• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Antagonisty receptora H1



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Loratadyna (loratadine) – wielopierścieniowy, heterocykliczny związek chemiczny; długo działający niesedatywny, lek przeciwhistaminowy II generacji, wybiórczy antagonista obwodowych receptorów H1.Błona śluzowa, śluzówka (gr. mucosa) – wyściółka przewodów i jamistych narządów wewnętrznych mających kontakt ze środowiskiem zewnętrznym organizmu kręgowca. Składa się z dwóch zasadniczych warstw: nabłonka i pokrytej przezeń tkanki łącznej zwanej blaszką właściwą zawierającej naczynia krwionośne i limfatyczne, nerwy, często różne receptory, gruczoły czy mięśnie gładkie.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. Jan Miodek, Antagoniści, antagonisty, a może antagony, „Wiedza i Życie”, listopad 1996 [zarchiwizowane z adresu 2018-07-11].
    2. antagonisty i agonisty. W: Poradnia językowa [on-line]. PWN, 2017-05-13. [dostęp 2015-02-17].
    3. Z. Saloni, M. Woliński, R. Wołosz, W. Gruszczyński, D. Skowrońska: antagonista mięsień lub ząb. W: Słownik gramatyczny języka polskiego [on-line]. [dostęp 2017-05-13].
    4. R. Leurs, MK. Church, M. Taglialatela. H1-antihistamines: inverse agonism, anti-inflammatory actions and cardiac effects. „Clin Exp Allergy”. 32 (4), s. 489-498, 2002. DOI: 10.1046/j.0954-7894.2002.01314.x. PMID: 11972592. 
    5. Małgorzata Farnik. Zastosowanie leków przeciwhistaminowych. „Alergologia Info”. 3, s. 116–122, 2010. [zarchiwizowane z adresu 2014-11-07]. 
    6. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać E. Zawisza, J. Bardadin. Receptory H1, H2, H3, H4 i leki antyhistaminowe. „Postępy Nauk Medycznych”. 2007 (11), s. 453-455, 2007. [dostęp 2017-05-13]. 
    7. JP. Desager, Y. Horsmans. Pharmacokinetic-pharmacodynamic relationships of H1-antihistamines. „Clin Pharmacokinet”. 28 (5), s. 419-432, 1995. DOI: 10.2165/00003088-199528050-00006. PMID: 7614779. 
    8. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać B. Tarchalska-Kryńska. Leki przeciwhistaminowe H1 stosowane w terapii chorób alergicznych. „Nowa Medycyna”. 1999 (1), s. 14-18, 1999. [dostęp 2017-05-13]. 
    9. MA. González, KS. Estes. Pharmacokinetic overview of oral second-generation H1 antihistamines. „Int J Clin Pharmacol Ther”. 36 (5), s. 292-300, 1998. PMID: 9629995. 
    10. G. Ciprandi, I. Cirillo, A. Vizzaccaro, E. Civardi i inni. Desloratadine and levocetirizine improve nasal symptoms, airflow, and allergic inflammation in patients with perennial allergic rhinitis: a pilot study. „Int Immunopharmacol”. 5 (13-14), s. 1800-1808, 2005. DOI: 10.1016/j.intimp.2005.05.008. PMID: 16275616. 
    11. AL. de Weck, T. Derer, SC. Bischoff, S. Takafuji. The effect of terfenadine on the immediate and late-phase reactions mediated by immunoglobulin E. „Int Arch Allergy Immunol”. 101 (3), s. 326-332, 1993. DOI: 10.1159/000236472. PMID: 7686799. 
    12. C. Leprevost, M. Capron, C. De Vos, M. Tomassini i inni. Inhibition of eosinophil chemotaxis by a new antiallergic compound (cetirizine). „Int Arch Allergy Appl Immunol”. 87 (1), s. 9-13, 1988. DOI: 10.1159/000234641. PMID: 2971624. 
    13. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać IC. Camelo-Nunes. New antihistamines: a critical view. „J Pediatr”. 82 (5 Suppl), s. S173-S180, 2006. DOI: 10.2223/JPED.1552. PMID: 17136293. 
    14. R. Corcóstegui, L. Labeaga, A. Innerárity, A. Berisa i inni. Preclinical pharmacology of bilastine, a new selective histamine H1 receptor antagonist: receptor selectivity and in vitro antihistaminic activity. „Drugs in R&D”. 6 (6), s. 371-384, 2005. PMID: 16274260. [dostęp 2017-05-13]. 
    15. publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać M. Jutel, K. Solarewicz-Madejek. Bilastyna – nowy lek przeciwhistaminowy. „Alergia”, s. 37–39, 3/2011. [dostęp 2017-05-13]. 

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • U. Cegieła, J. Folwarczna, R. Janiec, Kompendium farmakologii., Warszawa 2010, Wydawnictwo Lekarskie PZWL. ​ISBN 978-83-200-4521-5​.
  • publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać Andrzej Emeryk, Urszula Samolińska-Zawisza, Małgorzata Bartkowiak-Emeryk. Leki przeciwhistaminowe w chorobach alergicznych – co jest ważne dla lekarza i pacjenta?. „Alergia”. 1, 2009. [dostęp 2017-05-13]. 
  • I. Grzelewska-Rzymowska, M. Górska, Leki przeciwhistaminowe drugiej generacji – farmakokinetyka i farmakodynamika. Przewodnik Lekarza 2001, nr 4(3), s. 132-139.
