• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Arcybiskupi Canterbury



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    Stworzenie świata – opis, który rozpoczyna Biblię, przedstawia pochodzenie wszechświata i człowieka od Boga, zależności między Bogiem, człowiekiem i światem, oraz podkreśla doskonałość tego, co stworzone. Interpretacja teologiczna opisów stworzenia jest różna w zależności od wyznania.Chrześcijaństwo liberalne albo chrześcijański liberalizm to ruch zapoczątkowany i prezentowany w XIX w. przez część chrześcijaństwa protestanckiego, będący pod dużym wpływem racjonalizmu typu oświeceniowego.
    Lista arcybiskupów Canterbury[ | edytuj kod]

    Arcybiskupi rzymskokatoliccy[ | edytuj kod]

    Św. Augustyn, pierwszy arcybiskup Canterbury
    Kardynał Thomas Bourchier, najdłużej urzędujący katolicki arcybiskup Canterbury
    Kardynał Reginald Pole, ostatni rzymskokatolicki arcybiskup Canterbury
  • 597–604/605 – Augustyn z Canterbury
  • 605–619 – Wawrzyniec
  • 619–624 – Mellit
  • 624–627 – Justus
  • 627–653 – Honoriusz
  • 655–664 – Deusdedit
  • 664 – Wighard (zmarł przed konsekracją)
  • 664–668 – wakat
  • 668–690 – Teodor z Tarsu
  • 693–731 – Bertwald
  • 731–734 – Tatwin
  • 735–740 – Nothelm
  • 741–758 – Kutbert
  • 759–764 – Bregwin
  • 766–791 – Jaenbert
  • 793–805 – Æthelhard
  • 805–832 – Wulfred
  • 832 – Syred
  • 832 – Feologild
  • 832–870 – Ceolnoth
  • 870–889 – Æthelred
  • 890–914 – Plegmund
  • 914–923 – Athelm
  • 923–941 – Wulfhelm
  • 942–958 – Odo
  • 958–959 – Aelfsige I
  • 959 – Byrhthelm
  • 960–988 – św. Dunstan
  • 988–989 – Athelgar
  • 990–994 – Sigeric
  • 995–1005 – Ælfric z Abingdon
  • 1006–1012 – Alphege
  • 1013–1020 – Lyfing
  • 1020–1038 – Æthelnoth
  • 1038–1050 – Edsige
  • 1051–1052 – Robert z Jumieges
  • 1052–1070 – Stigand
  • 1070–1089 – Lanfrank z Bec
  • 1093–1109 – Anzelm
  • 1114–1122 – Ralph
  • 1123–1136 – William de Corbeil
  • 1139–1161 – Theobald z Becku
  • 1162–1170 – Tomasz Becket
  • 1174–1184 – Ryszard
  • 1185–1190 – Baldwin
  • 1191 – Reginald Fitz Jocelin
  • 1193–1205 – Hubert Walter
  • 1205–1206 – Reginald
  • 1206–1207 – John Grey
  • 1207–1228 – Stephen Langton
  • 1229 – Richard le Grant
  • 1229–1231 – Walter d'Eynsham
  • 1231 – Ralph Neville
  • 1232 – John z Sittingbourne
  • 1232 – John Blund
  • 1233–1240 – Edmund Rich
  • 1240–1270 – Bonifacy
  • 1270 – William Chillenden
  • 1273–1278 – Robert Kilwardby
  • 1278 – Robert Burnel
  • 1279–1292 – John Peckham
  • 1294–1313 – Robert Winchelsey
  • 1313 – Thomas Cobham
  • 1313–1327 – Walter Reynolds
  • 1328–1333 – Simon Mepeham
  • 1333–1348 – John de Stratford
  • 1348–1349 – John de Ufford
  • 1349 – Thomas Bradwardine
  • 1349–1366 – Simon Islip
  • 1366 – William Edington
  • 1366–1368 – Simon Langham
  • 1368–1374 – William Whittlesey
  • 1375–1381 – Simon Sudbury
  • 1381–1396 – William Courtenay
  • 1397–1398 – Thomas Arundel
  • 1396–1398 – Roger Walden
  • 1397–1414 – Thomas Arundel
  • 1414–1443 – Henryk Chichele
  • 1443–1452 – John Stafford
  • 1452–1454 – John Kempe
  • 1454–1486 – Thomas Bourchier
  • 1486–1500 – John Morton
  • 1501 – Thomas Langton
  • 1501–1503 – Henry Dean
  • 1503–1532 – William Warham
  • 1533–1535 – Thomas Cranmer (od 1535 jako biskup anglikański)
  • 1557–1558 – Reginald Pole
  • Arcybiskupi anglikańscy[ | edytuj kod]

