Atrybut (programowanie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Atrybut – element składni języka programowania, który określa konkretną właściwość (znaczenie), nadaną wybranemu elementowi (obiektowi).

Stała - identyfikator, któremu przypisana wartość (liczbowa, tekstowa, itp.) nie może być zwykle zmieniana podczas wykonywania programu (chyba, że stosuje on samomodyfikujący się kod). Choć wartość ta jest określana tylko raz, można się do niej odwoływać w programie wielokrotnie (w zależności od jej widoczności). Stosowanie stałej zamiast wielokrotnie tych samych wartości, wyrażeń stałych, literałów itp., nie tylko ułatwia konserwację kodu, ale i dostarcza dla niej nazwę opisową, zwiększając czytelność kodu.Jan Bielecki (zm. 25 grudnia 2001) – polski informatyk, wykładowca, jedyny z Europy Środkowo-Wschodniej członek komitetu standaryzacyjnego ANSI C.

Rodzaje atrybutów[ | edytuj kod]

W różnych językach programowania, mogą być dostępne różne zestawy i rodzaje atrybutów przypisywanych do występujących w danym języku obiektów programu. Ponadto konkretny atrybut zwykle może być przypisany wyłącznie do jednego (lub kilku wybranych) elementów określonego rodzaju.

Podprogram (inaczej funkcja lub procedura) - termin związany z programowaniem proceduralnym. Podprogram to wydzielona część programu wykonująca jakieś operacje. Podprogramy stosuje się, aby uprościć program główny i zwiększyć czytelność kodu.Komputer (z ang. computer od łac. computare – liczyć, sumować; dawne nazwy używane w Polsce: mózg elektronowy, elektroniczna maszyna cyfrowa, maszyna matematyczna) – maszyna elektroniczna przeznaczona do przetwarzania informacji, które da się zapisać w formie ciągu cyfr albo sygnału ciągłego.

Podział ze względu na znaczenie[ | edytuj kod]

Typowe atrybuty, często spotykane w uniwersalnych językach wysokiego poziomu, to: atrybuty typu określające zakres wartości, które może dany element reprezentować, a także operacji, które mogą być na elemencie wykonywane, w większości języków ten atrybut nazywany jest typem danych

 Osobny artykuł: Typ danych.
atrybuty rozmiaru określające wielkość elementu lub ilość jednostkowych elementów w agregatach, np. w tablicach int a[5]; lub short, int, long – różne atrybuty danych całkowitoliczbowych, definiujących wielkość danej, a tym samym zakres w wartości, jakie mogą być reprezentowane przez element atrybuty dotyczące tworzenia, oraz zakresu istnienia i widoczności (dostępności elementu) te atrybuty wynikają z lokalności lub globalności danego elementu, a także ewentualnego ich przesłaniania, typowe atrybuty tego typu to: element lokalny – auto, local; element statyczny – static, element globalny – global; element zdefiniowany zewnętrznie – external; atrybuty inicjalizacji (wartości początkowej) atrybuty te przypisują w miejscu utworzenia obiektu, wartość początkową
 Osobny artykuł: Inicjalizacja zmiennej.
atrybuty rozmieszczenia w pamięci specyfikują elementy zwykle zależne od maszyny, dotyczące wymuszenia innego od standardowego położenia w pamięci, np. w PL/I: aligned, unaligned; lub w Turbo Pascalu: absolute: adres;
 Osobny artykuł: Atrybut rozmieszczenia.
atrybuty sposobu przypisania argumentu ta klasa atrybutów jest specyfikowana na liście parametrów przy deklaracji podprogramów i definiuje sposób przekazania argumentu w miejsce parametru podprogramu w instrukcji wywołania lub w wywołaniu funkcji w wyrażeniu, np. Visual Basic: ByVal – przez wartość; ByRef – przez referencję.
 Osobny artykuł: Argument (informatyka).
inne specyficzne dla konkretnego języka lub implementacji oraz systemu komputerowego

Podział ze względu na sposób specyfikacji[ | edytuj kod]

Oprócz podziału atrybutów ze względu na ich znaczenie, atrybuty można podzielić ze względu na sposób specyfikacji i sposób przypisania atrybutu do elementu kodu:

Tablica w informatyce to kontener danych dostępnych, w którym poszczególne komórki dostępne są za pomocą kluczy, które najczęściej przyjmują wartości numeryczne. Rozmiar tablicy jest albo ustalony z góry (tablice statyczne), albo może się zmieniać w trakcie wykonywania programu (tablice dynamiczne).Wydawnictwa Naukowo-Techniczne (WNT) – polskie wydawnictwo założone w 1949 z siedzibą w Warszawie, do 1961 działało pod firmą Państwowe Wydawnictwa Techniczne.
atrybuty jawne atrybuty jawnie podane w kodzie poprzez nazwę konkretnego atrybutu (np. auto integer x;) atrybuty kontekstowe atrybuty nadane na podstawie kontekstu, w którym występuje element (np. x=1; zostanie nadany atrybut integer na podstawie kontekstu, tzn. typu literału liczbowego) atrybuty domyślne atrybuty nadawane przy braku jawnej specyfikacji atrybutu określonego rodzaju (np. integer x; – elementowi x zostanie przypisany niewyspecyfikowany, domyślnie przyjmowany atrybut auto).

