Keyenveld w Ixelles, gminie miejskiej położonej w Regionie Stołecznym Brukseli w Belgii. Jej matka, Ella van Heemstra (1900−1984), holenderska baronowa, była jednym z dziewięciorga dzieci barona Arnolda Jana Adolfa van Heemstra (1871–1957), burmistrza Arnhem w latach 1920–1921 i byłego gubernatora Gujany Holenderskiej w Ameryce Południowej – późniejszego Surinamu (1921−1928), stanowiącego ówcześnie kolonię holenderską – oraz baronessy Elbrig Wilhelminy Henrietty van Asbeck (1873–1939). Obie rodziny należały do arystokracji. W wieku 19 lat Ella van Heemstra ukończyła szkołę dla panien z wyższych sfer, w której wyróżniała się na zajęciach ze śpiewu i w teatrze amatorskim. Jej marzeniem było zostanie śpiewaczką operową. 11 marca 1920 poślubiła starszego o sześć lat Hendrika Gustaafa Adolfa Quarlesa van Ufforda, producenta ropy naftowej z siedzibą w Batawii, gdzie następnie mieszkali. Mieli dwóch synów: Arnolda Roberta Alexandra „Alexa” Quarlesa van Ufforda (1920–1979) i Iana Edgara Bruce’a Quarlesa van Ufforda (1924–2010). Rozwiedli się na początku 1925. Ojciec Hepburn – Brytyjczyk Joseph Victor Anthony Ruston (1889−1980), urodzony we wsi Úžice na terenie ówczesnych Austro-Węgier, był synem Victora Johna Rustona, Brytyjczyka austriackiego pochodzenia – i Austriaczki Anny Catheriny Wels. W latach 1923–1924 pełnił funkcję honorowego konsula brytyjskiego w Semarangu w Holenderskich Indiach Wschodnich. Jego pierwszą żoną była holenderska dziedziczka Cornelia Wilhelmina Bisschop.

Biały Dom (z ang. White House) – oficjalna rezydencja i miejsce pracy prezydentów USA położona w Waszyngtonie, Dystrykt Kolumbia. Nazwa ta została nadana budynkowi 14 września 1901 r. przez prezydenta Roosevelta. Wcześniej nazywany był Pałacem Prezydenckim, Domem Prezydenckim i Siedzibą Władz Wykonawczych.Fred Astaire (właśc. Frederick Austerlitz) (ur. 10 maja 1899 w Omaha, zm. 22 czerwca 1987 w Los Angeles) - amerykański aktor, tancerz, wokalista.
Manoir Huis Doorn w holenderskim Doorn, gdzie większość dzieciństwa spędziła matka Hepburn

Rodzice Hepburn pobrali się 7 września 1926 w Dżakarcie w Holenderskich Indiach Wschodnich (późniejsza Indonezja). Zdaniem biografa Donalda Spoto Ruston „okazał się zwykłym kombinatorem, który ożenił się z nią dla pieniędzy i możliwości życia w blasku jej arystokratycznej rodziny”. Pod koniec 1928 małżonkowie wraz z dwójką dzieci przeprowadzili się z Indii Wschodnich do Londynu, gdzie wynajęli mieszkanie w dzielnicy Mayfair, nieopodal Hyde Parku. W lutym 1929 ojciec przyszłej aktorki otrzymał propozycję pracy w firmie ubezpieczeniowej w Brukseli. Miesiąc później rodzina udała się promem do Francji, a następnie do stolicy Belgii.

Film muzyczny – to filmowa odmiana musicalu; gatunek typowy dla kina amerykańskiego. Jego początki wiążą się z zastosowaniem dźwięku w kinach. Pierwszy film dźwiękowy to właśnie musical – Śpiewak Jazzbandu ze słynnym Alem Jolsonem. W musicalu filmowym, podobnie jak w teatralnym, w fabule ważne miejsce zajmują śpiewane przez bohaterów piosenki. Najpopularniejszym podgatunkiem są musicalowe komedie, w których obok piosenek i układów tanecznych ważną rolę pełnią gagi. Musical to najpopularniejszy gatunek współczesnego kina hinduskiego (zob. Bollywood), jednak filmy z Indii są prawie zupełnie nieznane w Europie.Glamour - międzynarodowy magazyn dla kobiet, w Polsce wydawany przez wydawnictwo Gruner + Jahr Polska. Średni nakład wynosi 280 tys. egzemplarzy, średnia sprzedaż - 150 tys. (według danych ZKDP za 2005 r.).

Po trzech latach, spędzonych w podróży między Brukselą, Arnhem, Hagą i Londynem, osiedli w podmiejskiej gminie Linkebeek w Brabancji Flamandzkiej. W połowie lat 30. ojciec Hepburn zaczął wykazywać coraz większe zainteresowanie faszystowską polityką. Wiosną 1935 wraz z żoną rekrutowali i gromadzili datki na rzecz Brytyjskiej Unii Faszystów pod przewodnictwem Oswalda Mosleya. Pod koniec maja bez jakiegokolwiek wyjaśnienia Ruston opuścił rodzinę i przeprowadził się do Londynu, gdzie angażował się w działalność faszystowską. Został osadzony w areszcie domowym – najpierw na wyspie Man, a następnie w Irlandii. Pomimo faszystowskich poglądów, nigdy nie popierał holocaustu ani wojny. Hepburn wspominała, że jego odejście było „najbardziej traumatycznym wydarzeniem” w jej życiu.

Grace Grimaldi, księżna Monako, księżna Valentinois, markiza Baux (Grace Patricia Kelly, ur. 12 listopada 1929 w Filadelfii, zm. 14 września 1982 w Monaco-Ville) – amerykańska aktorka, zdobywczyni Oscara za rolę w filmie Dziewczyna z prowincji, od 18 kwietnia 1956 do 14 września 1982 księżna Monako jako żona księcia Rainiera III.Mervyn LeRoy (ur. 15 października 1900 w San Francisco, stan Kalifornia - zm. 13 września 1987 w Los Angeles, stan Kalifornia) - amerykański reżyser i producent filmowy, a w młodości także aktor. Twórca najsłynniejszej amerykańskiej ekranizacjii powieści Henryka Sienkiewicza Quo vadis z 1951 roku. W 1943 otrzymał jedyną w swej karierze nominację do Oscara za reżyserię filmu Zagubione dni (1942).

W 1935 dziadkowie ze strony matki zabrali Ellę i jej córkę do rodzinnej posiadłości w Arnhem. Ella van Heemstra złożyła pozew rozwodowy. Mieszkający w Londynie Ruston uzyskał zgodę do odwiedzania dziecka. Rok później rodzina wyjechała do Kent, gdzie Hepburn przez trzy lata kształciła się w tamtejszej prywatnej szkole dla dziewcząt. Mimo zgody na odwiedzanie córki, Ruston nie wykazywał większego zainteresowania dzieckiem; w trakcie czterech lat spotkali się jedynie cztery razy.

Okupacja wojenna (łac. occupatio bellica) – czasowe zajęcie przez siły zbrojne państwa prowadzącego wojnę całości lub części terytorium państwa nieprzyjacielskiego i wprowadzenie tam swojej władzy.Shirley MacLaine, właściwie Shirley MacLean Beaty (ur. 24 kwietnia 1934 w Richmond w Wirginii) – amerykańska aktorka, piosenkarka, tancerka, pisarka i aktywistka społeczna, zdobywczyni Oscara, znana z wielu ról filmowych. Jest siostrą aktora i reżysera Warrena Beatty’ego (który zmienił nazwisko z Beaty na Beatty). W 1954 roku wyszła za mąż za Steve’a Parkera. Rozwiedli się w 1970 roku. Ma jedną córkę Stephanie (Sachi).

Doświadczenia wojenne[ | edytuj kod]

Lato 1939 Hepburn spędziła wraz z matką i przyjacielem rodziny w pobliżu nadmorskiego Folkestone, gdzie spacerowały po lokalnych parkach, jadły lunch na portowej promenadzie, podziwiały gregoriańskie kamienne domy i uczęszczały na koncerty muzyczne na świeżym powietrzu.

Gdy we wrześniu, tuż po wybuchu II wojny światowej, Wielka Brytania wypowiedziała wojnę Niemcom, Ella van Heemstra, będąc przekonaną, że Holandia pozostanie neutralna jak podczas I wojny światowej, zabrała córkę i wróciła do rodzinnej posiadłości w Arnhem. Także we wrześniu uzyskała dokumenty potwierdzające rozwód z Rustonem. Okres Bożego Narodzenia Hepburn spędziła w otoczeniu rodziny i krewnych. Do domu przyjechali jej przyrodni bracia Arnold i Ian, którzy w 1935 zostali wysłani do szkoły z internatem, przez co rodzeństwo widywało się sporadycznie. Od 1939 do 1945 przyszła aktorka kontynuowała naukę w Arnhemse Muziekschool.

Kadr (lub klatka filmowa) − pojedyncza klatka błony filmowej bądź fotograficznej, objętej ramami pola naświetlanego przez aparat fotograficzny lub kamerę filmową, dzięki zwolnieniu migawki. Pojedynczy kadr jest uznawany za najmniejszą (statyczną) jednostkę budulca filmowego.National Film Registry – lista filmów budujących dziedzictwo kulturalne USA, wybranych przez National Film Preservation Board do przechowywania w Bibliotece Kongresu Stanów Zjednoczonych. National Film Preservation Board powstał w 1988 roku, na mocy ustawy National Film Preservation Act, którą zatwierdzano następnymi ustawami z 1992, 1996, 2005 i 2008 roku. W myśl ustawy z 1996 roku utworzono także organizację typu non-profit National Film Preservation Foundation, która jest stowarzyszona z National Film Preservation Board, ale uzyskuje fundusze z prywatnego sektora.

Kiedy terytorium Holandii zostało zajęte przez wojska niemieckie w 1940, w obawie przed deportacją z uwagi na swoje „angielsko brzmiące” nazwisko, Hepburn używała imienia Edda van Heemstra. W 1941 uczęszczała na zajęcia z muzyki i tańca w konserwatorium w Arnhem. Wykazywała się dużym talentem i zaangażowaniem, wskutek czego wytypowano ją do studiów pod kierunkiem Winji Marovej, szybko stając się jej „gwiazdorską uczennicą”. Wkrótce Hepburn zaczęła występować poza szkołą; wraz z kilkoma innymi studentami dawała sekretne recitale taneczne, aby pomóc w zbiórce pieniędzy na rzecz holenderskiego ruchu oporu. Według Spoto nazywano je „ciemnymi przedstawieniami”, ponieważ odbywały się w zaciemnionych pomieszczeniach, przy słabym oświetleniu oraz zamkniętych drzwiach i oknach. Po zakończeniu występu ludzie przekazywali młodym artystom datki finansowe i wiadomości dla członków ruchu oporu.

