Anatol Nowak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
.mw-parser-output table.duchowny-ksiadz td.naglowek{color:white!important;background:black!important}.mw-parser-output table.duchowny-biskup td.naglowek{color:white!important;background:#E56DC4!important}.mw-parser-output table.duchowny-patriarcha td.naglowek{color:white!important;background:#BA55D3!important}.mw-parser-output table.duchowny-kardynal td.naglowek{color:white!important;background:#FF2400!important}.mw-parser-output table.duchowny-papiez td.naglowek{color:black!important;background:gold!important}.mw-parser-output table.duchowny-cywil td.naglowek{color:black!important;background:#C0C0C0!important}.mw-parser-output table.duchowny-ksiadz tr.naglowek{color:white!important;background:black!important}.mw-parser-output table.duchowny-biskup tr.naglowek{color:white!important;background:#E56DC4!important}.mw-parser-output table.duchowny-patriarcha tr.naglowek{color:white!important;background:#BA55D3!important}.mw-parser-output table.duchowny-kardynal tr.naglowek{color:white!important;background:#FF2400!important}.mw-parser-output table.duchowny-papiez tr.naglowek{color:black!important;background:gold!important}.mw-parser-output table.duchowny-cywil tr.naglowek{color:black!important;background:#C0C0C0!important}

Anatol Wincenty Nowak (ur. 12 października 1862 w Kańczudze, zm. 5 kwietnia 1933 w Przemyślu) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy krakowski w latach 1900–1924, rektor seminarium duchownego w Krakowie w latach 1901–1912, biskup diecezjalny przemyski w latach 1924–1933.

Kańczuga – miasto w woj. podkarpackim, w powiecie przeworskim, położone na Podgórzu Rzeszowskim, nad rzeką Mleczką, siedziba gminy miejsko-wiejskiej Kańczuga. W latach 1975–1998 miasto administracyjnie należało do woj. przemyskiego.Towarzystwo Jezusowe, SJ (łac. Societas Iesu, SI), jezuici – męski papieski zakon apostolski Kościoła katolickiego, zatwierdzony przez papieża Pawła III 27 września 1540. Towarzystwo Jezusowe zostało założone w głównej mierze do walki z reformacją, by bronić i rozszerzać wiarę oraz naukę Kościoła katolickiego, przede wszystkim przez publiczne nauczanie, ćwiczenia duchowe, edukację i udzielanie sakramentów.

Życiorys[ | edytuj kod]

Urodził się 12 października 1862 w Kańczudze. Kształcił się w gimnazjach w Rzeszowie i Przemyślu. Studia odbył w seminarium duchownym w Przemyślu i na Wydziale Teologii Uniwersytetu Jagiellońskiego. 15 lipca 1885 został w Krakowie wyświęcony na prezbitera.

Archikatedra Przemyska – główna świątynia Archidiecezji Przemyskiej, znajdująca się w Przemyślu przy placu Katedralnym.Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.

Od 1885 do 1887 był wikariuszem w Bolechowicach i Podgórzu. W 1887 został kapelanem kardynała Albina Dunajewskiego, a następnie kaznodzieją katedralnym. W kurii krakowskiej pracował najpierw na stanowisku notariusza, w latach 1890–1892 sekretarza, a w latach 1892–1896 kanclerza. W 1896 został kanonikiem gremialnym kapituły oraz radcą i referentem kurii, zaś w 1899 prefektem Sodalicji Mariańskiej dla duchowieństwa diecezji krakowskiej.

Towarzystwo Salezjańskie (Towarzystwo św. Franciszka Salezego) zostało założone w 1859 przez ks. Jana Bosko (1815-1888) w celu kontynuowania jego pracy z młodzieżą i dziećmi.Wyższe Seminarium Duchowne Archidiecezji Krakowskiej (inaczej nazywane: Metropolitalne Seminarium Duchowne w Krakowie, Arcybiskupie Seminarium Duchowne w Krakowie) – seminarium duchowne w Krakowie przygotowujące do stanu duchownego kleryków dwóch diecezji: archidiecezji krakowskiej i diecezji bielsko-żywieckiej, która nie ma własnego seminarium diecezjalnego. Klerycy tego seminarium odbywają studia na Uniwersytecie Papieskim Jana Pawła II w Krakowie.

