Andreas Kalwos

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Andreas Kalvos)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Andreas Kalwos (ur. 1792 w Zakintos, zm. 1869 w Londynie) – grecki poeta, piszący także po włosku. Przedstawiciel szkoły jońskiej. Drugi po Dionizjosie Solomosie piewca powstania greckiego.

Masakra na Chios – rzeź greckiej ludności wyspy Chios dokonana w marcu i kwietniu 1822 przez wojska imperium osmańskiego, w wyniku której zginęło ponad 20 tysięcy ludzi, a 50–60 tysięcy uprowadzono w niewolę.International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.

Życiorys[ | edytuj kod]

Był synem Joanisa Kalwosa, kupca z Kerkiry i zubożałej arystokratki Anjeliki. W wieku zaledwie 10 lat wraz z ojcem wyjechał do Livorno we Włoszech, rozstając się na zawsze z matką. Kłopoty finansowe uniemożliwiły mu ukończenie studiów i zmusiły do podjęcia pracy. Andreas został więc sekretarzem włoskiego pisarza preromantycznego, także pochodzącego z Zakintos Ugona Foscola, którego naśladował w swej włoskojęzycznej twórczości – neoklasycystycznych odach i tragediach. Wydalony z Italii za udział w ruchu zjednoczeniowym, zamieszkał w rewolucyjnej Francji. Po kłótni i rozstaniu z protektorem (1816 r.), wyjechał do Londynu, gdzie nauczał języka włoskiego i greckiego.

Biblioteka Narodowa Izraela (hebr. הספרייה הלאומית; dawniej: Żydowska Biblioteka Narodowa i Uniwersytecka, hebr. בית הספרים הלאומי והאוניברסיטאי) – izraelska biblioteka narodowa w Jerozolimie.Jońska filozofia przyrody – reprezentuje archaiczny, grecki materializm żywiołowy zapoczątkowany przez Talesa z Miletu około VI-IV wieku p.n.e.. Podjęła pierwsze niemitologiczne, racjonalne próby wyjaśnienia natury (physis), będące punktem wyjścia dla rozwoju filozofii i nauki europejskiej.

Gdy wybuchło greckie powstanie narodowe, Kalwos – przebywający wtedy w Genewie – włączył się aktywnie w działania na rzecz Greków. Wydanie pierwszego zbioru jego ód, zatytułowane Lira, wydane w 1824 r. wraz z francuskim przekładem Stanislasa Juliena, wzmocniło ruch filhelleński i zyskało sobie pewien rozgłos. Drugi ich tom, dedykowany bohaterowi walk o niepodległość Ameryki generałowi La Fayette, wydał Kalwos dwa lata później w Paryżu. Wtedy też postanowił wrócić do Grecji, by wziąć udział w powstaniu, ale jego zamiar nie powiódł się. Został profesorem Akademii Jońskiej na Kerkirze, gdzie oddał się pracy dydaktycznej. W 1852 r. wyemigrował do Anglii, aby nauczać, tam też zmarł w 1869 r.

Livorno – miasto i gmina we Włoszech, w Toskanii, w prowincji Livorno. Położone na wybrzeżu Morza Liguryjskiego. Według danych na rok 2004 gminę zamieszkują 148 143 osoby, a gęstość zaludnienia wynosi 1424,5 os./km². Jest to drugie co do wielkości (po Florencji) miasto regionu, port.Library of Congress Control Number (LCCN) – numer nadawany elementom skatalogowanym przez Bibliotekę Kongresu wykorzystywany przez amerykańskie biblioteki do wyszukiwania rekordów bibliograficznych w bazach danych i zamawiania kart katalogowych w Bibliotece Kongresu lub u innych komercyjnych dostawców.

Podobnie jak Solomos, był osobą osobliwego charakteru: wyniosłym, drażliwym samotnikiem. Nie był szczęśliwy, przez wiele lat tułał się po Europie, nie mogąc znaleźć dla siebie miejsca. Nie oszczędziły go tragedie: w rok po ślubie zmarła jego żona, Angielka Maria Thomas; gdy nie powiodła się także próba związku z uczennicą, Susan, Kalwos usiłował popełnić samobójstwo.

Niccolò Ugo Foscolo (ur. 6 lutego 1778 na Zakintos, Wyspy Jońskie, zm. 10 września 1827 w Chiswick, Londyn) – poeta, prozaik i patriota, jedna z największych postaci włoskiej literatury narodowej; wymieniany również jako najsłynniejszy pisarz swojej generacji oraz pierwszy włoski myśliciel skłaniający się ku tendencjom preromantycznym.WorldCat – katalog rozproszony łączący zbiory 71 000 bibliotek ze 112 krajów, które są uczestnikami serwisu Online Computer Library Center. Katalog jest tworzony i prowadzony przez biblioteki, których zbiory są w nim ujęte.

Twórczość[ | edytuj kod]

Język i styl[ | edytuj kod]

Także twórczość poetycka Kalwosa, pomimo zainteresowania krytyków (i przede wszystkim Kostisa Palamasa) nigdy nie zyskała szerszego grona czytelników. Winny był temu wyjątkowo specyficzny język i metrum, których używał poeta w swoich odach, przez co padał często ofiarą ataków ze strony współczesnych mu krytyków. Posługiwał się Kalwos swoim własnym, sztucznym językiem, archaicznym w zakresie zarówno słownictwa, jak i morfologii czy składni, rzadko przeplatając tekst wyrażeniami demotyki. Jeszcze bardziej ryzykował niezrozumienie ze strony czytelników, stosując archaiczne nazwy własne i geograficzne, Turków nazywając na przykład Persami, a Paryż „świętym miastem Galów”. Także dziś niektórzy nazywają styl Kalwosa nie inaczej niż dziwacznym, sztucznym tworem, przemieniającym dźwięczną i potoczystą greczyznę w pourywane, neurotyczne strofy, służące do tworzenia równie monumentalnych i martwych obrazów. Jest to jednak środek adekwatny do celu poety – stworzenia wizji Grecji syntetycznej: chrześcijańskiej, ale także kultywującej antyczne cnoty.