Spektakl lub widowisko teatralne (fr. spectacle, łac. spectaculum) – utwór dramatyczny lub inne dzieło sztuki teatralnej odegrane przez aktorów przed zgromadzoną w tym celu publicznością. Widowisko teatralne stanowi efekt połączenia różnych sztuk – literatury (w wypadku przedstawienia dramatu), sztuki aktorskiej, muzyki (zwłaszcza w przedstawieniach muzycznych, jak opera lub operetka), choreografii (zwłaszcza w przypadku widowisk baletowych). Koordynatorem i właściwym twórcą widowiska teatralnego jest przeważnie reżyser.Alfred Joseph Hitchcock (ur. 13 sierpnia 1899 w Londynie, zm. 29 kwietnia 1980 w Los Angeles) – brytyjski reżyser i producent filmowy odznaczony Orderem Imperium Brytyjskiego, pionier suspensu i thrillera psychologicznego. Po zrealizowaniu wielu udanych filmów w Wielkiej Brytanii przeniósł się do Hollywood. W 1956 otrzymał obywatelstwo amerykańskie. Często uważany jest za najlepszego brytyjskiego reżysera wszech czasów i jednego z najlepszych i najbardziej wpływowych reżyserów w historii kina. Do jego najważniejszych filmów należą: Okno na podwórze, Zawrót głowy, Psychoza, Północ, północny zachód, Ptaki, Rebeka.
Arnold Jan Adolf van Heemstra, dziadek Audrey Hepburn (1920)

Prócz przedstawień Hepburn przenosiła meldunki w butach, a podczas operacji „Market Garden” pomogła alianckiemu spadochroniarzowi ukrywającemu się w lesie w Arnhem, ostrzegając go przed planowanymi manewrami niemieckimi. Ian Edgar Bruce, jej młodszy przyrodni brat, organizował strajki studenckie w Delfcie i Lejdzie, gdy zwolniono żydowskich profesorów. Pomagał także kilku Żydom zdobyć kartki żywnościowe oraz fałszywe dokumenty. Mimo zagrożenia karą śmierci, namawiał pracowników kolei do sabotowania niemieckich dostaw. Gdy Niemcy wpadli na jego trop, został aresztowany w Arnhem i wysłany do pracy w fabryce amunicji w Berlinie. Drugi z braci, Arnold Robert Alexander Quarles van Ufford, walczył w holenderskiej armii, po czym trafił do niewoli, z której udało mu się zbiec.

Peter Bogdanovich (ur. 30 lipca 1939 w Kingston w stanie Nowy Jork) - amerykański reżyser, aktor, scenarzysta i producent filmowy.Public Broadcasting Service (PBS) (ang. Publiczna Usługa Nadawcza) – amerykańska sieć 354 stacji publicznej telewizji. Jest organizacją non-profit nadającą na terenie Stanów Zjednoczonych, jednak niektóre programy telewizyjne można odbierać w Kanadzie. Jej działania są w dużej mierze finansowane przez Corporation for Public Broadcasting i telewizyjne zbiórki pieniędzy (tzw. pledge drives). Siedziba znajduje się w Arlington w stanie Wirginia. PBS nie jest właścicielem żadnej ze swoich stacji, jedynie udostępnia swój wizerunek. Na antenach pojawia się pasmo dziecięce PBS Kids. Wraz z koncertami, dyskusjami i spektaklami nadawany jest serwis informacyjny PBS Newshour.

Rodzina Hepburn została głęboko dotknięta przez okupację, co przyszła aktorka wspominała po latach: „Gdybyśmy wiedzieli, że będziemy okupowani przez pięć lat, wszyscy moglibyśmy się zastrzelić. Myśleliśmy, że to może minie w przyszłym tygodniu… za sześć miesięcy… w przyszłym roku… tak właśnie przez to przeszliśmy”. Jej wujek, Otto van Limburg Stirum (mąż starszej siostry jej matki, Miesje), został aresztowany i zamordowany przez gestapo w odwecie za akt sabotażu dokonany przez ruch oporu. Po jego śmierci Ella van Heemstra wraz z córką przeniosły się do posiadłości swojego dziadka Arnolda Jana Adolfa van Heemstra w Velp.

Ujęcie − najmniejsza dynamiczna jednostka budulca filmowego zawarta między dwoma najbliższymi cięciami montażowymi; odcinek taśmy filmowej z obrazem filmowanym trwający od startu kamery do momentu jej zatrzymania.Fred Zinnemann (ur. 29 kwietnia 1907 w Wiedniu, zm. 14 marca 1997 w Londynie) - amerykański reżyser filmowy pochodzenia austriackiego.

Po inwazji Aliantów na Normandię w czerwcu 1944 warunki życia w Holandii stały się cięższe, a Arnhem zostało doszczętnie zrujnowane w wyniku operacji „Market Garden”. Miejscowa ludność zaczęła odczuwać skutki głodu. Rodzina Hepburn, podobnie jak inni, uciekała się do wytwarzania mąki na chleb z cebulek tulipanów. „Żyliśmy o jednej kromce chleba z trawy na osobę i filiżance wodnistego wywaru z jednego ziemniaka” – wspominała. W wyniku niedożywienia Hepburn cierpiała na ostrą anemię i miała problemy z oddychaniem, a na jej nogach pojawiły się obrzęki.

Dorothy Isobel Cox (ur. 16 stycznia 1906 w Londynie, zm. 13 maja 1964 tamże) − brytyjska aktorka, nominowana do Oscara za rolę pierwszoplanową w filmie Kawalkada. Jej mężem był reżyser Carol Reed.Melodramat (gr.) – gatunek literacki lub filmowy o sensacyjnej fabule, zwykle miłosnej, nasyconej patetyczno-sentymentalnymi efektami i kończącej się z reguły pomyślnie dla bohaterów szlachetnych, a źle dla tzw. "czarnych charakterów". Początki melodramatu sięgają XVIII wieku, kiedy był to utwór dramatyczny opatrzony muzyką. Schemat miłości w melodramacie: miłość + przeszkoda nie do pokonania = cierpienie. Melodramat zatem to film o miłości trudnej lub niemożliwej do zrealizowania.

Latem 1945 do Arnhem i Velp dotarła międzynarodowa pomoc. Organizacja Narodów Zjednoczonych (działająca ówcześnie pod nazwą UNRRA) dostarczała kartony jedzenia, mleko w proszku, koce i podstawowe środki medyczne. Lokalne szkoły zamieniono w ośrodki pomocy humanitarnej. Hepburn zaangażowała swoją rodzinę do rozdzielania datków. W wieku 16 lat zgłosiła się wraz z matką do pracy w szpitalu w charakterze wolontariuszki, pomagając rannym żołnierzom w powrocie do zdrowia. Wśród nich był między innymi brytyjski spadochroniarz Terence Young. Rodzinne posiadłości zostały zniszczone, wskutek czego van Heemstra wraz z córką po zakończeniu wojny zdecydowała przenieść się do Amsterdamu.

Bosley Crowther (wym. [ˈbɑzli ˈkraʊðər], właśc. Francis Bosley Crowther Jr.; ur. 13 lipca 1905 w Lutherville, zm. 7 marca 1981 w Mount Kisco) – amerykański autor, dziennikarz i krytyk filmowy. Przez 40 lat pracował w redakcji „The New York Timesa”. Trzykrotnie wybierany był na funkcję prezesa Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych (NYFCC). W 1954 został laureatem nagrody w dziedzinie krytyki filmowej przyznanej przez Amerykańską Gildię Reżyserów Filmowych (DGA). Ellen Burstyn, właśc. Edna Rae Gillooly (ur. 7 grudnia 1932 w Detroit), amerykańska aktorka filmowa i teatralna. Zdobywczyni Oscara.

Lata 40. i 50.[ | edytuj kod]

Debiut sceniczny i filmowy[ | edytuj kod]

Hepburn od wczesnych lat młodości trenowała balet (na zdj. w 1956 w trakcie przygotowań do występu w filmie Zabawna buzia; 1957)

Hepburn kontynuowała studia baletowe w Amsterdamie u Soni Gaskell, wybitnej postaci tamtejszego baletu, oraz u rosyjskiej nauczycielki Olgi Tarassovej, mimo że piętno wojny silnie odcisnęło się na jej zdrowiu. Według Spoto „brak energii i słabe mięśnie nie wróżyły dobrze jej karierze”. Hepburn popadła z tego powodu w depresję. Ella van Heemstra podjęła pracę kucharki, aby móc opłacać czynsz za małe mieszkanie. Za rekomendacją Gaskell, przyszła aktorka wraz z matką przeniosły się na początku 1948 do Londynu, gdzie Hepburn udała się na przesłuchanie do sali prób w prestiżowym studium baletowym Ballet Rambert należącym do Marie Rambert, które mieściło się ówcześnie w Notting Hill. W czasie wojny majątek rodzinny został utracony. Ella van Heemstra, by móc opłacać lekcje baletu córki, pracowała jako konsjerżka w kamienicy Mayfair. Po przesłuchaniu Rambert zgodziła się na przyjęcie Hepburn do zespołu. Swoje pierwsze próby przyszła aktorka miała zacząć w kwietniu, otrzymawszy stypendium. W tym czasie zdecydowała się na usunięcie członu Ruston ze swojego nazwiska, zostawiając jedynie Hepburn (nazwisko panieńskie swojej prababki). Od tej pory przedstawiała się jako Audrey Hepburn.

Yousuf Karsh, właśc. Howsep Karshian (ur. 23 listopada 1908 w Mardin w Turcji, zm. 13 czerwca 2002 w Bostonie) – kanadyjski fotograf ormiańskiego pochodzenia. Specjalizował się w portretach.Rak (łac. carcinoma, z łac. cancer – "rak, krab", z gr. καρκινος /karkinos/ – "rak, krab morski") – nazwa grupy chorób nowotworowych będących nowotworami złośliwymi wywodzącymi się z tkanki nabłonkowej.
 Osobny artykuł: Filmografia Audrey Hepburn.

Znajdując się w trudnej sytuacji finansowej, za namową kuzynów udała się w lutym do Amsterdamu, gdzie wystąpiła w roli stewardesy linii KLM w dwóch krótkich scenach do komedii dokumentalnej Holenderski w 7 lekcjach (reż. Charles Huguenot van der Linden). Materiał filmowy z jej udziałem trwał mniej niż minutę, z tego względu nie została uwzględniona w czołówce.

Wolontariat (łac. voluntarius - dobrowolny) – dobrowolna, bezpłatna, świadoma praca na rzecz innych lub całego społeczeństwa, wykraczająca poza związki rodzinno-koleżeńsko-przyjacielskie.Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.

Powróciwszy do Londynu Hepburn imała się różnych prac dorywczych, dorabiała między innymi jako modelka i urzędniczka. Gdy rozpoczęła lekcje u Lambert, wieczorami nadal pracowała jako modelka lub sekretarka; występowała także w reklamach mydła i szamponu, które zamieszczano w czasopismach. Po tym gdy Rambert powiedziała jej, że mimo dużego talentu, posiada zbyt słabą sylwetkę, aby móc zostać primabaleriną, podjęła decyzję o skoncentrowaniu się na aktorstwie. Wraz z kilkoma innymi studentami, którzy nie pojechali w trasę z Rambert, zaczęła obchodzić biura producentów i agentów w poszukiwaniu pracy w teatrze.

Paramount Pictures Corporation - amerykańska wytwórnia filmowa założona 8 maja 1912 roku przez Adolpha Zukora, zajmująca się produkcją i dystrybucją filmów, mająca swą siedzibę w Hollywood. Jest ona drugą najstarszą działającą wytwórnią w USA (zaraz po Universal Pictures). Większość jej udziałów posiada dziś korporacja Viacom.Nagroda BAFTA dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej przyznawana jest od 1952 roku. W latach 1952-67 przyznawana była dla najlepszej aktorki brytyjskiej i zagranicznej.
 Zobacz więcej w artykule Filmografia Audrey Hepburn, w sekcji Scena.

Regularnie uczęszczała na musicale wystawiane na West Endzie, pojawiając się w różnych rolach w przedstawieniach High Button Shoes (1948) w London Hippodrome, Sauce Tartare (1949) i sequelu Sauce Piquante (1950) w Cambridge Theatre. Aby poprawić i rozwinąć swój głos oraz poszerzyć wiedzę o sztuce i grze aktorskiej, została przyjęta do szkoły teatralnej przez Felixa Aylmera. Wraz z innymi studentami przez kilka miesięcy czytała i omawiała sceny ze sztuk klasycznych i współczesnych. Uczyła się emitować swój głos i odpowiednio akcentować linijki dialogów. Według biografów „wielojęzyczne dzieciństwo ukształtowało jej wyjątkowy sposób mówienia”. Hepburn, prócz gry w musicalach, w okresie świąt Bożego Narodzenia dorabiała do pensji – 12 funtów na tydzień – występami w sztuce dla dzieci, biorąc tym samym udział w 21 przedstawieniach tygodniowo przez miesiąc.

