Apollo Belwederski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Apollo Belwederskirzymska rzeźba pochodząca prawdopodobnie z II wieku, będąca kopią wykonanego w IV wieku p.n.e. greckiego oryginału dłuta Leocharesa. Posąg wykonany jest z marmuru i mierzy 2,24 metra wysokości. Obecnie znajduje się w Muzeach Watykańskich (Museo Pio-Clementino).

<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>,Johann Joachim Winckelmann (ur. 9 grudnia 1717 w Stendal, zm. 8 czerwca 1768 w Trieście) – niemiecki archeolog i historyk sztuki.

Rzeźbę odkryto w 1489 roku w posiadłości rodziny Della Rovere pod Anzio. Zakupioną przez papieża Juliusza II, umieszczono na stałe w krużganku zwanym „Belvedere”, skąd wzięła się jej umowna nazwa. Podobnie jak w przypadku Grupy Laokoona, konserwacji posągu dokonał Giovanni Angelo di Montorsoli, który dodał do niego brakujące partie. Dodatki te usunięto na początku XX wieku. W 1798 roku rzeźba została wywieziona przez Francuzów do Paryża jako zdobycz wojenna; do Rzymu wróciła po upadku Napoleona.

Klasycyzm (z łac. classicus – doskonały, pierwszorzędny, wzorowy, wyuczony) – styl w muzyce, sztuce, literaturze oraz architekturze odwołujący się do kultury starożytnych Rzymian i Greków. Styl ten nawiązywał głównie do antyku. W Europie tzw. "powrót do źródeł" (klasycznych) pojawił się już w renesansie - jako odrodzenie kultury wielkiego Rzymu. Jako styl dominujący epoki wpływał na kształt innych nurtów kulturowych okresu jak manieryzm, barok, rokoko. Trwał do końca wieku XVIII, w niektórych krajach do lat 30. następnego stulecia, a nawet dłużej. Zmodyfikowany klasycyzm przeradzał się czasem w eklektyzm końca XIX wieku. Klasycyzm jako styl panował w epoce oświecenia. Najpełniejszy rozkwit klasycyzmu nastąpił w I poł. XVIII wieku. W dziedzinie literatury swoisty kres klasycyzmu przyniosła walka klasyków z romantykami.Mohikanie, Mahikanie (ang. Mohicans, od alg. muh-he-con-n-ok, dosłownie Lud znad wody, która nigdy nie jest nieruchoma) – plemię Indian Ameryki Północnej, dawniej posługujące się wymarłym obecnie językiem, który należał do wschodniej gałęzi algonkińskiej rodziny języków Indian Ameryki Północnej. Przed przybyciem białych osadników, w XVII wieku, istniała konfederacja kilku mohikańskich plemion o nazwach (jak odnotowali anglojęzyczni przybysze) Housatonic, Wyachtonoc i Wappinger.

Apollo pierwotnie dzierżył w dłoni łuk, co pozwala przypuszczać, że przedstawiono go jako boga łowów lub boga Słońca. W prawej ręce trzymał przypuszczalnie strzałę lub wieniec (albo gałąź wawrzynu). Górną część ciała okrywa spięta na prawym ramieniu i odrzucona do tyłu chlamida, z prawego ramienia na lewy bok zachodzi pas podtrzymujący kołczan na plecach. Ujęta w kontrapoście postać bóstwa wspiera się na kamiennym pniu drzewa, po którym wije się wąż, i gdzie widoczne są też resztki listków. Poza tą podporą (późniejszym dodatkiem kopisty), wspomniane atrybuty przypuszczalnie występowały na brązowym oryginale. Apollo Belwederski był prawdopodobnie kopią rzeźby stojącej naprzeciw świątyni Apollina Patroosa na agorze ateńskiej.

Toskania (wł. Toscana) – kraina historyczna i region administracyjny w środkowych Włoszech, położony w Apeninach Północnych (Apeniny Toskańskie) oraz nad morzami: Liguryjskim i Tyrreńskim. Od północy graniczy z Ligurią oraz Emilią-Romanią, na wschodzie z Marche i Umbrią, a na południu z Lacjum. Stolicą regionu jest Florencja. W środkowej części Toskanii znajduje się kraina historyczna, a także region winiarski o nazwie Chianti. Paryż (fr. Paris) – stolica i największa aglomeracja Francji, położona w centrum Basenu Paryskiego, nad Sekwaną (La Seine). Miasto stanowi centrum polityczne, ekonomiczne i kulturalne kraju. Znajdują się tu liczne zabytki i atrakcje turystyczne, co powoduje, że Paryż jest co roku odwiedzany przez ok. 30 milionów turystów.

