Arcybiskup Canterbury

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Arcybiskupi Canterbury)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Arcybiskup Canterbury – honorowy zwierzchnik Kościoła Anglii. Biskupstwo powstało w 597 roku, jako biskupstwo katolickie. Po schizmie Henryka VIII arcybiskupi Canterbury sprawują rolę ekumenicznych przywódców Kościoła anglikańskiego, wraz z arcybiskupem Yorku. Metropolita Canterbury nosi tytuł prymasa całej Anglii.

Dekalog (stgr. δεκάλογος dekalogos, dziesięć słów) inaczej Dziesięć przykazań (w tradycji żydowskiej Dziesięć Oświadczeń עשרת הדיברות, Aseret ha-Dibrot) – zbiór podstawowych nakazów moralnych obowiązujących pierwotnie wyznawców judaizmu, a następnie przejęty przez chrześcijan, dla których spełnia się on w Jezusie Chrystusie (Por. Mt 5,17-19) poprzez tajemnicę paschalną.Richard Bancroft (arcybiskup) - urodził się w wrześniu 1544 roku w miasteczku Farnworth, w południowym Lancaster, a zmarł 2 listopada 1610 r w Pałacu Lambeth.

Historia[ | edytuj kod]

Kiedy papież Grzegorz I wysłał św. Augustyna na misję chrystianizacji Anglii, ten znalazł poparcie u chrześcijańskiej królowej Berty. Dzięki ich wspólnym działaniom Augustyn udał się do Canterbury, gdzie w 597 ochrzcił męża Berty, Ethelberta I, nawrócił wielu pogańskich Anglosasów i założył arcybiskupstwo. Wcześniejszy misjonarz w Anglii, Grzegorz z Tours, planował założyć dwa arcybiskupstwa: w Londynie i Yorku, jednak Augustyn stwierdził, że Canterbury lepiej się nada na diecezję dla południowej Anglii.

Plegmund (zm. 2 sierpnia 914) – eremita z okolic Chester, arcybiskup Canterbury od 889, święty Kościoła katolickiego.Robert Runcie (ur. 2 października 1921 w Great Crosby, zm. 11 lipca 2000 w St Albans) − anglikański arcybiskup Canterbury, baron Cuddesdon.

W wyniku schizmy króla Henryka VIII i po krótkim panowaniu Marii Tudor (rekatolicyzacja), arcybiskupstwo Canterbury zostało przyłączone do Kościoła Anglii i od 1559 roku jest archidiecezją anglikańską.

Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Święty Alphege bądź Święty Elphege zwany również Godwine lub Aelfheah (ur. w 954, zm. w 1012) – arcybiskup Canterbury, męczennik, święty Kościoła katolickiego, Wspólnoty anglikańskiej i Cerkwi prawosławnej.
Wielka schizma – rozłam w chrześcijaństwie na Kościół wschodni i zachodni. Za symboliczną datę tego wydarzenia przyjmuje się rok 1054.
Rekatolicyzacja (z łac. "re" ponownie) – ruch religijno-społeczny podejmowany w celu ponownego wprowadzanie wyznania katolickiego wśród społeczności innowierczej na terenach, gdzie wcześniej obowiązywał katolicyzm.
Usprawiedliwienie – termin w teologii chrześcijańskiej oznaczający uczynienie człowieka grzesznego sprawiedliwym w oczach Bożych, takim, jak gdyby wypełnił obowiązujące go przykazania. Termin "usprawiedliwienie" (gr. δικαιοω, w transkrypcji łacińskiej dikaioō - uczynić sprawiedliwym) występuje w Liście do Rzymian, Galacjan, Liście do Tytusa oraz w Liście Jakuba, zaś sama koncepcja usprawiedliwienia występuje w wielu księgach Starego i Nowego Testamentu.
Historia chrześcijaństwa to okres historii obejmujący czas od narodzin Jezusa Chrystusa (początek rozwoju religii chrześcijańskiej) aż do dziś. Badaniem tego okresu w sposób naukowy zajmuje się Historia Kościoła jako gałąź teologii.
Prezbiterianizm lub Kościół Prezbiteriański – część protestanckich kościołów reformowanych. Władze w kościołach sprawują wybierani przez wiernych starsi. Kościoły Prezbiteriańskie zaczęły rozprzestrzeniać się w XVI wieku, impulsem do tego była reformacja zapoczątkowana przez Marcina Lutra w 1517 roku. Głównym propagatorem był John Knox, który był Szkotem, studiował on z Janem Kalwinem w Genewie.
Jan Kalwin, fr. Jean Cauvin albo również Jean Calvin (ur. 10 lipca 1509 w Noyon, zm. 27 maja 1564 w Genewie) – teolog, kaznodzieja, pisarz i organizator życia duchowego w Szwajcarii okresu reformacji. Twórca jednej z doktryn religijnych - ewangelicyzmu reformowanego, przyjętej przez kościoły ewangelicko-reformowane, prezbiteriańskie, a następnie przez część kongregacjonalnych, opierającej się głównie na predestynacji oraz symbolicznej, a nie realnej w odróżnieniu od poglądu powszechnie panującego w Kościele Katolickim, obecności Jezusa Chrystusa w Wieczerzy Pańskiej. Nazywany "teologiem par excellence"; "Arystotelesem Reformacji"; "Akwinatą Kościoła reformowanego"; "najbardziej chrześcijańskim mężem swej epoki" czy też "drugim patriarchą reformacji".

Reklama