Marni Nixon (ur. 22 lutego 1930 roku w Altadena, Kalifornia) – amerykańska sopranistka. Jej najbardziej znaną działalnością jest podkładanie śpiewu w musicalach filmowych, takich jakThe King and I, West Side Story i My Fair Lady.Durango, oficjalnie Victoria de Durango – stolica stanu Durango w Meksyku. Liczy 440 tysięcy mieszkańców według spisu z 2003 roku. W okolicach miasta wydobywa się rudy żelaza. Główną gałęzią przemysłu jest hutnictwo metali.

Associated British Picture Corporation[ | edytuj kod]

Hepburn w trakcie przesłuchania do roli w filmie Rzymskie wakacje (1951)

Latem 1950 wykonała testy kostiumowe do historycznej produkcji Quo Vadis (1951, reż. Mervyn LeRoy). Mimo pozytywnej oceny ze strony reżysera szefowie Metro-Goldwyn-Mayer odrzucili jej kandydaturę z uwagi na słabą rozpoznawalność, a rolę Ligii otrzymała Deborah Kerr. W tym samym roku podpisała kontrakt z Associated British Picture Corporation (ABPC), choć z początku odrzuciła umowę, uważając, że ograniczy ona jej możliwości. Kontrakt zakładał realizację trzech filmów; za udział w pierwszym miała otrzymać 500 funtów, za trzeci wynagrodzenie wzrastało do 1,5 tys. funtów.

Śniadanie u Tiffaniego – opowiadanie Trumana Capote’a wydane w 1958 roku. Główna bohaterka, Holly Golightly to jedna z najbardziej znanych kreacji pisarza oraz ikona kultury amerykańskiej.Holenderski w 7 lekcjach (ang. Nederlands in 7 lessen) – holenderski film komediowo-dokumentalny z 1948 roku w reżyserii Charlesa Huguenota van der Lindena i Heinza Josephsona. Pierwotnie zrealizowany został jako część 39-minutowego anglojęzycznego serialu dokumentalnego opowiadającego o aspektach Holandii, lecz później zdecydowano o rozszerzeniu go do długości filmu, który okazał się niepowodzeniem. Czas trwania wynosi 79 minut.

Pierwszym filmem, który ABPC odsprzedało niezależnej korporacji, była komedia One Wild Oat (reż. Charles Saunders). Hepburn wcieliła się w rolę recepcjonistki hotelowej, w trwającej niespełna dwadzieścia sekund scenie. Mimo krótkiej obecności na ekranie jej występ spodobał się Stanleyowi Hollowayowi. Reżyser Mario Zampi zaangażował Hepburn do epizodycznej roli dziewczyny sprzedającej papierosy w nocnym klubie w komedii Śmiech w raju (1951). ABPC, prócz nazwisk znanych aktorów, zamieściło informację o debiutujących aktorkach kontraktowych. Kolejną kreację dalszego planu stworzyła w komedii kryminalnej Szajka z Lawendowego Wzgórza (reż. Charles Crichton), z główną rolą Aleca Guinnessa.

Sopran (od wł. sopra - ponad) – najwyższy głos żeński. Zwykle obejmuje skalę - w muzyce chóralnej - od c do a (zobacz oktawa). Od solistek wymaga się zazwyczaj c, rzadziej cis, d czy es, a od niektórych rodzajów głosu nawet dźwięków e czy f.Kwatera główna ONZ (Sekretariat ONZ) - modernistyczny kompleks budynków zlokalizowany w Nowym Jorku, nad East River, pomiędzy East River Drive, a 1st Avenue. Należy do Organizacji Narodów Zjednoczonych, mieszcząc zarządy różnych agend tej struktury, przede wszystkim Sekretariat.

W nadziei na otrzymywanie lepszych ról Hepburn przedłużyła kontrakt z ABPC na następne trzy filmy. Wzrosło także jej wynagrodzenie do 2,5 tys. funtów. Została zaangażowana do komedii Opowieści młodych żon (1951, reż. Henry Cass). Aktorka nie lubiła tego filmu, głównie z uwagi na konflikt z reżyserem, któremu nie podobał się jej akcent. Bosley Crowther z „The New York Timesa” napisał: „Aktorzy bardzo się starali, łącznie z tą piękną Audrey Hepburn w roli niezamężnej lokatorki”. W listopadzie 1950 Thorold Dickinson zorganizował dla aktorki zdjęcia próbne do dreszczowca politycznego Tajemniczy ludzie (1952), którego fabuła przedstawiała losy dwóch młodych sióstr (Hepburn, Valentina Cortese), które uciekają do Londynu, gdy ich ojciec zostaje zamordowany przez dyktatora. Rola Nory Brentano była najważniejszą w dotychczasowym dorobku Hepburn. Jeden z recenzentów pisał, że „łączy piękno z talentem, szczególnie zaś w dwóch krótkich sekwencjach tanecznych”.

José Ferrer (właśc. José Vicente Ferrer de Otero y Cintrón; ur. 8 stycznia 1912 w Santurce, zm. 26 stycznia 1992 w Coral Gables) – pochodzący z Portoryko amerykański aktor i reżyser.Jack Clayton (ur. 1 marca 1921 w Brighton w hrabstwie East Sussex - zm. 26 lutego 1995 w Slough w hrabstwie Berkshire) - brytyjski reżyser i producent filmowy. Był nominowany do Oscara za reżyserię filmu Miejsce na górze (1959).

Wiosną 1951 została wypożyczona z ABPC, dołączając do obsady brytyjsko-francuskiej komedii muzycznej Jedziemy do Monte Carlo (reż. Jean Boyer), której zdjęcia realizowano na francuskiej riwierze. Jednocześnie nagrywano anglojęzyczną wersję filmu pod tytułem Monte Carlo Baby. Hepburn, z uwagi na biegłą znajomość francuskiego, jako jedyna z obsady powtarzała swoje sceny od razu. Obydwie produkcje okazały się finansową klapą, a aktorka nie była zadowolona z pracy na planie, głównie z uwagi na realizację dwóch wersji jednego filmu.

Spółgłoska szczelinowa krtaniowa bezdźwięczna - rodzaj dźwięku spółgłoskowego występujący w językach naturalnych. W międzynarodowej transkrypcji fonetycznej IPA oznaczana jest symbolem: [h]Hollywood – dzielnica miasta Los Angeles w Stanach Zjednoczonych i najważniejszy ośrodek amerykańskiej kinematografii. Słowo Hollywood jest używane jako skrótowa, popularna nazwa dla amerykańskiego przemysłu filmowo-telewizyjnego.

Gigi[ | edytuj kod]

Gdy ekipa Jedziemy do Monte Carlo realizowała w maju zdjęcia nieopodal Hôtel de Paris Monte-Carlo, Hepburn została dostrzeżona przez francuską pisarkę Sidonie-Gabrielle Colette, której nowela Gigi, opublikowana w 1944, przygotowywana była do adaptacji teatralnej. Tego samego dnia autorka i jej mąż Maurice Goudeket zaprosili Hepburn do swojego apartamentu, proponując jej główną rolę w sztuce Gigi. Hepburn, z uwagi na brak większego doświadczenia scenicznego, początkowo była sceptycznie nastawiona do faktu otrzymanej propozycji, lecz zgodziła się po odbytej rozmowie z Colette.

Roger Joseph Ebert (ur. 18 czerwca 1942 w Urbanie, zm. 4 kwietnia 2013 w Chicago) – amerykański krytyk filmowy oraz dziennikarz, jedna z najbardziej znanych postaci w środowisku krytyki filmowej.Lucerna (niem. Luzern; nieoficjalnie: fr. Lucerne, wł. Lucerna) – miasto (61 tys. mieszkańców) w Szwajcarii, na zachodnim brzegu Jeziora Czterech Kantonów, nad zatoką, po obu stronach rzeki Reuss, u stóp góry Pilatus. Stolica kantonu Lucerna. Ośrodek turystyczno-wypoczynkowy o międzynarodowej sławie.

Premiera spektaklu odbyła się w Fulton Theatre na Broadwayu 24 listopada 1951. Hepburn otrzymała przychylne recenzje za swój występ, pomimo krytyki mówiącej, że spektakl jest gorszy od francuskiej adaptacji filmowej z 1949. Richard Watts Jr. na łamach „New York Posta” stwierdził, że „najwyraźniej urocza panna Hepburn nie jest doświadczoną aktorką, ale jej charakter jest tak ujmujący i dobry, że jest ona sukcesem wieczoru”. Brooks Atkinson z „The New York Timesa” napisał, że była „młodą aktorką, pełną czaru, uczciwości i talentu (…) Ona jest jedynym świeżym elementem przedstawienia. Jest prawdziwą aktorką; a jako Gigi buduje pełnokrwistą postać, od nieporadnego braku ogłady w pierwszym akcie po porywający moment kulminacyjny w ostatniej scenie. To zrównoważone, doskonałe aktorstwo, spontaniczne, klarowne i urzekające”. Z kolei Henry P. Murdoch z „The Philadelphia Inquirer” przyznał, że „niesamowicie zabawne odgrywanie roli” czyni z niej „aktorkę z najwyższej półki”. Za kreację w Gigi Hepburn została uhonorowana Theatre World Award.

John Marcellus Huston (ur. 5 sierpnia 1906 w Nevada, zm. 28 sierpnia 1987 w Middletown) – amerykański reżyser, scenarzysta i aktor. Laureat Oscara. Syn Waltera i ojciec Anjeliki.Rex Harrison, właśc. Reginald Carey Harrison (ur. 5 marca 1908 w Huyton, zm. 2 czerwca 1990 w Nowym Jorku) – sir, angielski aktor teatralny i filmowy. Zdobywca Oscara.

Kariera w Hollywood[ | edytuj kod]

Rzymskie wakacje[ | edytuj kod]

Audrey Hepburn i Gregory Peck w filmie Rzymskie wakacje (1953)

Przed premierą Gigi Hepburn we wrześniu odebrała telefon od Roberta Lennarda z ABPC z informacją, że kierownictwo Paramount Pictures wyraziło zainteresowanie jej osobą przy nowym projekcie, który ma być realizowany w Rzymie. Po spotkaniu Williama Wylera z aktorką w londyńskim hotelu Claridge’s, reżyser przyznał, że była bardzo mądra, utalentowana i ambitna. Filmowiec nie krył wrażenia, jakie Hepburn wywarła na nim podczas zdjęć próbnych reżyserowanych przez Dickinsona w Iver Heath w Pinewood Studios 18 września. „Miała wszystko czego szukałem – urok, niewinność i talent. Była bardzo zabawna. To było absolutnie urocze” – wspominał.

Katharine Houghton Hepburn (ur. 12 maja 1907 w Hartford, zm. 29 czerwca 2003 w Old Saybrook) – aktorka amerykańska, laureatka czterech Oscarów i dwunastu nominacji w kategorii najlepszej aktorki pierwszoplanowej.Tolochenaz, wieś w Szwajcarii, w południowej części kantonu Vaud w dystrykcie Morges. Powierzchnia 1,58 km². Ok. 1700 mieszkańców (2009 r.).

15 października aktorka podpisała umowę z Paramountem, zakładającą realizację siedmiu filmów w ciągu siedmiu lat. W kontrakcie zawarto klauzulę, dającą Hepburn prawo do wolnego roku pomiędzy każdym filmem, aby mogła również występować w teatrze i telewizji, a studio miało prawo do jednego z tych siedmiu filmów wypożyczyć ją innej wytwórni.

Simone Signoret, właśc. Simone Kaminker (ur. 25 marca 1921 w Wiesbaden, zm. 30 września 1985 w Auteuil-Anthouillet) – francuska aktorka. Jako część pseudonimu artystycznego przybrała nazwisko panieńskie matki.Biblioteka Narodowa Korei – biblioteka narodowa Korei Południowej znajdująca się w Seulu. Powstała w 1945 roku. Jej zbiory liczą ponad 11 milionów woluminów (2018), w tym ponad milion zagranicznych książek.

