Andrzej Lam

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Andrzej Lam (ur. 26 grudnia 1929 w Grudziądzu) – polski historyk literatury i krytyk, polonista, tłumacz poezji łacińskiej i niemieckiej, profesor nauk humanistycznych. Związany z Uniwersytetem Warszawskim (1951–2001) i z Akademią Humanistyczną im. A. Gieysztora w Pułtusku (2004–2014). Członek Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i Societas Jablonoviana w Lipsku.

Medal Komisji Edukacji Narodowej (w skrócie: Medal KEN) – polskie odznaczenie resortowe nadawane za szczególne zasługi dla oświaty i wychowania przez Ministra Edukacji Narodowej.Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.

Życiorys[ | edytuj kod]

Dzieciństwo i studia[ | edytuj kod]

Wcześnie osierocony, znalazł się pod opieką oo. augustianów w konwencie przy kościele św. Katarzyny w Krakowie, potem w zakładzie salwatorianów na Zakrzówku, gdzie redagował powielaczową gazetkę „Pochodnia”. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie w 1947 roku. Utrzymywał się z korepetycji, na studiach korzystał z pomocy stypendialnej. Studiował polonistykę na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego pod kierunkiem Juliusza Kleinera i Kazimierza Wyki. Był prezesem Koła Polonistów i Slawistów UJ i działaczem ogólnopolskiego Związku Kół Polonistycznych. Studia ukończył na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Warszawskiego w 1952 roku.

Związek Literatów Polskich (ZLP) – organizacja twórcza i zawodowa pisarzy, którymi w rozumieniu statutu są także „eseiści, krytycy, tłumacze literatury pięknej”.Ekspresjonizm (łac. expressio – wyraz, wyrażenie) – awangardowy prąd literacki, który pojawił się około 1910 roku w Niemczech i trwał do końca lat 20. XX wieku. Miał liczne odpowiedniki w literaturach narodowych Europy, ale nigdzie nie uzyskał takiego stopnia zaawansowania jak na niemieckim obszarze językowym.

Praca naukowa[ | edytuj kod]

Pracę naukową i dydaktyczną podjął w 1951 roku w Seminarium Historii Literatury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego (potem Katedra i Zakład HPL, Instytut Filologii Polskiej i od 1975 Instytut Literatury Polskiej) na stanowisku asystenta. Obronił doktorat w 1964 roku na podstawie pracy Polska awangarda poetycka i w okresie 1964–1968 pracował na stanowisku adiunkta, w latach 1968–1979 docenta. Stopień doktora habilitowanego uzyskał w 1976 na podstawie rozprawy Z teorii i praktyki awangardyzmu, tytuł profesora nadzwyczajnego w 1979, tytuł profesora zwyczajnego w 1986 roku. Od 1979 roku pracował na stanowisku profesora. W latach 1970–1982 kierował Zakładem Teorii Literatury i Poetyki. W latach 1976–1981 pełnił funkcję dyrektora Instytutu Literatury Polskiej. Od 1982 do 2001 roku był kierownikiem Zakładu Literatury Polskiej XX wieku.

Habilitacja (z łac. habilitas – zdatność, zręczność) – posiadające różny zakres, w zależności od sytuacji prawnej w danym kraju, uprawnienie do:Karol Irzykowski (ur. 23 stycznia 1873 w Błażkowej pod Jasłem, zm. 2 listopada 1944 w Żyrardowie) – polski krytyk literacki i filmowy, poeta, prozaik, dramaturg, teoretyk filmu, tłumacz, szachista.

W 1957 roku przebywał z delegacją UW w Paryżu na zaproszenie Institut d'Études Politiques. Pracował jako lektor języka polskiego na Uniwersytecie Georga Augusta w Getyndze w 1959 roku. Otrzymał w 1963 roku stypendium Università Italiana per Stranieri w Perugii. Na zaproszenie prof. Gottharta Wunberga przebywał w 1980 w Tybindze i w 1995 roku w Wiedniu jako visiting fellow Internationales Forschungszentrum Kulturwissenschaften. W roku akademickim 1982/1983 wykładał literaturę polską jako profesor na Uniwersytecie Jana Gutenberga w Moguncji.