    Thomas Cranmer, jako arcybiskup Canterbury wypowiedział papieżowi posłuszeństwo w 1535 roku
    Matthew Parker, pierwszy anglikański arcybiskup Canterbury po próbie rekatolizacji kraju
    Randall Thomas Davidson, najdłużej urzędujący anglikański arcybiskup Canterbury
    Rowan Williams, jeden z ostatnich arcybiskupów Canterbury
  • 1535–1556 – Thomas Cranmer
  • 1559–1575 – Matthew Parker
  • 1575–1583 – Edmund Grindal
  • 1583–1604 – John Whitgift
  • 1604–1610 – Richard Bancroft
  • 1611–1633 – George Abbot
  • 1633–1645 – William Laud
  • 1660–1663 – William Juxon
  • 1663–1677 – Gilbert Sheldon
  • 1678–1691 – William Sancroft
  • 1691–1694 – John Tillotson
  • 1694–1715 – Thomas Tenison
  • 1716–1737 – William Wake
  • 1737–1747 – John Potter
  • 1747–1757 – Thomas Herring
  • 1757–1758 – Matthew Hutton
  • 1758–1768 – Thomas Secker
  • 1768–1783 – Frederick Cornwallis
  • 1783–1805 – John Moore
  • 1805–1828 – Charles Manners-Sutton
  • 1828–1848 – William Howley
  • 1848–1862 – John Bird Sumner
  • 1862–1868 – Charles Thomas Longley
  • 1868–1882 – Archibald Campbell Tait
  • 1883–1896 – Edward White Benson
  • 1896–1902 – Frederick Temple
  • 1903–1928 – Randall Thomas Davidson
  • 1928–1942 – William Cosmo Gordon Lang
  • 1942–1944 – William Temple
  • 1942–1961 – Geoffrey Francis Fisher
  • 1961–1974 – Arthur Michael Ramsey
  • 1974–1980 – Frederick Donald Coggan
  • 1980–1991 – Robert Alexander Kennedy Runcie
  • 1991–2002 – George Leonard Carey
  • 2002–2013 – Rowan Williams
  • od 2013 – Justin Welby
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Canterbury (ang.). Catholic Encyclopedia. [dostęp 2013-09-27].
  • The Archbishops from Augustine to Welby (ang.). Archbishop of Canterbury. [dostęp 2013-09-27].
  • Tomasz Becket, ang. Thomas Becket, Tomasz Kantauryjski (ur. ok. 1118 w Londynie, zm. 29 grudnia 1170 w Canterbury) – męczennik, święty Kościoła katolickiego, arcybiskup Canterbury (1162-1170) i kanclerz Anglii.Teologia (gr. θεος, theos, „Bóg”, + λογος, logos, „nauka”) – dyscyplina wiedzy posługująca się metodami filozoficznymi w wyjaśnianiu świata w jego relacji do Boga. Klasycznie uznawana za dziedzinę naukową, także w Polsce znajduje się na liście dziedzin naukowych, ustalonej przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. Stanowi metodyczne studium prawd religijnych objawionych przez Boga, w myśl maksymy (łac.) fides quaerens intellectum – wiara szukająca zrozumienia. Współcześnie zasadność uznawania pytań o Boga za naukowe jest kwestionowana. Według części autorów teologia nie spełnia współczesnych wymagań stawianych nauce, chociażby poprzez brak weryfikowalności stawianych przez nią hipotez oraz oparcie na dogmatach jako punkcie wyjściowym swoich rozważań zamiast na metodzie naukowej, czy paradygmatach naukowych. Polemikę z tymi zarzutami przedstawił m.in. papież Benedykt XVI w Wykładzie ratyzbońskim.


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Dekalog (stgr. δεκάλογος dekalogos, dziesięć słów) inaczej Dziesięć przykazań (w tradycji żydowskiej Dziesięć Oświadczeń עשרת הדיברות, Aseret ha-Dibrot) – zbiór podstawowych nakazów moralnych obowiązujących pierwotnie wyznawców judaizmu, a następnie przejęty przez chrześcijan, dla których spełnia się on w Jezusie Chrystusie (Por. Mt 5,17-19) poprzez tajemnicę paschalną.
    Plegmund (zm. 2 sierpnia 914) – eremita z okolic Chester, arcybiskup Canterbury od 889, święty Kościoła katolickiego.
    Robert Runcie (ur. 2 października 1921 w Great Crosby, zm. 11 lipca 2000 w St Albans) − anglikański arcybiskup Canterbury, baron Cuddesdon.
    Święty Alphege bądź Święty Elphege zwany również Godwine lub Aelfheah (ur. w 954, zm. w 1012) – arcybiskup Canterbury, męczennik, święty Kościoła katolickiego, Wspólnoty anglikańskiej i Cerkwi prawosławnej.
    Wielka schizma – rozłam w chrześcijaństwie na Kościół wschodni i zachodni. Za symboliczną datę tego wydarzenia przyjmuje się rok 1054.
    Rekatolicyzacja (z łac. "re" ponownie) – ruch religijno-społeczny podejmowany w celu ponownego wprowadzanie wyznania katolickiego wśród społeczności innowierczej na terenach, gdzie wcześniej obowiązywał katolicyzm.
    Usprawiedliwienie – termin w teologii chrześcijańskiej oznaczający uczynienie człowieka grzesznego sprawiedliwym w oczach Bożych, takim, jak gdyby wypełnił obowiązujące go przykazania. Termin "usprawiedliwienie" (gr. δικαιοω, w transkrypcji łacińskiej dikaioō - uczynić sprawiedliwym) występuje w Liście do Rzymian, Galacjan, Liście do Tytusa oraz w Liście Jakuba, zaś sama koncepcja usprawiedliwienia występuje w wielu księgach Starego i Nowego Testamentu.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.038 sek.