Antena izotropowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Antena izotropowa, antena wszechkierunkowa, promiennik izotropowy – teoretyczna antena o następujących cechach:

Antena dookolna (izotropowa) to antena, której fale rozchodzą się z jednakowym natężeniem w każdym kierunku [definicja klasyczna anteny izotropowej].Antena – urządzenie zamieniające fale elektromagnetyczne na sygnał elektryczny i odwrotnie. Jest niezbędnym elementem składowym każdego systemu radiokomunikacji. W XX w. najbardziej rozpowszechnione były anteny odbiorników radiowych i telewizyjnych; w XXI w. antena częściej kojarzona jest z elementem wyposażenia radia samochodowego, bezprzewodowych sieci komputerowych lub z odbiorem sygnałów TV z satelitów.
  • emituje sygnał równomiernie (izotropowo) we wszystkich kierunkach,
  • cały sygnał, którym zasilana jest antena, jest wysyłany bez strat i odbić,
  • ma zerowe wymiary fizyczne.
  • Zysk energetyczny anteny izotropowej wynosi 0 dBi. Pojęcie anteny izotropowej jest stosowane przy określaniu EIRP i jest modelem teoretycznym, gdyż antena taka w rzeczywistości nie istnieje.

    Antena ta jest szczególnym przypadkiem anteny dookolnej: jej charakterystyka promieniowania jest idealnie sferyczna.

    Moc wypromieniowywana przez antenę jest definiowana przez zależność:

    gdzie: – kąt charakterystyki promieniowania w płaszczyźnie poziomej, – kąt charakterystyki promieniowania w płaszczyźnie pionowej, – średnia gęstość promieniowania (która może być interpretowana jako gęstość promieniowania anteny izotropowej wypromieniowującej moc równą mocy badanej anteny rzeczywistej), definiowana jako – gęstość promieniowania anteny.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Jarosław Szóstka: Fale i anteny.




  • Reklama