Lipsk (niem. Leipzig; górnołuż. Lipsk; czes. Lipsko; łac. Lipsia) – miasto na prawach powiatu, najliczniejszy ośrodek Saksonii i drugi, po Berlinie, Niemiec wschodnich. Miasto należy do aglomeracji Lipsk-Halle, która liczy ok. 996 100 mieszkańców (2009).Towarzystwo Naukowe Jabłonowskich (łac. Societas Jablonoviana, niem. Fürstlich Jablonowskische Gesellschaft d. Wissenschaften) – założone w Lipsku w roku 1768 przez księcia Józefa Aleksandra Jabłonowskiego. Gremium oficjalnie zostało erygowane aktem fundacyjnym z 9 listopada 1774 roku, a zatwierdzone edyktem z 17 listopada 1774 przez elektora saskiego Fryderyka Augusta; miało ono na celu pracę nad rozwojem wiedzy ogólnej, w szczególności nad dziejami Polski i Słowiańszczyzny płn. Do celu tego służyć miały corocznie ogłaszane konkursy i przyznawanie autorom nagród za najlepsze opracowanie, pisane wyłącznie w języku łacińskim lub francuskim. Towarzystwo, składające się z dziesięciu uczonych, miało przyznawać nagrody (medale) za prace z trzech dziedzin: matematyki, ekonomii i historii. Kolejność z matematyki określił Jabłonowski ściśle: w pierwszym roku miały być nagradzane rozprawy matematyczne, w drugim fizyczne, w trzecim z zakresu hydrauliki, w czwartym z ekonomii. W tej ostatniej dziedzinie miała być zachowana następująca kolejność: handel, fabryki (budowle), sadownictwo i ogrodnictwo. Zdecydowanie największą wagę Jabłonowski przywiązywał jednak do prac historycznych. Wyróżnione rozprawy były publikowane w "Acta Societatis Jablonovianae".

W latach 2004–2014 prowadził wykłady i konwersatoria na Akademii Humanistycznej im. A. Gieysztora w Pułtusku.

Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




Warto wiedzieć że... beta

Władysław Kazimierz Broniewski ps. „Orlik” (ur. 17 grudnia 1897 w Płocku, zm. 10 lutego 1962 w Warszawie) – polski poeta, przedstawiciel liryki rewolucyjnej, tłumacz, żołnierz, uczestnik wojny polsko-bolszewickiej.
Literatura to wszystkie "sensowne twory słowne" (wg definicji Stefanii Skwarczyńskiej), czyli dzieła artystyczne, tj. literatura piękna, oraz teksty użytkowe, tj. literatura stosowana, zachowane w formie pisanej lub w przekazie ustnym.
Novalis, właściwie Georg Philipp Friedrich Freiherr von Hardenberg (ur. 2 maja 1772 w Oberwiederstedt, niedaleko Hettstedt w Saksonii, zm. 25 marca 1801 w Weißenfels) – niemiecki poeta i prozaik, jeden z najbardziej znaczących przedstawicieli okresu wczesnego romantyzmu, uważany czasem za jednego z twórców tego kierunku.
Docent (niem. Dozent od łac. doceo – uczę) – stanowisko w szkołach wyższych i instytutach naukowych dla pracowników dydaktycznych.
Angelus Silesius herbu Dwuwieże, łac. , właściwie Johannes Scheffler (ur. 1624 we Wrocławiu, zm. 9 lipca 1677 we Wrocławiu) – śląski poeta religijny doby baroku, tworzący w języku niemieckim. Pisał utwory apologetyczne, pieśni religijne i aforyzmy o mistycznym zjednoczeniu z Bogiem. Jego Heilige Seelenlust czytywali zarówno protestanci, jak i katolicy.
Marian Hemar, urodzony jako Jan Marian Hescheles, pseud. Jan Mariański, Marian Wallenrod, Harryman i inne (ur. 6 kwietnia 1901 we Lwowie, zm. 11 lutego 1972 w Dorking) – polski poeta, satyryk, komediopisarz, dramaturg, tłumacz poezji, autor tekstów piosenek.
Adam Bernard Mickiewicz herbu Poraj (ur. 24 grudnia 1798 w Zaosiu lub Nowogródku, zm. 26 listopada 1855 w Konstantynopolu) – polski poeta, działacz i publicysta polityczny, wolnomularz. Obok Juliusza Słowackiego i Zygmunta Krasińskiego uważany za największego poetę polskiego romantyzmu (grono tzw. Trzech Wieszczów) oraz literatury polskiej w ogóle, a nawet za jednego z największych na skalę europejską. Określany też przez innych, jako poeta przeobrażeń oraz bard słowiański. Członek i założyciel Towarzystwa Filomatycznego, mesjanista związany z Kołem Sprawy Bożej Andrzeja Towiańskiego. Jeden z najwybitniejszych twórców dramatu romantycznego w Polsce, zarówno w ojczyźnie, jak i w zachodniej Europie porównywany do Byrona i Goethego. W okresie pobytu w Paryżu był wykładowcą literatury słowiańskiej w Collège de France. Znany przede wszystkim jako autor ballad, powieści poetyckich, dramatu Dziady oraz epopei narodowej Pan Tadeusz uznawanej za ostatni wielki epos kultury szlacheckiej w Rzeczypospolitej Obojga Narodów.

Reklama