Fabuła komedii romantycznej Rzymskie wakacje przedstawiała losy młodej, sfrustrowanej księżniczki Anny (Hepburn), która znudzona sztywnymi regułami i towarzyszącą dworskim wizytom etykietą, wymyka się potajemnie z terenu ambasady i przez jeden dzień zwiedza Rzym w towarzystwie amerykańskiego dziennikarza Joe Bradleya (Gregory Peck). Wkrótce para zakochuje się w sobie. Do historii filmu przeszła scena, w której główni bohaterowie jeżdżą po ulicach Rzymu skuterem marki Piaggio Vespa. Za dwanaście tygodni pracy na planie Hepburn otrzymała gażę w wysokości 7 tys. dolarów plus 250 dolarów tygodniowo na koszty utrzymania. Swojego wrażenia nie krył Wyler: „Ona jest gatunkiem, który już prawie wyginął – uważną studentką gry aktorskiej”. Peck zadzwonił w połowie zdjęć do agenta George’a Chasina sugerując, by nazwisko Hepburn pojawiło się wraz z jego w czołówce, choć zdaniem Spoto z taką inicjatywą wyszli Wyler i personel wytwórni w Hollywood.

Robert Stevenson (ur. 31 marca 1905 w Buxton w hrabstwie Derbyshire, zm. 30 kwietnia 1986 w Santa Barbara) - brytyjski reżyser i scenarzysta filmowy tworzący głównie w Stanach Zjednoczonych. W 1965 otrzymał swoją jedyną nominację do Oscara za reżyserię filmu Mary Poppins (1964).Hubert de Givenchy, właśc. Count Hubert James Marcel Taffin de Givenchy (ur. 20 lutego 1927 w Beauvais, zm. 10 marca 2018 w Paryżu) – francuski projektant mody, kostiumograf filmowy i kolekcjoner sztuki. Ubierał największe osobowości kultury masowej drugiej połowy XX wieku, kobiety z obrazów i polaroidów Andy’ego Warhola, żonę amerykańskiego prezydenta Jacqueline Kennedy Onassis, zdobywczynię Oscara i księżną Monaco Grace Kelly, aktorkę Elizabeth Taylor, legendarną redaktorkę „Vogue’a” Dianę Vreeland i Audrey Hepburn, której kostiumy weszły do kanonu mody i współtworzą historię kina XX wieku. Givenchy zaprojektował suknię balową dla głównej bohaterki komedii romantycznej Billy’ego Wildera Sabrina (1954), czarne suknie i krótkie sukienki dla Holly Golightly, bohaterki Śniadanie u Tiffany’ego (1961) Blake’a Edwardsa, czy kostiumy Jo Stockton w scenie sesji mody dla ekskluzywnego magazynu do komedii muzycznej Stanleya Donena Zabawna buzia (Funny Face, 1957).

Film odniósł sukces kasowy, a Hepburn zdobyła status gwiazdy. Zapoczątkowała zupełnie nowy kanon urody kobiecej w Ameryce w 1953; jej zdjęcia zamieszczane były w wielu magazynach, w tym na okładce tygodnika „Time” i w czasopiśmie „Vogue”. Otrzymała także przychylne recenzje ze strony krytyków, którzy podkreślali jej talent i urok osobisty. A.H. Weiler z „The New York Timesa” napisał: „jest smukłą, czarującą i zadumaną pięknością, na przemian królewską i dziecięcą w swoim głębokim docenieniu odkrywanych prostych przyjemności i miłości. Mimo dzielnego uśmiechu, zdającego sobie sprawę z końca romansu, pozostaje smutną i samotną osobą, stojącą twarzą w twarz z duszną przyszłością”. Za kreację księżniczki Anny Hepburn została nagrodzona statuetką Akademii Filmowej w kategorii dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej, BAFTĄ dla najlepszej brytyjskiej aktorki i Złotym Globem dla najlepszej aktorki w filmie dramatycznym. Zdobyła także nagrodę Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych.

Oscary honorowe przyznawane są za całokształt osiągnięć dla wybitnych twórców kina światowego, za wkład w rozwój technologii filmowej oraz za propagowanie sztuki filmowej. Deborah Kerr (ur. 30 września 1921; zm. 16 października 2007) – brytyjska aktorka. Jej prawdziwe nazwisko to: Deborah Jane Kerr-Trimmer. Była dwukrotnie zamężna. Pierwszy raz z Anthonym Bartleyem (ślub 28 listopada 1945 r. – rozwód w 1959 r.), z którym miała dwie córki: Melanie Jane (ur. 27 grudnia 1947 r.) i Francescę Ann. Kolejne małżeństwo zawarła z Peterem Viertelem (23 lipca 1960 r.)

Sabrina[ | edytuj kod]

Bogart, Hepburn i Holden na fotosie z filmu Sabrina (1954)

Przygotowując się do kolejnego projektu Hepburn nawiązała współpracę z francuskim kostiumografem Hubertem de Givenchy. Po udanym przyjęciu Rzymskich wakacji, Paramount zaangażował ją do komedii romantycznej Sabrina (reż. Billy Wilder), opowiadającej o losach braci Linusa i Davida Larrabee (Humphrey Bogart i William Holden), którzy zakochują się w córce szofera (John Williams). Bogart, który przyjął rolę po tym, jak odrzucił ją Cary Grant, sceptycznie podchodził do współpracy z Hepburn, twierdząc, że jest zbyt dojrzały na filmowy romans z młodą aktorką. Często wdawał się w konflikty z ekipą, zwłaszcza z Holdenem, oraz wygłaszał ironiczne uwagi pod adresem Hepburn. Aktorka przyznała później, że wspólna gra była „całkiem znośna”. Za pracę na planie Sabriny otrzymała wynagrodzenie w wysokości 11 tys. 914 dolarów; po opłaceniu swojego agenta, prawnika, menadżera oraz potrąceniu podatków, jej gaża wyniosła niewiele ponad 3 tys. dolarów.

Wegetarianizm – rodzaj praktyki (w sensie świadomej i celowej działalności człowieka), charakteryzującej się wyłączeniem z diety mięsa (w tym ryb i owoców morza); może również wiązać się z unikaniem innych produktów pochodzących z uboju zwierząt np. smalcu . Wegetarianizm może być wybrany z pobudek moralnych, zdrowotnych, ekologicznych, bądź ekonomicznych. W języku potocznym przyjmuje się, że wegetarianizm to zbiór kilku diet, które w różnym stopniu ograniczają spożywanie produktów pochodzenia zwierzęcego.Komediodramat, film tragikomiczny – utwór filmowy, który łączy w swej konstrukcji elementy komizmu, liryzmu i tragizmu, tworząc z nich zarazem komediową i dramatyczną wizję świata wywołującą zarówno śmiech, jak i współczucie widza.

W recenzji zamieszczonej na łamach „The New York Timesa”, Bosley Crowther wyraził pochlebną ocenę występu Brytyjki, podkreślając, że „jest młodą damą o niezwykłej skali wrażliwych i poruszających ekspresji w tak wątłej i smukłej oprawie. Jest jeszcze bardziej lśniąca jako córka i ulubienica służby niż księżniczka Anna z zeszłego roku, i nic więcej nie można powiedzieć”. W opublikowanym w grudniu 1953 dorocznym sondażu „The Film Daily”, Hepburn i José Ferrera uznano za najlepszych aktorów. Hepburn po raz drugi z rzędu została nominowana do nagrody Akademii Filmowej w kategorii dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej oraz do BAFTY dla najlepszej brytyjskiej aktorki.

Legendy Hollywoodu (ang. Legends of Hollywood)– limitowana seria znaczków pocztowych wydawanych przez United States Postal Service, na których co rok prezentowany jest wizerunek osoby zasłużonej dla amerykańskiego przemysłu filmowego. Są one wydawane w postaci arkuszy po 20 znaczków każdy ze zdjęciem i krótkim biogramem eksponowanego artysty na marginesie.Folkestone – angielskie miasto nad kanałem La Manche, w hrabstwie Kent, w pobliżu Dover. Liczy około 50 tys. mieszkańców.

Ondyna[ | edytuj kod]

Audrey Hepburn i Mel Ferrer w filmie Wojna i pokój (1956)

W styczniu 1954 wraz z Melem Ferrerem przyjechała do Nowego Jorku, by rozpocząć w Richard Rodgers Theatre próby do spektaklu Ondyna autorstwa dramaturga Jeana Giraudoux. Premiera sztuki w reżyserii Alfreda Lunta odbyła się 18 lutego na Broadwayu. Brooks Atkinson na łamach „The New York Timesa” pozytywnie odniósł się do interpretacji roli w wykonaniu Hepburn, zaznaczając, że „rola Ondyny jest skomplikowana. Budują ją elementy – nastroje, wrażenia, intryga i tragedia. W jakiś sposób panna Hepburn potrafi przełożyć je na język teatru bez sztuczek czy afektacji. Jej występ jest żywiołowy, pełen wdzięku i czaru, zdyscyplinowany instynktownym wyczuciem realiów sceny”. Jeden z recenzentów „The New Yorkera” napisał: „Panna Hepburn ma dar, który sprawia, że wszystko, co powie lub zrobi, ma nieodparty wdzięk. Najsłabszy żart zyskuje dodatkowy, osobisty wymiar i staje się komiczny; najzwyklejsze i najbardziej oczywiste zadanie zdaje się w tym momencie inspiracją rewelacyjnego aktorstwa”. Ferrer otrzymał w większości negatywne opinie swojego występu.

Thelma Marjorie Ford (ur. 30 sierpnia 1898 w Nowym Jorku, zm. 16 października 1992 w North Chatham) − amerykańska aktorka, laureatka Oscara za rolę w filmie Wróć, mała Shebo, który był jej debiutem na dużym ekranie.Indianie – najliczniejsza i najbardziej zróżnicowana z trzech – obok Inuitów (Eskimosów) i Aleutów – grup ludności tubylczej (rdzennej, autochtonicznej) zamieszkujących oba kontynenty amerykańskie, obejmująca – zarówno dawniej, jak i dziś – setki ludów, plemion i grup o bardzo różnym charakterze i stopniu rozwoju. W tradycyjnej antropologii zaliczani są do rasy żółtej.

Jej kreacja została nagrodzona Tony Award w tym samym roku, w którym zdobyła Oscara za Rzymskie wakacje. Dzięki temu przeszła do historii jako jedna z trzech aktorek (pozostałe dwie to Ellen Burstyn i Shirley Booth), które w jednym roku zdobyły statuetkę Akademii Filmowej i Tony. Nieustanne wywieranie presji przez Ferrera i dziennikarzy spowodowało, że Hepburn zakończyła występy sceniczne, będąc bliską załamania nerwowego.

Irini Papas (gr. Ειρήνη Παππάς), właśc. Irini Leleku (gr. Ειρήνη Λελέκου, ur. 3 września 1926 w Chiliomodi w Koryntii) – grecka aktorka. Quo Vadis – film historyczny produkcji amerykańskiej z 1951 roku w reżyserii Mervyna LeRoya. Film powstał na podstawie powieści Henryka Sienkiewicza Quo vadis.
Od lewej: Kay Thompson, Fred Astaire i Audrey Hepburn w scenie z filmu Zabawna buzia (1957)
Raymond Massey, Diana Wynyard (siedzi), Judith Evelyn, Mel Ferrer i Hepburn w odcinku „Mayerling” (1957)

W 1955 wraz z Peckiem została laureatką Henrietta Award. Rok później wystąpiła w melodramacie wojennym Wojna i pokój (reż. King Vidor), będącym ekranizacją powieści historycznej o tym samym tytule autorstwa Lwa Tołstoja z 1869. Hepburn zagrała szlachciankę Nataszę Rostową, która podczas okresu wojen napoleońskich nie może zaznać prawdziwej miłości. Na ekranie partnerowali jej Henry Fonda i Mel Ferrer. Za występ otrzymała gażę w wysokości 350 tys. dolarów, co było ówcześnie rekordowym wynagrodzeniem dla aktorki. Film zebrał w większości negatywne recenzje, a Hepburn, mimo nieprzychylnych opinii, uzyskała trzecią nominację do BAFTY i drugą do Złotego Globu.

