Anunnaki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Anun(n)a, Anun(n)aki (sum. a/e4-nun-na, tłum. „książęce potomstwo”; akad. A/Enūnakū, A/Enukkū) – w mitologii mezopotamskiej ogólne określenie „wielkich bogów” jako dzieci boga Anu, zrodzonych w początkowym okresie tworzenia wszechświata, zamieszkujących niebo i ziemię. Bogowie Anunna m.in. mieli wchodzić w skład boskiego zgromadzenia ferującego wyroki oraz być sędziami w podziemnym świecie zmarłych. W okresie późniejszym określenie Anunnaki – w odróżnieniu od paralelnego określenia Igigi – dotyczyło zwykle bóstw najstarszych i najznaczniejszych.

Igigi (sum. NUN.GAL.MEŠ, tłum. "Wielcy Książęta"; akad. Igigū) - w mitologii mezopotamskiej ogólna nazwa bóstw babilońskich; określenie paralelne do Anunnaki, jednak zwykle używane kolektywnie w odniesieniu do bóstw mniej znacznych.Język akadyjski, dawniej też: chaldejski (akad. lišānum akkadītum, Kod ISO 639: akk) – język z grupy semickiej, używany w Mezopotamii od połowy III tysiąclecia p.n.e. do początków I tysiąclecia n.e. Nazwa języka pochodzi od miasta Akad w środkowej Mezopotamii, stolicy imperium akadyjskiego, założonego około 2350 roku p.n.e. przez Sargona.

Uwagi[ | edytuj kod]

  1. D.O.Edzard obok tradycyjnego odczytu a-nun-na proponuje odczyt e4-nun-na w oparciu o później istniejące akadyjskie formy Enūnakū i Enukkū; D.O.Edzard, Sumerian..., s.13.
  2. tłumaczenie w oparciu o dane zawarte w: John A. Halloran, Sumerian Lexicon (dostęp 23 sierpnia 2010): „a/e4” (= „potomstwo”, ang. offspring) + „nun” (= „książę”, ang. prince) + „na” (forma tworząca genetyw/dopełniacz) = „a/e4-nun-na” („książęce potomstwo”, dosł. „potomstwo księcia”)
  3. D.O.Edzard proponuje zastąpienie powszechnie przyjętej akadyjskiej formy A/Enunnakū formą A/Enūnakū. Na poparcie swej tezy podaje on występowanie skróconej formy A/Enukkū, która powstać mogła jedynie w wyniku przejścia oryginalnego -n(a)k- w -kk-, lecz nigdy -nn(a)k- w -kk-, D.O.Edzard, Sumerian..., s. 13.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Krystyna Szarzyńska,Mity..., s. 169.
  2. Marek Stępień, Kodeks..., s. 146.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Dietz Otto Edzard, Sumerian Grammar, Leiden: Brill Academic Publishers, 2003, ISBN 90-04-12608-2, OCLC 55505890.
  • Hammurabi, Kodeks Hammurabiego, Marek Stępień (tłum.), Warszawa: Wydawnictwo Alfa, 2000, ISBN 83-7179-192-5, OCLC 69561864.
  • Mity sumeryjskie, Krystyna Szarzyńska (tłum.), Magdalena Kapełuś (red.), Warszawa: Wydawnictwo AGADE, 2000, ISBN 83-87111-10-4, OCLC 830342118.
  • Język sumeryjski (sum. eme-gi7/gir15, akad. Ŝumeru) – język starożytnego Sumeru, używany w południowej Mezopotamii od co najmniej IV tysiąclecia p.n.e., najstarszy zapisany język. Został wyparty przez język akadyjski około 2000 p.n.e., ale był używany w Mezopotamii jako język tekstów religijnych, ceremonialnych i naukowych do około I wieku p.n.e., a następnie został zapomniany aż do odczytania w XIX wieku. Język sumeryjski nie jest spokrewniony z innymi językami używanymi przez okoliczne ludy i jest na ogół uważany za język izolowany. Do jego zapisu używano pisma klinowego. Sumeryjski jest językiem aglutynacyjnym.




    Reklama