Andrzej Kosina

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
.mw-parser-output table.zolnierz-lotnictwo td.naglowek{color:black!important;background:#95a7b9!important}.mw-parser-output table.zolnierz-marynarka td.naglowek{color:white!important;background:#6082B6!important}.mw-parser-output table.zolnierz-lądowe td.naglowek{color:white!important;background:#556B2F!important}.mw-parser-output table.zolnierz-paramilitarny td.naglowek{color:black!important;background:#b6b3c7!important}

Andrzej Roman Kosina (ur. 28 lutego 1898 w Berehach Dolnych, zm. 5 lipca 1920 w Głębokiem) – podchorąży saperów Wojska Polskiego.

Jan Maciej Kosina (ur. 1859, zm. 15 lutego 1943 w Sanoku) – inżynier leśnik, geometra, mierniczy przysięgły, działacz społeczny. Kazimierz Władysław Bartel (ur. 3 marca 1882 we Lwowie, zm. 26 lipca 1941 tamże) – polski polityk, profesor, matematyk (jego prace dotyczyły głównie geometrii), rektor Politechniki Lwowskiej. Poseł na Sejm, pierwszy premier Polski po przewrocie majowym, premier pięciu rządów Rzeczypospolitej, senator, w latach 1919–1920 kierownik Ministerstwa Kolei Żelaznych, wicepremier oraz minister wyznań i oświecenia publicznego w pierwszym rządzie Józefa Piłsudskiego, podpułkownik saperów Wojska Polskiego, wolnomularz. Po ataku Niemiec na ZSRR podczas II wojny światowej i zajęciu Lwowa przez Wehrmacht, odmówił kolaboracji z nazistami, za co został przez nich zamordowany.

Życiorys[ | edytuj kod]

Protoplastą rodu Kosinów był XVII-wieczny czeski powstaniec, Jan Kozina. Andrzej Kosina urodził się 28 lutego 1898 jako syn Jana Macieja (1859–1943) i Pauliny, z domu Girtler von Kleeborn (1862–1945). Ojciec był inżynierem leśnictwa, pracował jako nadleśniczy w Galicji, mierniczy przysięgły, był wykładowcą na Wydziale Leśnictwa Politechniki Lwowskiej. Pochodząca z austriackiej rodziny matka była absolwentką Konserwatorium Muzycznego we Lwowie, początkowo była pianistką. Kosinowie mieli pięcioro dzieci, czterech synów: najstarszy Jan Józef (1894–1940, oficer dyplomowany, ofiara zbrodni katyńskiej), Stanisław (1896–1988, doktor praw, konsul), Andrzej (1898–1920), Piotr (1902–1939, inżynier leśnik, zginął od bomby podczas kampanii wrześniowej) oraz córka Helena (1900–2000, nauczycielka języka polskiego, działaczka społeczna) (1900–2000).

Tadeusz Piech (ur. 12 maja 1895 w Posadzie Sanockiej, zm. ?) – polski specjalista w dziedzinie bankowości, porucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego.Lwów (dawna nazwa form. Królewskie Stołeczne Miasto Lwów), ukr. Львів (Lwiw), ros. Львов (Lwow), niem. Lemberg, łac. Leopolis, jidysz לעמבערג ,לעמבעריק (Lemberg, Lemberik), orm. Լվով (Lwow) – miasto na Ukrainie, ośrodek administracyjny obwodu lwowskiego.

Andrzej Kosina w 1916 zdał z odznaczeniem egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum Męskim w Sanoku. Podczas nauki szkolnej działał w ruchu skautowym, w trakcie I wojny światowej w 1915 dokonał reaktywacji i był drużynowym I Drużyny Skautowej im. Stanisława Żółkiewskiego w Sanoku (jego poprzednikami byli m.in. Jan Bratro, Tadeusz Piech).