Estelle Merle Thompson (ur. 18 lutego 1911 w Bombaju, zm. 23 listopada 1979 w Malibu) − brytyjska aktorka, nominowana do Oscara za rolę w filmie Czarny anioł.Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band – tytuł płyty zespołu The Beatles, wydanej 1 czerwca 1967 roku (zob. 1967 w muzyce). Zawiera 13 utworów utrzymanych w stylu psychodelicznego rocka. Album został sklasyfikowany w 2003 roku przez magazyn Rolling Stone na 1. miejscu w rankingu „500 najlepszych albumów wszech czasów”. Była uznawana za najważniejszą płytę koncepcyjną w historii obok Are You Experienced Jimiego Hendriksa i Pet Sounds The Beach Boys.

W 1957 zaprezentowała swoje umiejętności taneczne w będącej jej debiutem musicalowym komedii Zabawna buzia (reż. Stanley Donen). Wystąpiła w niej u boku Freda Astaire’a, który wcielił się w rolę Dicka Avery’ego, fotografa mody, odkrywającego talent sprzedawczyni książek (Hepburn). Prócz doborowej obsady i kostiumów film okazał się sukcesem w box offisie. Kolejną produkcją była oparta na powieści Ariane, jeune fille russe Claude’a Aneta komedia romantyczna Miłość po południu (reż. Billy Wilder), gdzie zagrała u boku Gary’ego Coopera. Hepburn wcieliła się w postać Ariane Chavasse, córki detektywa (Maurice Chevalier), która zakochuje się w amerykańskim playboyu Franku Flannaganie (Cooper). Choć film zebrał w większości przychylne recenzje prasowe, część biografów i krytyków sugerowała, że Cooper był za stary do tej roli. Hepburn po raz trzeci została nominowana do Złotego Globu, tym razem w kategorii dla najlepszej aktorki w filmie komediowym lub musicalu.

Henry Mancini, właśc. Enrico Nicola Mancini (ur. 16 kwietnia 1924 w Cleveland, zm. 14 czerwca 1994 w Los Angeles) – amerykański kompozytor i aranżer pochodzenia włoskiego, twórca muzyki filmowej.IMDb.com (The Internet Movie Database) – największa na świecie internetowa baza danych na temat filmów i ludzi z nim związanych. Zawiera informacje o aktorach, reżyserach, scenarzystach, producentach, montażystach, operatorach, muzykach itd. Informacje nie ograniczają się do kinematografii amerykańskiej.

4 lutego 1957 stacja NBC wyemitowała dziewięćdziesięciominutowy odcinek „Mayerling” (reż. Anatole Litvak), oparty na autentycznym zdarzeniu, jakie miało miejsce 30 stycznia 1889 w austriackim pałacu myśliwskim Mayerling. Arcyksiążę Rudolf Habsburg-Lotaryński zastrzelił siebie i swoją 17-letnią kochankę, baronową Marię Vetsera po tym, gdy jego ojciec nakazał mu porzucenie nastoletniej kochanki. Hepburn w głównej roli partnerował Ferrer. Sztuka otrzymała negatywne recenzje, a krytycy orzekli, że Maria i Rudolf w wykonaniu Hepburn i Ferrera są zdumiewająco beznamiętni. Aktorka za swój występ otrzymała honorarium w wysokości 150 tys. dolarów.

Hyde Park – jeden z kilku królewskich parków w Londynie, położony na obszarze 390 akrów (ok. 159 ha). Podzielony na dwie części przez jezioro Serpentine.James Maitland "Jimmy" Stewart (ur. 20 maja 1908 w Indianie, zm. 2 lipca 1997 w Beverly Hills) – amerykański aktor filmowy i teatralny. Weteran II wojny światowej i wojny w Wietnamie, który czynną służbę wojskową w US Air Force zakończył w randze generała brygady (ang. Brigadier General).

Historia zakonnicy[ | edytuj kod]

Audrey Hepburn w scenie z filmu Historia zakonnicy (1959)

Chcąc uniknąć utożsamiania z jednym gatunkiem oraz będąc pod wrażeniem opublikowanej w 1956 powieści Kathryn Hulme, Hepburn przyjęła główną rolę siostry Łucji (Gabrielle van der Mal) w dramacie studia Warner Bros. Historia zakonnicy (1959, reż. Fred Zinnemann). Z początkiem lipca aktorka podpisała umowę z producentem Jackiem L. Warnerem, otrzymując gażę w wysokości 250 tys. dolarów plus procent od dochodów brutto. Przygotowując się do roli Hepburn uczyła się posługiwać narzędziami chirurgicznymi i przyswajała szczegóły życia w klasztorze. Do pozostałych ról studio zaangażowało między innymi Edith Evans, Peggy Ashcroft i Petera Fincha, którzy zgodzili się na udział z uwagi na dobrze napisany scenariusz oraz możliwość współpracy z Hepburn. Film Zinnemanna przedstawiał losy historii życia siostry Łucji (Hepburn), młodej Belgijki, która postanawia wstąpić do zakonu, czyniąc w związku z tym wiele poświęceń, jakkolwiek wkrótce po rozpoczęciu II wojny światowej decyduje, że nie może pozostać neutralna w obliczu nikczemności hitlerowskich Niemiec. Realizacja filmu była problematyczna, głównie z uwagi na doskwierające upały i wilgotność panujące w Kongu Belgijskim, gdzie nagrywano część zdjęć.

Time – amerykański tygodnik społeczno-polityczny wydawany od 1923 w Nowym Jorku. Ma największy nakład spośród amerykańskich tygodników. Niedrożność jelit (łac., ang. ileus) – stan chorobowy charakteryzujący się częściowym lub całkowitym zatrzymaniem przechodzenia treści do kolejnych odcinków przewodu pokarmowego. Stanowi jeden z typowych ostrych stanów chirurgicznych wymagających szybkiej interwencji chirurgicznej.
Anthony Perkins i Audrey Hepburn w kadrze z filmu Zielone domostwa (1959)

Kreacja siostry Łucji została przychylnie przyjęta przez krytyków, którzy uważali ją za jedną z najważniejszych w dorobku aktorki; w opinii Spoto była ona „najbardziej ambitną rolą w karierze – najtrudniejszą, najbardziej męczącą fizycznie i wyczerpującą (…) Zagrała tak, jak nigdy przedtem i potem w trakcie swej kariery; można śmiało powiedzieć, że siostra Łucja w wykonaniu Audrey Hepburn jest jednym z największych dokonań w historii kina”. Uznania nie krył również Zimmerman, stwierdzając, że „okazała się wielką aktorką w bardzo trudnej i wymagającej roli”. Magazyn „Films in Review” napisał: „W Historii zakonnicy Hepburn objawia taki rodzaj talentu aktorskiego, za pomocą którego przekazuje głębokie i złożone odczucia wewnętrzne tak zręcznie, że trzeba ją bacznie obserwować, oglądając film po raz drugi lub trzeci, by zauważyć, jak ona to robi”. Tygodnik „Variety” wyraził podziw dla „wznoszącego się na wyżyny i odkrywczego filmu, w którym Audrey Hepburn otrzymała swą najbardziej ambitną rolę i daje popis aktorstwa”.

III Rzesza Niemiecka (niem. Das Dritte Reich) – nieoficjalna nazwa państwa niemieckiego pod rządami NSDAP w latach 1933–1945. Oficjalnie państwo nosiło nazwę Rzesza Niemiecka (Deutsches Reich), od 1938 (po Anschlussie Austrii) używano także nazwy Rzesza Wielkoniemiecka (Großdeutsches Reich).Bruksela (fr. Bruxelles, nid. Brussel, niem. Brüssel) – miasto i stolica Belgii oraz Unii Europejskiej, położone w środkowej części kraju nad rzeką Senne.

Hepburn uzyskała trzecią nominację do nagrody Akademii Filmowej w kategorii dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej (przegrywając rywalizację z Simone Signoret za kreację w filmie Miejsce na górze, reż. Jack Clayton) i czwartą do Złotego Globu. Została nagrodzona statuetkami BAFTA oraz Davidem di Donatello dla najlepszej aktorki zagranicznej. Zdobyła także drugą nagrodę Stowarzyszenia Nowojorskich Krytyków Filmowych i nagrodę Zuluety na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w San Sebastián.

Burt Lancaster; właściwie Burton Stephen Lancaster (ur. 2 listopada 1913 w Nowym Jorku, zm. 20 października 1994 w Los Angeles) – amerykański aktor filmowy. Laureat Oscara dla najlepszego aktora pierwszoplanowego za rolę w filmie Elmer Gantry (1960; reż. Richard Brooks).Czołówka – początkowa sekwencja filmu, prezentująca logotypy producenckie i napisy wstępne (tytuł obrazu, nazwiska najważniejszych twórców: reżysera, scenarzysty, operatora, głównych aktorów, producenta), lub piosenkę otwierającą film (najczęściej animowany). Natomiast końcowa sekwencja z napisami zwana jest „tyłówką”.

W 1959 zagrała w romantyczno-przygodowym filmie Zielone domostwa (reż. Mel Ferrer), opowiadającym historię młodego mężczyzny (Anthony Perkins), uciekającego do dżungli amazońskiej po buncie w Caracas. Wędrując, natrafia na plantację, gdzie spotyka Rimę (Hepburn), młodą dziewczynę, wychowywaną przez swojego dziadka (Lee J. Cobb) w pełnej izolacji. Film zebrał mieszane recenzje; Bosley Crowther przyznał, że „panna Hepburn przewija się przez nią [rolę] z gracją i godnością, czyniąc Rimę zarówno wzruszającą, jak i idylliczną, jeśli nie w najmniejszym stopniu logiczną”, z kolei „Variety” określił go mianem „irytującego”, a rolę Hepburn opisał jako „bez szczególnej głębi”. Zielone domostwa okazały się fiaskiem artystycznym i komercyjnym, a sama aktorka w późniejszych latach wyrażała się o filmie z obojętnością.

Wysoki komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw uchodźców (ang. United Nations High Commissioner for Refugees) – urząd Organizacji Narodów Zjednoczonych upoważniony do przewodzenia i koordynacji międzynarodowych działań mających na celu ochronę uchodźców i rozwiązywania ich problemów na całym świecie. Do głównych działań urzędu należy zapewnienie praw uchodźców oraz pomoc w zapewnieniu azylu lub repatriacji. Siedziba urzędu znajduje się w Genewie w Szwajcarii. Wysoki komisarz jest nominowany przez sekretarza generalnego ONZ i wybierany w głosowaniu przez Zgromadzenie Ogólne ONZ. Rola epizodyczna – drugoplanowa rola aktorska z co najmniej jednym zdaniem dialogu. W telewizji mianem tym określa się rolę, w której aktor wypowiada mniej niż 6 zdań. Aktorzy epizodyczni wymieniani są w napisach końcowych danej produkcji, w przeciwieństwie do statystów, którzy nie wypowiadają żadnych kwestii i ich nazwiska nie widnieją w napisach końcowych. Wyjątkiem jest pojawienie się w filmie znanego aktora lub innej znanej osobistości. Jej nazwisko odnotowywane jest w obsadzie, aby przydać filmowi splendoru.

