Aplikacja (prawo)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aplikacja – praktyka absolwenta studiów prawniczych mająca na celu przygotować go do wykonywania poszczególnych zawodów prawniczych. Praktyka ta odbywa się w miejscach i w czasie określonym szczegółowymi przepisami i kończy się zdaniem stosownego egzaminu państwowego. Celem aplikacji jest przygotowanie aplikanta do należytego i samodzielnego wykonywania zawodu.

Prawnik – osoba pełniąca funkcję lub zawód albo posiadająca wykształcenie prawnicze. Rozumienie tego pojęcia jest niejednolite i zależy od takich czynników jak kultura prawna, czas czy przyjęte teorie socjologiczne. Teorią pojęcia „prawnik” zajmuje się komparatystyka prawnicza.

Aplikacja w Polsce[ | edytuj kod]

W Polsce aplikant do zawodu adwokata lub radcy prawnego musi mieć ukończone z tytułem magistra wyższe studia prawnicze polskie albo zagraniczne uznawane w Polsce, być niekarana oraz korzystać z pełni praw obywatelskich Na aplikację przyjmuje się osoby, które złożyły egzamin konkursowy. Aby ukończyć aplikację, należy przejść cykl szkoleniowy przewidziany programem aplikacji. Ukończenie aplikacji daje możliwość podejścia do egzaminu zawodowego. Po pozytywnym złożeniu egzaminu nabywa się uprawnienia zawodowe.

 Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Miłosz Szkudlarski: Quo vadis, czyli jaką aplikację wybrać po studiach prawniczych?. STUDIA – uczelnie, kierunki studiów. [dostęp 2019-01-02].
  2. Aplikacje adwokacka i radcowska – zasady. [dostęp 2019-01-02].




Reklama