  • I. Grzelewska-Rzymowska, P. Górski, Leki przeciwhistaminowe. Zastosowanie w praktyce medycznej., Warszawa 2005, Wyd. Seria. ​ISBN 83-89753-60-X​.
  • P. Górski, Leki przeciwhistaminowe w praktyce alergologa i lekarza rodzinnego., Akademia Medyczna 2001.
  • publikacja w otwartym dostępie – możesz ją przeczytać M. Woźniak-Wakuluk, R. Nowicki. Leki przeciwhistaminowe w alergicznych chorobach skóry. „Forum Medycyny Rodzinnej”. 2 (4), s. 298-301, 2008. [dostęp 2017-05-13]. 
  • Pokrzywka (łac. urticaria) – niejednolity zespół chorobowy, w którym wykwitem pierwotnym jest bąbel pokrzywkowy. Charakteryzuje się obrzękiem, zabarwieniem różowym lub porcelanowobiałym. Zmiana skórna powstaje szybko i ustępuje bez pozostawienia śladów po kilku do kilkunastu godzinach. Zwykle towarzyszy temu świąd lub nawet ból.Ebastyna (łac. Ebastinum) – antagonista receptora H1, lek przeciwhistaminowy II generacji. Działa poprzez swój czynny metabolit – cerebastynę.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Komórki tuczne (mastocyty) – komórki tkanki łącznej oraz błon śluzowych, mające okrągły lub owalny kształt, powstające z prekursorów szpikowych (prawdopodobnie tych samych, co bazofile), do miejsca ostatecznego osiedlenia docierają wraz z krwią. Najczęściej można spotkać je w okolicy niewielkich naczyń krwionośnych w narządach stykających się ze środowiskiem zewnętrznym. Jądro komórkowe jest niewielkie, chromatyna skondensowana, aparat Golgiego jest dobrze rozbudowany, pozostałe organella są słabo rozwinięte. W cytoplazmie znajdują się liczne, ciemne, zasadochłonne ziarna, mające właściwość metachromazji. Błona komórkowa tworzy liczne mikrokosmki. Ziarnistości mastocytów są bogate w histaminę i heparynę. Ponadto pobudzone wydzielają prostaglandyny i cytokiny (np. interleukinę 4 i TNF-α). Zawierają również proteazy (np. tryptazę lub chymazę). Na ich powierzchni znajduje się receptor FcεRI wiążący przeciwciała IgE. Mastocyty zostały odkryte i opisane po raz pierwszy przez Paula Ehrlicha w 1876 roku.
    Feksofenadyna – wybiórczy antagonista receptorów histaminowych H1, należy do III generacji tych leków. Aktywny metabolit terfenadyny, pozbawiony działania kardiotoksycznego (podobnie jak leki przeciwhistaminowe II generacji, a w przeciwieństwie do antagonistów receptorów histaminowych I generacji). Używany jako lek przeciwalergiczny osiąga maksymalne stężenie w osoczu już w czasie 2,6 godziny. Feksofenadyna nie przekracza bariery krew-mózg, wiąże się tylko z białkami krwi i w niezmienionej postaci wydala z kałem (80%) i z moczem (12%). Tylko 5% leku ulega metabolizmowi, przy czym metabolizm wątrobowy jest minimalny (poniżej 1,5%) a jego wynikiem jest nieaktywny metabolit. Czas półtrwania leku wynosi – 11–15 godzin, co zbliża czas jego działania do wzorca idealnego, gdyż działanie blokujące receptory histaminowe utrzymuje się nawet wówczas, gdy stężenie leku w osoczu jest minimalne.
    Bilastyna – organiczny związek chemiczny stosowany jako lek przeciwhistaminowy II generacji, antagonista receptora histaminowego H1.
    Fenotiazyna (agrazyna) – organiczny związek chemiczny o potrójnym pierścieniu węglowym będący trójpierścieniowym heterocyklicznym związkiem zawierającym heteroatomy azotu i siarki w pierścieniu środkowym.
    Klemastyna (Clemastinum) – organiczny związek chemiczny stosowany jako lek przeciwhistaminowy I generacji (antagonista receptora H1). Ma dłuższy od pozostałych z tej grupy leków biologiczny okres półtrwania. Można ją stosować co 12 godzin. Zmniejsza działanie leków przeciwzakrzepowych.
    Naczynia krwionośne – część układu krążenia. Służą one do transportowania krwi przez organizm. Są trzy główne rodzaje naczyń krwionośnych: tętnice, które odtransportowują krew z serca, naczynia włosowate, za pośrednictwem których następuje wymiana substancji między krwią a tkankami i żyły, które transportuję krew z powrotem do serca.
    Katar sienny – alergiczny nieżyt nosa lub alergiczne sezonowe zapalenie błony śluzowej nosa (ang. Seasonal Allergic Rhinitis – SAR). Wskutek reakcji organizmu na alergen (głównie pyłki roślin) immunoglobuliny dróg oddechowych powodują uwalnianie przez mastocyty i bazofile histaminy drażniącej błonę śluzową nosa. Odnośnie do kataru siennego używa się też pojęcia pyłkowica (pollinosis), które obejmuje sezonowe, alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa i spojówek wraz z dolegliwościami towarzyszącymi, jak napady astmy oskrzelowej, alergiczne reakcje skóry lub przewodu pokarmowego.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.036 sek.