Lata 60.[ | edytuj kod]

Audrey Hepburn i Burt Lancaster w westernie Nie do przebaczenia (1960)
Audrey Hepburn jako Holly Golightly na fotosie promocyjnym z filmu Śniadanie u Tiffany’ego (1961). Dzięki roli aktorka zdobyła status ikony mody oraz „królowej elegancji”

Pierwszym filmem Hepburn zrealizowanym na początku lat 60. był western Nie do przebaczenia (reż. John Huston), gdzie wystąpiła u boku Audiego Murphy’ego, Burta Lancastera i gwiazdy epoki kina niemego Lillian Gish. Tematyka filmu podejmowała rozległy problem nietolerancji Indian przez białą ludność, zamieszkującą pobliskie osady. Gdy okazuje się, że Rachel Zachary (Hepburn) jest Indianką z plemienia Kiowa, w rodzinie wybucha bunt. 28 stycznia, w trakcie realizacji jednego z ujęć, aktorka spadła z konia, doznając pęknięcia czterech kręgów i skręcenia stopy. Z planu zniesiono ją na noszach. Nie do przebaczenia zebrał negatywne opinie, w których przeważały określenia „absurdalny, słaby, żenujący”, a Huston uważał go za najgorszy w swoim dorobku. Bosley Crowther napisał, że „Hepburn jako dziewczyna jest nieco zbyt dopracowana, delikatna i cywilizowana w towarzystwie tak twardych i upartych postaci jak Burt Lancaster”.

Richard Crenna (ur. 30 listopada 1926 w Los Angeles, zm. 17 stycznia 2003 w Los Angeles) – amerykański aktor filmowy i telewizyjny.Wojna i pokój – amerykańsko-włoski melodramat z 1956 roku na podstawie powieści Lwa Tołstoja. Film w formacie VistaVision.

Śniadanie u Tiffany’ego[ | edytuj kod]

W 1961, mimo dużych wahań, Hepburn zagrała główną rolę w komedii romantycznej Śniadanie u Tiffany’ego (reż. Blake Edwards), której scenariusz autorstwa George’a Axelroda został oparty na motywach opowiadania Trumana Capote’a z 1958. Autor nie był zadowolony z wielu zmian wprowadzonych na potrzeby adaptacji filmowej. Wolał, aby w głównej roli wystąpiła Marilyn Monroe, lecz później przyznawał, że „Hepburn wykonała świetną robotę”. Aktorka nie była przekonana do swojej gry, przez co reżyser często dodawał jej otuchy. „Pomimo braku pewności siebie Audrey miała waleczną duszę” – wspominał Edwards. Fabuła filmu opowiadała historię młodego pisarza Paula Varjaka (George Peppard), który wprowadza się do eleganckiej nowojorskiej kamienicy. Jego sąsiadką jest piękna, filigranowa Holly Golightly, emanująca seksapilem kobieta, żyjąca na koszt bogatych adoratorów. W filmie Hepburn wykonała utwór „Moon River”, który został nagrodzony statuetką Akademii Filmowej dla najlepszej piosenki. W ocenie Spoto „wizerunek Audrey Hepburn, siedzącej w otwartym oknie, delikatnie trącającej struny i śpiewającej «Moon River» swym niepewnym, melancholijnym mezzosopranem, jest z pewnością najtrwalszym symbolem czaru, jaki rzuciła na rzesze kinomanów wtedy i kiedykolwiek później”.

Miniserial (z angielskiego miniseries, mini-series) – rodzaj serialu telewizyjnego o niewielkiej liczbie odcinków. Obejmuje zwykle konkretną fabułę, z wyraźnie zaplanowanym początkiem, przebiegiem i końcem, której nie dałoby się opowiedzieć w ciągu około dwugodzinnego filmu. Miniseriale są często ekranizacjami powieści, choć zdarza się (zwłaszcza w Polsce), że są dziełami całkowicie wymyślonymi przez swoich twórców (np. Palce lizać). Zdarza się, że pełnią funkcje pilota do dłuższego serialu, np. Batlestar Galactica.Odma opłucnej (łac. pneumothorax) – wtargnięcie powietrza lub innych gazów do jamy opłucnej spowodowane najczęściej uszkodzeniem miąższu płucnego lub przedziurawieniem ściany klatki piersiowej. Odma opłucnowa jest jednym ze stanów nagłych i jako taka wymaga niezwłocznej interwencji chirurgicznej.
Hepburn, Garner i MacLaine w filmie Niewiniątka (1961)

Film zebrał pochlebne recenzje wśród krytyków; „Variety” napisał, że „Holly została ożywiona w ekscytującej postaci Audrey Hepburn”. Słynna mała czarna zaprojektowana przez de Givenchy, którą Hepburn nosi w filmie, została uznana za jeden z najbardziej kultowych przedmiotów w historii XX wieku, a aktorka zdobyła status ikony mody i „królowej elegancji”. Hepburn po raz czwarty nominowana była do nagrody Akademii Filmowej (przegrywając rywalizację z Sophią Loren, nagrodzoną za występ w filmie Matka i córka, reż. Vittorio De Sica) oraz Złotego Globu. Drugi raz zdobyła statuetkę Davida di Donatello dla najlepszej aktorki zagranicznej.

Film dramatyczny – gatunek filmowy zawierający najczęściej utwory o charakterze fabularnym, rzadziej także dokumentalnym, których struktura ma za zadanie poruszyć emocje widza. Akcja filmu skupia się wokół głównego konfliktu. W zależności od typu konfliktu i problematyki występują różne odmiany gatunku.Box office – zestawianie najpopularniejszych lub najbardziej dochodowych filmów w podanym okresie. Dotyczy zarówno premier kinowych, jak i DVD czy video.

Kolejnym projektem był dramat obyczajowy Niewiniątka (reż. William Wyler), opowiadający historię dwóch nauczycielek, Karen Wright (Hepburn) i Marthy Dobie (Shirley MacLaine), pracujących w prywatnej szkole dla dziewcząt. Gdy jedna z nich przyłapuje uczennicę (Karen Balkin) na kłamstwie, ta w odwecie rozsiewa plotkę sugerującą, że nauczycielki są lesbijkami. W obsadzie znalazł się również James Garner (w roli Joe Cardina). Z uwagi na ówczesne obyczaje społeczne i obowiązujący kodeks Haysa, Wyler zdecydował się na wycięcie wszystkich scen ukazujących wątek miłosny obydwu bohaterek. Zarówno krytyka, jak i widownia w dużej mierze zignorowały film i samą rolę Hepburn, lecz biografowie podkreślali, że aktorka dała „najbardziej skoncentrowane i finezyjnie ściszone przedstawienie od czasu Historii zakonnicy”. Film Wylera uzyskał pięć nominacji do nagrody Akademii Filmowej. Choć nie zdobył żadnej statuetki, próba zmierzenia się z tematem tabu została pozytywnie przyjęta. W trakcie realizacji filmu w Los Angeles miał miejsce wypadek. Na czas trwania zdjęć rodzina aktorki wynajmowała od Deborah Kerr dom przy Bulwarze Zachodzącego Słońca. Należący do Hepburn pies imieniem Famous został śmiertelnie potrącony przez samochód, gdy wbiegł na jezdnię. Ferrer kupił żonie nowego psa rasy yorkshire terrier, którego nazwała Assam.

Biagio Anthony "Benny" Gazzara (ur. 28 sierpnia 1930 w Nowym Jorku, zm. 3 lutego 2012 tamże) − amerykański aktor filmowy, teatralny i telewizyjny, reżyser i scenarzysta.Zaburzenia depresyjne – zaburzenia psychiczne z grupy zaburzeń afektywnych, charakteryzujące się obniżeniem nastroju, obniżeniem napędu psychoruchowego, zaburzeniem rytmów okołodobowych i lękiem.

Szarada[ | edytuj kod]

Cary Grant i Audrey Hepburn w filmie Szarada (1963)

W 1963 aktorka zagrała z Carym Grantem w dreszczowcu romantycznym Szarada (reż. Stanley Donen). Hepburn wcieliła się w rolę młodej wdowy Reginy Lampert, ściganej przez grupę mężczyzn chcących przejąć majątek należący do jej zmarłego męża. 59-letni Grant, który wcześniej odrzucił oferty w Rzymskich wakacjach i Sabrinie, czuł dyskomfort z powodu różnicy wieku dzielącej go od Brytyjki. Aktor poprosił o dokonanie drobnych zmian w scenariuszu, które nadałyby komizmu jego związkowi z Hepburn i sprawiłyby, że to postać grana przez nią adorowałaby bohatera kreowanego przez Granta. Odtwórcom głównych ról partnerował Walter Matthau. Film spotkał się z przychylnymi recenzjami. Bosley Crowther napisał: „Hepburn z radością przywiązuje się do nastroju, który można znaleźć w wygodnym asortymencie drogich kostiumów Givenchy”. Spoto podkreślał, że pomimo różnicy wieku Grant sprawił, że romans z Hepburn był wiarygodny. Za rolę Reginy „Reggie” Lampert Hepburn została nagrodzona trzecią statuetką BAFTA i uzyskała nominację do Złotego Globu. Zarówno Grant, jak i Hepburn cenili sobie współpracę na planie Szarady, wypowiadając się o sobie z szacunkiem i nawiązując bliską przyjaźń.

Vittorio De Sica (ur. 7 lipca 1901 w Sore we Włoszech; zm. 13 listopada 1974 w Paryżu) – włoski reżyser i aktor, przedstawiciel włoskiego neorealizmu.Zgadnij, kto przyjdzie na obiad (ang. Guess Who’s Coming to Dinner) − amerykański film melodramatyczny z 1967 roku, który wyreżyserował Stanley Kramer. Główne role zgrali Spencer Tracy i Katharine Hepburn (był to 9. i ostatni ich wspólny film; zdjęcia zakończyły się kilkanaście dni przed śmiercią Tracy’ego).

Będąc winną Paramountowi jeden film, aktorka przyjęła propozycję udziału w obrazie Kiedy Paryż wrze (reż. Richard Quine) (który był remakiem Imienin Henrietty z 1952). Hepburn otrzymywała tygodniowo 12,5 tys. dolarów i 5 tys. na koszty utrzymania. Zdjęcia realizowano w Paryżu. Aktorka wcieliła się w rolę Gabrielli Simpson, maszynistki, która pomaga napisać scenariusz filmowy cierpiącemu na brak weny Richardowi Bensonowi (William Holden). Realizacja komedii była problematyczna. Holden bezskutecznie próbował nawiązać romans z będącą mężatką Hepburn, a jego alkoholizm znacznie utrudniał pracę całej ekipie. W obsadzie znaleźli się także Noël Coward i Tony Curtis, a Marlene Dietrich i Mel Ferrer zagrali epizody. Na specjalne życzenie aktorki dokonano zmiany operatora; Claude’a Renoira zastąpił Charles Lang, który współpracował z Hepburn przy Sabrinie. Z uwagi na niezbyt przychylne oceny przedstawicieli studia zdecydowano, że Kiedy Paryż wrze nie wejdzie do kin wcześniej niż wiosną 1964.

New York Post – amerykański tabloid wydawany codziennie w Nowym Jorku, od 1976 r. w posiadaniu milionera Ruperta Murdocha (część korporację News Corporation). Jedna z dziesięciu największych gazet codziennych w Stanach Zjednoczonych.Filantropia (stgr. φιλανθρωπία philanthrōpia – dobroczynność, życzliwość; φιλάνθρωπος philánthrōpos – kochający ludzkość) to działalność osób bądź instytucji, polegająca na bezinteresownym udzielaniu pomocy finansowej lub materialnej potrzebującym.