Niemal do końca XVIII stulecia posąg uchodził za grecki oryginał ze świątyni delfickiej, co ostatecznie wykluczyły chemiczne badania marmuru pochodzącego z kamieniołomów Toskanii. Odnoszona do czasów Hadriana cięższa kamienna kopia oryginalnej statuy z brązu została dla stabilności uzupełniona podporą pod lewą stopą postaci oraz pniem drzewa, na którym bocznie jest wsparta.

Brązy – stopy miedzi z cyną lub innymi metalami i ewentualnie innymi pierwiastkami, w których zawartość miedzi zawiera się w granicach 80-90% wagowych (stopy miedzi, które nie noszą nazwy "brąz", to mosiądze – stopy miedzi i cynku oraz miedzionikiel – stop miedzi z niklem). Składy brązów specyfikuje Polska Norma PN-xx/H-87050.Juliusz II (łac. Iulius II, właśc. Giuliano della Rovere; ur. 5 grudnia 1443 w Albisoli, zm. 21 lutego 1513 w Rzymie) – papież w okresie od 1 listopada 1503 do 21 lutego 1513.

Apollo Belwederski początkowo nie wywołał podobnego zachwytu jak np. Grupa Laokoona. Rzeźba zyskała uznanie dopiero w okresie klasycystycznym. Johann Joachim Winckelmann uznał ją wówczas za najwspanialsze dzieło rzeźbiarskie czasów antycznych i nowożytnych. Natomiast u amerykańskiego malarza Benjamina Westa wywołała ona (1760) prozaiczne skojarzenie z uzbrojonym w łuk wojownikiem indiańskim (Mohikaninem).

Starożytny Rzym – cywilizacja rozwijająca się w basenie Morza Śródziemnego i części Europy. Jej kolebką było miasto Rzym leżące w Italii, które w pewnym momencie swoich dziejów rozpoczęło ekspansję, rozszerzając swoje panowanie na znaczne obszary i wchłaniając m.in. kulturę starożytnej Grecji. Cywilizacja rzymska, nazywana też niekiedy grecko-rzymską, razem z pochodzącą z Bliskiego Wschodu religią – chrześcijaństwem, stworzyła podstawy późniejszej cywilizacji europejskiej. Miasto Rzym zaczęło kształtować się w VIII wieku p.n.e., natomiast kres stworzonego przez nie państwa nastąpił formalnie w 1453 roku n.e. (wraz z upadkiem Konstantynopola i tym samym Cesarstwa bizantyńskiego), choć dosyć często jako koniec starożytnego Rzymu przyjmuje się rok 476 n.e., w którym upadło Cesarstwo zachodniorzymskie.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Muzea Watykańskie, Rzym. Warszawa: HPS/Rzeczpospolita, 2007, s. 18, seria: Wielkie muzea. ISBN 978-83-60688-25-0.
  2. Muzea Watykanu. Warszawa: Arkady, 1983, s. 27. ISBN 83-213-3144-0.
  3. Encyclopedia of the History of Classical Archaeology. Nancy Thomson de Grummond (red.). London: Routledge, 1996, s. 144. ISBN 1-884964-80-X.
  4. M. L. Bernhard: Sztuka grecka IV wieku p.n.e. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 1992, s. 458-459
  5. Muzea Watykańskie, Rzym. Warszawa: HPS/Rzeczpospolita, 2007, s. 20-21.
Muzea Watykańskie powstały ze zbiorów dzieł sztuki zgromadzonych przez poszczególnych papieży. Początki kolekcji związane są ze zbiorem dzieł zgromadzonych przez Sykstusa IV i Juliusza II. Powiększone podczas pontyfikatów kolejnych papieży. Udostępnione publiczności już w 1787 w celu pogłębienia znajomości sztuki i kultury.Benjamin West (ur. 10 października 1738 w Springfield, Pensylwania, zm. 11 marca 1820 w Londynie), amerykański malarz, tworzący w Londynie.




Warto wiedzieć że... beta

Kołczan – futerał na strzały do łuku, w dawnych czasach wykonywany z drewna lub skóry, wzmacniany i ozdabiany metalowymi okuciami; noszony głównie przy siodle, na pasku przez ramię lub u pasa. W Polsce używany do początków XVIII wieku.
Napoléon Bonaparte (pierwotnie wł. Napoleone Buonaparte), Napoleon I (ur. 15 sierpnia 1769 w Ajaccio na Korsyce, zm. 5 maja 1821, o 17:49, w Longwood na Wyspie Świętej Heleny) – pierwszy konsul Republiki Francuskiej 1799-1804, cesarz Francuzów w latach 1804-1814 oraz 1815, prezydent (1802-1805) i król Włoch w latach 1805-1814.

Reklama