Głębokie (biał. Глыбо́кае, ros. Глубо́кое) – miasto na Białorusi w obwodzie witebskim, centrum administracyjne rejonu głębockiego, 80 km południowy zachód od Połocka.II wojna światowa – największy konflikt zbrojny w historii świata, trwający od 1 września 1939 do 2 września 1945 roku (w Europie do 8 maja 1945), obejmujący zasięgiem działań wojennych prawie całą Europę, wschodnią i południowo-wschodnią Azję, północną Afrykę, część Bliskiego Wschodu i wszystkie oceany. Niektóre epizody wojny rozgrywały się nawet w Arktyce i Ameryce Północnej. Poza większością państw europejskich i ich koloniami, brały w niej udział państwa Ameryki Północnej i Ameryki Południowej oraz Azji. Głównymi stronami konfliktu były państwa Osi i państwa koalicji antyhitlerowskiej (alianci). W wojnie uczestniczyło 1,7 mld ludzi, w tym 110 mln z bronią. Według różnych szacunków zginęło w niej od 50 do 78 milionów ludzi.

Podjął studia na Wydziale Matematyki Politechniki Lwowskiej. Od pierwszego roku studiów był asystentem Kazimierza Bartela.

Walczył na wojnie z bolszewikami. W stopniu podchorążego dowodził plutonem w 2 kompanii V batalionu saperów. 5 lipca 1920 w czasie odwrotu 2/V bsap z futoru Stodoliszcze (gmina Plisa) została zaatakowana przez kawalerię bolszewicką. Zginął bohaterską śmiercią prowadząc swój pluton do kontrataku pod Głębokiem. Za wykazaną w walce „nieustraszoną odwagę i zimną krew” został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Walecznych.

Stanisław Kosina (ur. 6 marca 1896 we Lwowie, zm. 1988) – doktor praw, urzędnik konsularny, kapitan rezerwy piechoty Wojska Polskiego.Jan Bratro (ur. 10 kwietnia 1895 w Nowym Sączu, zm. 30 września 1951 w Warszawie) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego.

Ciało Andrzeja Kosiny nie zostało pochowane w oznaczonym grobie. Jego osobę upamiętniała tablica na Pomniku Poległych Saperów, nieistniejącym od końca II wojny światowej.

Bratankiem Andrzeja był syn Jana Józefa, Jan Juliusz (1924–1998).

Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Order Virtuti Militari (łac. Męstwu wojskowemu – (cnocie) dzielności żołnierskiej) – najwyższe polskie odznaczenie wojskowe (order), nadawane za wybitne zasługi bojowe. Jest najstarszym orderem wojskowym na świecie, spośród nadawanych do chwili obecnej. Ustanowiony przez króla Stanisława Augusta Poniatowskiego 22 czerwca 1792 roku w celu uczczenia zwycięstwa w bitwie pod Zieleńcami po rozpoczęciu wojny polsko-rosyjskiej przeciwko konfederacji targowickiej w obronie Konstytucji 3 Maja. Dewiza orderu brzmi: Honor i Ojczyzna
Podchorąży – tytuł wojskowy kandydata na oficera zawodowego lub rezerwy (tradycyjnie tytuł ten jest używany także w innych służbach mundurowych, np. w straży pożarnej).
Jan Juliusz Kazimierz Kosina (ur. 1924 w Bóbrce, zm. 28 czerwca 1998 w Kanadzie) – marynarz ochotnik podczas II wojny światowej.
Brzegi Dolne (dawniej Berehy Dolne) – wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie bieszczadzkim, w gminie Ustrzyki Dolne.
Jan Kozina (o przydomku Sladký, ur. 10 września 1652 w Domażlicach - zm. 26 listopada 1695 w Pilźnie) - przywódca chłopskiego powstania Chodów w Czechach pod koniec XVII wieku.
Zbrodnia katyńska (ros. Катынский расстрел, ang. Katyn massacre) – zbrodnia komunistyczna polegająca na rozstrzelaniu wiosną 1940 roku co najmniej 21 768 obywateli Polski, w tym ponad 10 tys. oficerów wojska i policji, na mocy decyzji najwyższych władz Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich zawartej w tajnej uchwale Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940 roku (tzw. decyzja katyńska). Egzekucji ofiar, uznanych za „wrogów władzy sowieckiej” i zabijanych strzałami w tył głowy z broni krótkiej, dokonała radziecka policja polityczna NKWD. W latach 1940–1990 władze ZSRR zaprzeczały swojej odpowiedzialności za zbrodnię katyńską, lecz 13 kwietnia 1990 roku oficjalnie przyznały, że była to „jedna z ciężkich zbrodni stalinizmu”. Wiele kwestii związanych ze zbrodnią katyńską nie zostało jak dotąd wyjaśnionych.
Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka – monografia historyczna dotycząca dziejów miasta Sanoka.

Reklama