My Fair Lady[ | edytuj kod]

Harry Stradling i Audrey Hepburn na planie filmu My Fair Lady (1964)

W 1964 Hepburn wystąpiła w filmie My Fair Lady (reż. George Cukor), będącym ekranową adaptacją broadwayowskiego musicalu z 1956. Zwolennicy sztuki oczekiwali, że Julie Andrews powtórzy swoją rolę, lecz w Elizę Doolittle wcieliła się Hepburn. Fabuła musicalu skupiała się na postaci doktora fonetyki Henrym Higginsie (Rex Harrison), który zakłada się, że zrobi damę ze sprzedawczyni kwiatów (Hepburn), ucząc ją dobrych manier oraz wymowy. W scenach śpiewu głos Hepburn został zdubbingowany przez profesjonalną sopranistkę Marni Nixon, choć obiecywano, że sama będzie mogła zaśpiewać piosenki.

Mezzosopran – głos żeński pomiędzy sopranem i altem, częściowo obejmujący skalę obu poprzednich, lecz o odmiennej od nich barwie. Wyróżnia się: mezzosopran koloraturowy skala od g do h, mezzosopran liryczny (o skali od a do g) oraz mezzosopran dramatyczny (o skali od g do b).Peter Seamus O’Toole (ur. 2 sierpnia 1932 w Connemarze, zm. 14 grudnia 2013 w Londynie) – brytyjski aktor filmowy, teatralny oraz telewizyjny; producent i reżyser, pochodzenia irlandzkiego. Ośmiokrotnie nominowany do Oscara za role pierwszoplanowe. Laureat Oscara za całokształt twórczości.

My Fair Lady nagrodzono ośmioma statuetkami Akademii Filmowej, w tym dla Harrisona za najlepszą rolę pierwszoplanową, a Hepburn została wyróżniona nominacją do Złotego Globu. Aktorka, wręczając Oscara Harrisonowi, powinszowała mu wygranej. Gratulowała także Andrews zdobycia statuetki za rolę w Mary Poppins (1964, reż. Robert Stevenson). Krytycy zgodnie uznali, że Hepburn była idealnym wyborem do roli Doolittle. Bosley Crowther przyznał, że jej kreacja „nadała delikatną wrażliwość uczuć i zjawiskową aktorską zręczność”. „The New Yorker” napisał: „Jej aktorstwo i osobowość zmieniają Elizę w całkowicie inną, choć nie mniej porywającą postać niż ta, którą wykreowała panna Andrews”. W późniejszym czasie Hepburn przyznawała: „Byłam zachwycona [Andrews]. Naprawdę byłam. Ale wszyscy byli jeszcze bardziej przejęci. Myślę, że świat postrzegał jej wygraną jako boską sprawiedliwość, i myślę, że nie byłam nominowana tylko dlatego, ponieważ chciano mnie ukarać za to, że to nie ona dostała tę rolę. Zdałam sobie ówcześnie sprawę, że zawsze lepiej uważać się za słabszego, a nigdy za zwycięzcę”.

Adaptacja filmowa (łac. adaptatio - przystosowanie) – rozumiana jest jako obróbka materiału, najczęściej literackiego, choć także przedstawienia teatralnego lub słuchowiska radiowego, przeznaczonego do sfilmowania. W praktyce jednak adaptacja filmowa często wykracza poza tę definicję, poszerzając lub nawet zupełnie zmieniając kontekst dzieła.Rasizm, dyskryminacja rasowa (z fr. le racisme od la race – ród, rasa, grupa spokrewnionych) – zespół poglądów głoszących tezę o nierówności ludzi, a wynikająca z nich ideologia przyjmuje wyższość jednych ras nad innymi. Przetrwanie tych "wyższych" ras staje się wartością nadrzędną i z racji swej wyższości dążą do dominowania nad rasami "niższymi". Rasizm opiera się na przekonaniu, że różnice w wyglądzie ludzi niosą za sobą niezbywalne różnice osobowościowe i intelektualne (ten pogląd znany jest w jęz. ang. jako racialism).

Jak ukraść milion dolarów, Dwoje na drodze[ | edytuj kod]

Hugh Griffith i Audrey Hepburn w filmie Jak ukraść milion dolarów (1966)

W 1966 Hepburn po raz trzeci współpracowała z Williamem Wylerem, występując w głównej roli w komedii kryminalnej Jak ukraść milion dolarów. Wcieliła się w Nicole Bonnet, córkę kolekcjonera dzieł sztuki (Hugh Griffith), która w obawie przed ujawnieniem fałszerstwa rzeźby bogini Wenus postanawia wykraść ją z muzeum. Na ekranie partnerował jej Peter O’Toole, znany z kreacji w takich obrazach jak Lawrence z Arabii (1962, reż. David Lean) oraz Becket (1964, reż. Peter Glenville). Agent Kurt Frings wynegocjował ze studiem 20th Century Fox zgodę na zatrudnienie stałych współpracowników Hepburn, w tym Givenchy do nadzoru kostiumów i operatora Charlesa Langa. Film Wylera okazał się przebojem komercyjnym. Bosley Crowther z „The New York Timesa” pochlebnie wyrażał się na temat produkcji, podkreślając jednocześnie „soczystą” grę Hepburn.

American Broadcasting Company (krócej ABC lub ABC Network) − jedna z trzech głównych amerykańskich sieci telewizyjnych w USA, powstała w 1932 jako radio NBC Blue Network. Obecnie należy ona do The Walt Disney Company.Anthony Perkins (ur. 4 kwietnia 1932 w Nowym Jorku, zm. 12 września 1992 w Hollywood) – amerykański aktor filmowy i teatralny.
Samantha Jones i Audrey Hepburn w filmie Doczekać zmroku (1967)

Rok później wystąpiła w dwóch projektach. Pierwszym z nich był eksperymentalny komediodramat Dwoje na drodze (reż. Stanley Donen), przedstawiający losy małżonków Joanny i Marka Wallace (Hepburn, Albert Finney), którzy podczas wakacyjnej podróży wspominają swój dwunastoletni związek. Aktorka początkowo miała obawy związane z przyjęciem roli, uważając, że straci dotychczasowy wizerunek i publiczność. Martin Gitlin przyznawał, że istniało wiele podobieństw między filmowym, nieszczęśliwym małżeństwem, a prawdziwym związkiem Hepburn z Ferrerem (również trwającym dwanaście lat). Jak podkreślał, dzięki temu aktorka podeszła do roli Joanny Wallace z „ogromnym realizmem, przekonaniem i głęboką emocjonalnością”. Mimo że krytycy wyrażali pochlebne opinie, część amerykańskiej publiczności była urażona zmianą wizerunku przez Hepburn. Obraz Dwoje na drodze cieszył się uznaniem poza Stanami Zjednoczonymi. Brytyjka została nominowana do Złotego Globu dla najlepszej aktorki w filmie komediowym lub musicalu.

Film wojenny (dramat wojenny) − gatunek filmowy dotyczący wojny − zwykle skoncentrowany na bitwach lądowych, morskich lub powietrznych, czasem skupiający się także na losach jeńców wojennych, tajnych operacjach wojskowych, treningu adeptów oraz innych tematach powiązanych. Filmy wojenne ogniskują się również na życiu codziennym żołnierzy lub cywili w czasie wojny, bez ukazania obrazu bitwy. Wątki przedstawione w kinie wojennym mogą być fikcyjne, oparte na kanwie wydarzeń historycznych lub biograficzne.Blake Edwards właśc. William Blake McEdwards (ur. 26 lipca 1922 w Tulsie, zm. 15 grudnia 2010 w Santa Monica) – amerykański reżyser, scenarzysta i producent filmowy oraz aktor. W 2004 za całokształt osiągnięć otrzymał Honorowego Oscara.

Doczekać zmroku[ | edytuj kod]

Drugim filmem Hepburn z 1967 był dreszczowiec psychologiczny Doczekać zmroku (reż. Terence Young). Aktorka wykreowała postać Susy Hendrix, niewidomej kobiety, u której w domu znajduje się naszpikowana heroiną lalka. Jej odzyskania podejmują się trzej bezwzględni bandyci (Alan Arkin, Jack Weston i Richard Crenna). Przygotowując się do roli Hepburn uczęszczała do szkoły dla niewidomych i uczyła się alfabetu Braille’a. Realizacja filmu była napięta, głównie z uwagi na Ferrera, który pełnił rolę producenta i często ingerował w projekt. Kreacja Hepburn spotkała się z uznaniem; aktorka po raz pierwszy od czasów Śniadania u Tiffany’ego została nominowana do nagrody Akademii Filmowej (przegrała rywalizację o statuetkę z Katharine Hepburn, nagrodzoną za występ w filmie Zgadnij, kto przyjdzie na obiad, reż. Stanley Kramer), a także dostała nominację do Złotego Globu. Bosley Crowther napisał, że „słodycz z jaką panna Hepburn odgrywa przejmującą rolę, przenikliwość z jaką się zmienia i umiejętność manifestacji terroru, pozwalają na przyciągnięcie do niej sympatii i niepokoju oraz nadają solidność w końcowych scenach”. Aktorka otrzymała gażę w wysokości 900 tys. dolarów plus dziesięć procent od przychodów brutto, co łącznie przełożyło się na sumę 3 milionów dolarów.

Jean Merilyn Simmons (ur. 31 stycznia 1929 w Londynie, zm. 22 stycznia 2010 w Santa Monica) − brytyjska aktorka, dwukrotnie nominowana do Oscara: za drugoplanową rolę w filmie Hamlet (1948) i za pierwszoplanową w filmie Szczęśliwe zakończenie (1969). Nagrodzona Orderem Imperium Brytyjskiego w 2003.Kwietnik (inaczej ogród kwiatowy) - różnego kształtu i wielkości teren porośnięty roślinnością ozdobną, głównie kwiatową, posadzoną lub posianą według zamierzonego planu w celach dekoracyjnych. Kwietniki są ozdobą ogrodów, parków, ozdabiają budynki i ich wejścia.

Po premierze wycofała się z przemysłu filmowego na osiem lat, poświęcając czas rodzinie i wychowaniu syna. W kwietniu 1968, za całokształt pracy teatralnej, przyznano jej honorową nagrodę Tony.

Lata 70. i 80.[ | edytuj kod]

Audrey Hepburn i Sean Connery w filmie Powrót Robin Hooda (1976)

Na duży ekran powróciła po niespełna dekadzie, występując w roli lady Marion w przygodowym filmie Powrót Robin Hooda (1976, reż. Richard Lester) u boku Seana Connery’ego, opowiadającym o losach powracającego z krucjaty podstarzałego Robin Hooda (Connery), który pragnie pomagać biednym i zdobyć względy Marion. Premiera odbyła się 11 marca w Radio City Music Hall. Powrót Robin Hooda otrzymał mieszane recenzje. Roger Ebert, odnosząc się do kreacji głównych bohaterów, napisał: „Świecą. Oni naprawdę wydają się być zakochani. I projektują jako cudownie złożeni, sympatyczni ludzie”. Hepburn otrzymała wynagrodzenie w wysokości miliona dolarów, lecz nie była zadowolona z szybkiego tempa pracy nad filmem.

Robert Wolders (ur. 28 września 1936 w Rotterdamie) – holenderski aktor telewizyjny i filmowy. Jest znany z takich serialów jak: Loredo, Ożeniłem się z czarownicą oraz z filmów Tobruk i Kemek. Od 1975 do 1979 był małżonkiem Merle Oberon. Obecnie jest w związku z Shirlee Fondą.Dramat obyczajowy − odmiana fabularnego filmu dramatycznego, w którym akcja skupia się wokół jakiegoś problemu czy konfliktu obyczajowego.

Trzy lata później zagrała w dreszczowcu kryminalnym Krwawa linia (reż. Terence Young), wcielając się w rolę Elizabeth Roffe, dziedziczki fortuny swojego ojca, który ginie podczas górskiej wspinaczki. Hepburn przyjęła ofertę udziału jedynie ze względu na znajomość z Youngiem i aby przetrzymać gorszy okres w życiu po zakończeniu drugiego małżeństwa. W obsadzie znaleźli się również Ben Gazzara, Irini Papas, James Mason i Omar Sharif. Zdjęcia realizowane były między innymi w Paryżu, Rzymie i na Sardynii. Film okazał się porażką finansową zarówno w oczach krytyków, jak i publiczności, zbierając negatywne recenzje, w których przeważały opinie „elegancja bez wyrazu, niemrawy, absurdalny i toporny”. Za swoją rolę aktorka otrzymała gażę w wysokości ponad miliona dolarów.