Londyn (ang. London) – miasto w południowo-wschodniej części Wielkiej Brytanii, stolica tego państwa, a także stolica Anglii.Filhellenizm w najszerszym znaczeniu jest postawą wyrażającą sympatię wobec Grecji i Greków. Zazwyczaj jednak używa się tego terminu w odniesieniu do ruchu kulturalnego, literackiego i politycznego w XIX wiecznej Europie. Celem filhellenów było wsparcie Greków w ich "wybijaniu się na niepodległość", czyli w wojnie narodowowyzwoleńczej przeciwko Imperium osmańskiemu, którą toczyli w latach 1821-1830. Zwraca się uwagę, że termin ten funkcjonował już w starożytności. Oznaczał wtedy bądź Greka, który kocha ojczyznę, bądź był tytułem przyznawanym tym, którzy w swoich działaniach sprzyjali Grekom. Miłośników greckiej kultury nazywano filhellenami także w renesansie.

Twórczość w języku greckim[ | edytuj kod]

  • Elpis Patridos (1819)
  • Lira (wyd. w Genewie, 1824 r.) – 10 ód poprzedzonych prologiem, m.in. Oda Do Chwały, Do Śmierci, Na Chios dotycząca rzezi mieszkańców Chios z 1822 r.
  • Ody Nowe (wyd. w Paryżu, 1926 r.) – 10 ód, poprzedzonych dedykacją, m.in. oda Na Psary dotycząca zagłady wyspy z wymordowaniem jej mieszkańców, oraz oda Wulkany poświęcona bohaterowi walk o niepodległość Grecji Konstandinosowi Kanarisowi
  • W języku włoskim[ | edytuj kod]

  • Oda do Napoleona (nie zachowana, pierwszy utwór poetycki Kalwosa, napisany w 1811 r.)
  • Oda do mieszkańców Wysp Jońskich (1814 r.)
  • Hippiasz, Teramenes, Danaidy – klasycystyczne tragedie
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • M. Borowska, Poeci z Zakintos: Andreas Kalwos i Dionizjos Solomos, [w:] M. Borowska (red.), Arcydzieła literatury nowogreckiej, t. 3, Wyd. DiG, Warszawa 2004, s. 5-20.
  • J. Strasburger, Słownik pisarzy nowogreckich, Wyd. Wiedza Powszechna, Warszawa 1995, s. 47-48.
  • Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie. Marie Joseph Paul Yves Roch Gilbert du Motier markiz de la Fayette (ur. 6 września 1757 w zamku Chavaniac w Owernii, Francja, zm. 20 maja 1834 w Paryżu) – polityk, arystokrata francuski, liberał i humanista. Generał, uczestnik wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych, wolnomularz.




    Warto wiedzieć że... beta

    Biblioteka Narodowa Francji (fr. Bibliothèque nationale de France, BnF) – francuska biblioteka narodowa, znajdująca się w Paryżu. Przewidziana jest jako repozytorium dla wszystkich materiałów bibliotecznych, wydawanych we Francji. Obecnym dyrektorem Biblioteki jest Bruno Racine.
    Kostis Palamas, gr. Κωστής Παλαμάς (ur. 13 stycznia 1859 w Patras, zm. 27 lutego 1943 w Atenach) – grecki poeta, prozaik, dramaturg, krytyk literatury. Uważany za jednego z największych poetów Grecji nowożytnej, wywarł duży wpływ na kształtowanie się języka nowogreckiego. Znany jako autor słów Hymnu olimpijskiego (1896).
    Korfu, starożytna Kerkyra (gr. Κέρκυρα = Kerkira, łac. Cercyra; wł. Corfu), górzysta wyspa w Grecji, w północnej części Morza Jońskiego u wybrzeży Albanii, łącznie z kilkoma pobliskimi wysepkami wchodzi w skład prefektury Kerkira w regionie administracyjnym Wyspy Jońskie. Stolicą wyspy i prefektury jest miasto Korfu (zwane też Kerkirą). Najwyższy szczyt na wyspie to Pantokrator (906 m n.p.m.).
    National Library of Australia (pol. Biblioteka Narodowa Australii) – australijska biblioteka narodowa w Canberrze, założona w 1960 roku.
    SUDOC (fr. Système Universitaire de Documentation, pol. Uniwersytecki System Dokumentacji) – centralny katalog informacji bibliograficznej francuskiego szkolnictwa wyższego.
    Genewa (niem. Genf, fr. Genève, wł. Ginevra, romansz Genevra) – miasto w Szwajcarii, drugie pod względem liczby mieszkańców.
    Grecka Biblioteka Narodowa (gr. Εθνική Βιβλιοθήκη της Ελλάδος) – biblioteka narodowa Grecji, usytuowana w centrum Aten. Została zaprojektowana przez duńskiego architekta Theofila Freiherr von Hansen, jako część jego słynnej Trylogii w stylu neo-klasycystycznym budynków, w których skład wchodzą Akademia Ateńska i oryginalny gmach Uniwersytetu Ateńskiego.

    Reklama