Struktura atrybutów w języku programowania[ | edytuj kod]

Struktura atrybutów w języku programowania może być zbudowana:

Etykieta – w informatyce w językach programowania jednostka leksykalna służąca oznaczeniu instrukcji w celu wskazania celu instrukcji skoku. W językach z numerowanymi wierszami kodu funkcje etykiety pełnią numery wierszy (zwykle w językach interpretowanych).Instrukcja wywołania jest to instrukcja, w danym języku programowania, powodująca wywołanie (i w konsekwencji wykonanie) określonego podprogramu.
symetrycznie tzn. istnieje możliwość jawnej specyfikacji każdego z możliwych atrybutów, co nie stoi w sprzeczności z ewentualną możliwością, stosowania niejawnych atrybutów domyślnych (np. zestaw atrybutów LOCAL – lokalny, STATIC – statyczny, EXTERNAL – zewnętrzny; przy czym brak jawnej specyfikacji któregokolwiek z nich może oznaczać przez domniemanie przyjęcie przez translator atrybutu np. LOCAL); niesymetrycznie w tym przypadku istnieje z góry narzucony mechanizm atrybutów domyślnych – nienazwanych jawnie (np. dla powyższego zestawu atrybutów LOCAL – lokalny, STATIC – statyczny, EXTERNAL – zewnętrzny; może nie istnieć słowo LOCAL umożliwiające jawną specyfikację, że element jest lokalny – występować mogą wyłącznie słowa STATIC i EXTERNAL, przypisanie tego nienazwanego atrybutu nastąpi przy braku specyfikacji STATIC i EXTERNAL);

Pojęcie atrybutu w programowaniu obiektowym[ | edytuj kod]

W programowaniu obiektowym, część literatury przedmiotu, używa pojęcia atrybutu w odniesieniu do własności obiektu, czyli wartości przechowywanej w polu obiektu. Można więc w pewnym uproszczeniu utożsamiać atrybut obiektu z reprezentacją pewnego stanu obiektu.

Pamięć operacyjna (ang. internal memory, primary storage) – pamięć adresowana i dostępna bezpośrednio przez procesor, a nie przez urządzenia wejścia-wyjścia procesora. W pamięci tej mogą być umieszczane rozkazy (kody operacji) procesora (program) dostępne bezpośrednio przez procesor i stąd nazwa pamięć operacyjna. W Polsce często pamięć ta jest utożsamiana z pamięcią RAM, choć jest to zawężenie pojęcia, pamięcią operacyjną jest też pamięć nieulotna (ROM, EPROM i inne jej odmiany) dostępna bezpośrednio przez procesor, a dawniej używano pamięci o dostępie cyklicznym.Visual Basic to język programowania wysokiego poziomu i narzędzie programowania firmy Microsoft. Składnia jest oparta na języku BASIC, ale unowocześniona. Zawiera kilkaset instrukcji, funkcji i słów kluczowych. Nie jest językiem w pełni obiektowym, gdyż nie udostępnia np. możliwości dziedziczenia, czy polimorfizmu. Wykorzystuje technologię ActiveX.

Natomiast pojęcie atrybutu klasy odnoszone jest do wspólnej wartości dla całej klasy obiektów.

Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Program komputerowy (ang. computer program) - sekwencja symboli opisująca obliczenia zgodnie z pewnymi regułami zwanymi językiem programowania. Program jest zazwyczaj wykonywany przez komputer (np. wyświetlenie strony internetowej), czasami bezpośrednio – jeśli wyrażony jest w języku zrozumiałym dla danej maszyny lub pośrednio – gdy jest interpretowany przez inny program (interpreter). Program może być ciągiem instrukcji opisujących modyfikacje stanu maszyny ale może również opisywać obliczenia w inny sposób (np. rachunek lambda).
Definicja intuicyjna: Kod źródłowy to zapis programu komputerowego w formie czytelnej dla człowieka umożliwiający jego modyfikację i rozwój.
Programowanie obiektowe (ang. object-oriented programming) — paradygmat programowania, w którym programy definiuje się za pomocą obiektów — elementów łączących stan (czyli dane, nazywane najczęściej polami) i zachowanie (czyli procedury, tu: metody). Obiektowy program komputerowy wyrażony jest jako zbiór takich obiektów, komunikujących się pomiędzy sobą w celu wykonywania zadań.
W programowaniu obiektowym klasa jest częściową lub całkowitą definicją dla obiektów. Definicja obejmuje dopuszczalny stan obiektów oraz ich zachowania. Obiekt, który został stworzony na podstawie danej klasy nazywany jest jej instancją. Klasy mogą być typami języka programowania - przykładowo, instancja klasy Owoc będzie mieć typ Owoc. Klasy posiadają zarówno interfejs, jak i strukturę. Interfejs opisuje, jak komunikować się z jej instancjami za pośrednictwem metod, zaś struktura definiuje sposób mapowania stanu obiektu na elementarne atrybuty.
Turbo Pascal – jedna z popularniejszych implementacji kompilatorów języka Pascal, zintegrowane środowisko programistyczne, produkt firmy Borland International dla procesorów Z-80 (system CP/M) oraz rodziny Intel 80x86 i nowszych. Obecnie nie jest już rozwijany. Następcą Turbo Pascala jest Borland Delphi.
System komputerowy (ang. computer system) – układ współdziałania dwóch składowych: sprzętu komputerowego oraz oprogramowania, działających coraz częściej również w ramach sieci komputerowej. Można mówić o następujących poziomach takiego systemu: sprzęt komputerowy, system operacyjny (oprogramowanie systemowe), oprogramowanie użytkowe (aplikacje). W pełni zautomatyzowany system komputerowy działa bez udziału człowieka.
Język programowania – zbiór zasad określających, kiedy ciąg symboli tworzy program komputerowy oraz jakie obliczenia opisuje.

Reklama