Bette Davis, właśc. Ruth Elizabeth Davis (ur. 5 kwietnia 1908 w Lowell, Massachusetts, zm. 6 października 1989 w Neuilly-sur-Seine) – amerykańska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, gwiazda filmowa.Nagroda Emmy (ang. Emmy Award) – amerykańska nagroda przyznawana za produkcję telewizyjną, między innymi dla najlepszego aktora i aktorki dramatycznego, komediowego, drugoplanowego, za najlepszy serial, film telewizyjny, scenariusz itp.
Audrey Hepburn na planie swojego ostatniego filmu Na zawsze (1989)

W 1981 Hepburn wystąpiła w komedii romantycznej Śmiechu warte (reż. Peter Bogdanovich), której fabuła przedstawiała losy detektywa Johna Russo (Ben Gazzara), podejmującego się śledzenia kobiet oskarżonych przez swoich zazdrosnych mężów o niewierność. Inspiracją dla postaci, którą wykreowała Hepburn był jej romans z Gazzarą. Aktorka przyjęła ofertę, licząc na kontynuację związku z odtwórcą głównej roli oraz z uwagi na gażę, która wyniosła milion dolarów. Film Śmiechu warte otrzymał negatywne recenzje.

Sześć lat później zagrała u boku Roberta Wagnera w jedynym w swoim dorobku filmie telewizyjnym Love Among Thieves (reż. Roger Young), wyprodukowanym dla amerykańskiej stacji ABC. Aktorka nie była zadowolona z faktu, że na ekranie, decyzją producenta, musiała odgrywać bohaterkę znacznie młodszą niż była w rzeczywistości, przez co czuła się nieswojo.

W 1988 Hepburn wzięła udział w dwóch projektach dokumentalnych. Pierwszym z nich był Gregory Peck: His Own Man, poświęcony amerykańskiemu aktorowi, z którym zagrała w Rzymskich wakacjach. Pojawiła się także w telewizyjnym odcinku Directed by William Wyler, będącym częścią cyklu American Masters produkowanego dla PBS. Ostatni raz na dużym ekranie wystąpiła w 1989 w filmie przygodowym Na zawsze (reż. Steven Spielberg), wcielając się w rolę Hap, Anioła Stróża młodego pilota (Richard Dreyfuss). Przyjęła rolę ze względu na Spielberga, z którym bardzo chciała pracować. Według Spoto przemawiała niemalże szeptem, „kładąc nacisk na mądrość, a nie na wielkie gesty czy słowa, była nieoczekiwanie wiarygodna jako przewodniczka po tajemnym życiu”.

Ostatnie lata[ | edytuj kod]

Od kwietnia do lipca 1990 Hepburn, przebywając w Anglii, Francji, Holandii, Japonii, Stanach Zjednoczonych, Włoszech i Dominikanie, zrealizowała dla PBS miniserial Ogrody świata, występując w roli prezenterki. Wbrew obawom ze strony producentów aktorka zrezygnowała z licznej obsługi, by zaoszczędzić na budżecie. Fabuła miniserialu skupiała się na ogrodach kwiatowych mieszczących się na terenie europejskich państw. Emisja odbyła się 21 stycznia 1993, dzień po śmierci aktorki. Barbara Saltzman z „Los Angeles Timesa” napisała, że czas emisji był „niefortunny”, ale „ponadczasowe piękno róży w pierwszym odcinku jest odpowiednim symbolem jej elegancji i stylu”.

Nagrobek Audrey Hepburn w Tolochenaz (2008)

W połowie października 1992, po powrocie do Szwajcarii z kilkutygodniowego pobytu w Somalii, Hepburn zaczęła uskarżać się na bóle żołądka. Cierpiała na niestrawność i kolkę jelitową. Kuracja metronidazolem nie przyniosła efektów, a wywołała skutki uboczne. Podczas gdy wstępne badania w Szwajcarii nie pozwoliły postawić diagnozy, wykonana 1 listopada w Cedars-Sinai Medical Center w Los Angeles laparoskopia ujawniła rzadką odmianę raka jamy brzusznej, należącego do grupy nowotworów znanych jako śluzak rzekomy otrzewnej. Nastąpił przerzut na okrężnicę, którą częściowo usunięto aktorce. Po wykonanej operacji poddano ją żywieniu pozajelitowemu, a następnie rozpoczęła chemioterapię. Na czas leczenia zamieszkała u Connie Wald, żony scenarzysty i producenta Jerry’ego Walda. Po pierwszym tygodniu stosowania chemioterapii Hepburn doznała silnej niedrożności jelit. 1 grudnia przeszła kolejną operację. Lekarze poinformowali rodzinę aktorki, że nowotwór znacznie się rozszerzył i nie można już nic zrobić. Hepburn odwiedzana była przez wielu przyjaciół i znajomych z planu filmowego, wśród nich byli między innymi Billy Wilder, Elizabeth Taylor, Gregory Peck i James Stewart.

20 grudnia aktorka powróciła wraz z rodziną do Szwajcarii, gdzie spędziła swoje ostatnie święta Bożego Narodzenia. Z racji rekonwalescencji po przebytej operacji nie była w stanie korzystać z lotów komercyjnych. Hubert de Givenchy, jej długoletni przyjaciel, zorganizował przy wsparciu Rachel Lambert Mellon wypełniony kwiatami prywatny samolot Gulfstream, aby mógł zabrać aktorkę z Los Angeles do Genewy. Ostatnie dni Hepburn spędziła w swoim domu w Tolochenaz w kantonie Vaud. Okazjonalnie, gdy stan jej zdrowia pozwalał, spacerowała po ogrodzie, lecz z czasem ograniczyła się do leżenia w łóżku.

Śmierć i pogrzeb[ | edytuj kod]

Audrey Hepburn zmarła we śnie 20 stycznia 1993. Po jej śmierci Gregory Peck wyrecytował przed kamerą ulubiony wiersz aktorki – Unending Love Rabindranatha Tagore’a. Charles Champlin, w opublikowanym na łamach „Los Angeles Timesa” artykule, nazwał ją „hollywoodzką gwiazdą, o sławie i reputacji, która wyrosła na tamtejszych filmach”. W dalszej części autor dodał, że miała ona bezpośredni wpływ na to, jak mężczyźni postrzegają kobiety. „Prawdziwe piękno kobiety lepiej ujawnia się w jej stylu, spokoju, uroku, inteligencji i szczerości”.

Uroczystości pogrzebowe odbyły się 24 stycznia w Tolochenaz. Ceremonii przewodniczył Maurice Eindiguer, ten sam ksiądz, który udzielał ślubu Hepburn i Ferrerowi w 1954 oraz chrzcił ich syna Seana w 1960. Mowę pochwalną wygłosił książę Sadruddin Aga Khan, Wysoki komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw uchodźców. W pogrzebie aktorki uczestniczyło blisko sześćset osób, w tym członkowie rodziny, dwaj synowie Luca i Sean, przyrodni brat Ian Quarles van Ufford, byli mężowie Andrea Dotti i Mel Ferrer, długoletni partner Robert Wolders, Hubert de Givenchy, dyrektorzy UNICEF-u oraz aktorzy Alain Delon i Roger Moore. Wieńce na pogrzeb przesłali Elizabeth Taylor, Gregory Peck i holenderska rodzina królewska. Hepburn spoczęła na miejscowym Cimetière de Tolochenaz.

Nagrobek aktorki co roku odwiedzany jest przez tysiące turystów z całego świata. Jedna ze starych dwupokojowych salek szkolnych znajdujących się za terenem cmentarza została w późniejszym czasie przekształcona na małe muzeum poświęcone Hepburn, lecz w 2002 zostało ono zamknięte.

Działalność humanitarna[ | edytuj kod]

Prezydent Ronald Reagan, Audrey Hepburn i Robert Wolders podczas wizyty w Białym Domu (1981)

W latach 50. Hepburn została członkinią organizacji UNICEF, opowiadając dzieciom swoje przeżycia z czasów wojny. Po ograniczeniu kariery aktorskiej w większym stopniu zaangażowała się w działalność humanitarną, stając się ważnym partnerem organizacji, a od 1988 pełniąc rolę ambasadora dobrej woli. W jednym z wywiadów, odnosząc się do swojego zaangażowania w prace organizacji, przyznała: „Z własnego doświadczenia wiem, jak wiele UNICEF znaczy dla potrzebujących dzieci, ponieważ sama otrzymałam żywność i opiekę medyczną po II wojnie światowej”. Pierwszą misją, którą odbyła osiem dni po nominacji na ambasadora, była podróż do Etiopii, w owym czasie najuboższego kraju na świecie. Odbywała rozmowy z matkami, dziećmi i lekarzami. Odwiedziła również obóz uchodźców. Sama przygotowywała swoje przemówienia, co było wyjątkiem pośród innych znanych osobistości, wspierających UNICEF. Do końca 1988 odwiedziła czternaście krajów, zbierając sumę 22 milionów dolarów.

Jako ambasador dobrej woli brała czynny udział w wielu misjach, w tym w Bangladeszu, Kenii, Salwadorze, Sudanie i Wietnamie. W wywiadach aktywnie opowiadała o pracy w terenie oraz o różnych projektach związanych z działalnością humanitarną, znacznie częściej niż o swojej karierze aktorskiej. Podczas wizyty w Etiopii w 1988 powiedziała: „Moje serce jest złamane. Czuję się zdesperowana. Nie mogę znieść myśli, że dwa miliony ludzi są w bezpośrednim niebezpieczeństwie śmierci głodowej, z których wiele to dzieci, [i] nie dlatego, że w północnym porcie w Shoa nie ma ton jedzenia. Nie może być dystrybuowana. Zeszłej wiosny pracownicy Czerwonego Krzyża i UNICEF-u zostali wydaleni z północnych prowincji z powodu toczących się równocześnie dwóch wojen domowych… Udałam się do kraju rebeliantów, gdzie widziałam matki i ich dzieci, które przez dziesięć dni, a nawet trzy tygodnie chodziły w poszukiwaniu jedzenia, osiedlały się na pustynnych klepiskach w prowizorycznych obozach, gdzie mogą umrzeć. Okropne. Ten obraz to dla mnie zbyt wiele. «Trzeci Świat» to termin którego bardzo nie lubię, ponieważ wszyscy jesteśmy jednym światem. Chcę, aby ludzie wiedzieli, że większa część ludzkości cierpi”.

Za swoje zaangażowanie Hepburn została uhonorowana certyfikatem zasług przez UNICEF. Organizacje non-profit Children’s Institute Inc. i Sigma Theta Tau nagrodziły ją Champion of Children Award i Distinguished International Lifetime Award za „pracę w imieniu dzieci na świecie”. Hepburn została również uhonorowana Humanitarian Award przez Variety Clubs International. UNICEF przyznał jej Sindaci per L’infanzia Award. W grudniu 1992, za zasługi na rzecz humanitaryzmu, została odznaczona przez prezydenta George’a H.W. Busha Medalem Wolności. Rok później aktorka została pośmiertnie nagrodzona przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej nagrodą humanitarną im. Jeana Hersholta. Dziewięć lat po jej śmierci, na specjalnej sesji ONZ poświęconej dzieciom, UNICEF uhonorował spuściznę humanitarną Hepburn poprzez odsłonięcie pomnika The Spirit of Audrey, który znajduje się na terenie kwatery głównej ONZ w Nowym Jorku. Jej zasługi na rzecz dzieci zostały docenione również poprzez ustanowienie jej patronką amerykańskiego funduszu UNICEF Audrey Hepburn Society.

Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




Reklama