17 grudnia 1900 papież Leon XIII mianował go biskupem pomocniczym diecezji krakowskiej ze stolicą tytularną Irenopolis. Święcenia biskupie otrzymał 30 grudnia 1900 w kościele Mariackim w Krakowie. Konsekrował go miejscowy biskup diecezjalny Jan Puzyna w asyście Józefa Webera, biskupa pomocniczego lwowskiego, i Józefa Sebastiana Pelczara, biskupa diecezjalnego przemyskiego. W 1901 został ustanowiony wikariuszem generalnym diecezji. W latach 1901–1912 piastował stanowisko rektora seminarium duchownego w Krakowie. Był głównym opiekunem Komitetu Ochrony dla Małych Dzieci, wiceprotektorem Towarzystwa Dobroczynności i radcą Arcybractwa Miłosierdzia. Wspierał tworzenie przytułków, sierocińców i ochronek, które następnie wizytował. Promował działalność sodalicji mariańskich i salezjanów, w 1905 udzielił święceń prezbiteratu późniejszemu prymasowi Augustowi Hlondowi. W ostatnich latach życia kardynała Puzyny sprawował faktyczne rządy w diecezji. W listopadzie 1911 został wybrany na wikariusza kapitulnego. Jego nominację na biskupstwo krakowskie poparli wszyscy ordynariusze galicyjscy na czele z arcybiskupem metropolitą lwowskim Józefem Bilczewskim. Jednakże jego kandydatura upadła, gdy namiestnik Galicji Michał Bobrzyński zaproponował na to stanowisko Adama Stefana Sapiehę i w końcu przekonał do niego arcybiskupa Bilczewskiego, argumentując, że byłoby wskazane, aby w episkopacie galicyjskim zasiadał przedstawiciel arystokracji. Po przejęciu diecezji przez biskupa Sapiehę został ustanowiony jego wikariuszem generalnym i oficjałem. W 1913 objął stanowisko dziekana kapituły katedralnej.

Kościół katolicki obrządku bizantyjsko-ukraińskiego (ukr. Українська Греко-Католицька Церква) – większy arcybiskupi Kościół wschodni działający obecnie na terenie Ukrainy oraz wśród diaspory ukraińskiej, uznający władzę i autorytet papieża.Kościół archiprezbiterialny Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, zwany także bazyliką Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny, bazyliką Mariacką lub kościołem Mariackim – jeden z największych i najważniejszych, po archikatedrze wawelskiej, kościołów Krakowa, od 1962 roku posiadający tytuł bazyliki mniejszej. Należy do najbardziej znanych zabytków Krakowa i Polski.

Z biskupem Sapiehą pozostawał w złych stosunkach i prawdopodobnie z tego powodu w 1924 został przez niego zgłoszony na opuszczony urząd biskupa diecezjalnego diecezji przemyskiej, na który papież Pius XI przeniósł go 30 września 1924. Rządy w diecezji przejął 23 listopada 1924. Znowelizował prawo diecezjalne. Przeprowadził renowację katedry i rozbudowę gmachu kurii biskupiej. Dokonał powiększenia muzeum diecezjalnego i reorganizacji archiwum diecezjalnego. Utworzył diecezjalną Akcję Katolicką, wspierał działalność Sodalicji Mariańskiej i apostolstwa świeckich. Popierał otwieranie sierocińców i domów dla ubogich, powołał Ratowniczy Komitet Biskupi dla Najbiedniejszych. Patronował zakonom, szczególnie salezjanom i jezuitom. Rozpowszechniał kult maryjny. Przyczynił się do kanonizacji Andrzeja Boboli. Zmodernizował administrację dóbr biskupich, a w lasach biskupich pod Brzozowem, gdzie odkryto solanki jodowo-żelazowe, zarządził budowę ośrodka leczniczego dla duchowieństwa i kleryków, z czasem otwartego także dla świeckich. Wsparł nazaretanki w budowie ośrodka wypoczynkowego w Komańczy. Współpracował z Kościołem greckokatolickim. Stronił od angażowania się w działalność polityczną, niemniej sympatyzował z chadecją. Należał do przemyskiego oddziału Polskiego Białego Krzyża.

Józef Bilczewski (ur. 26 kwietnia 1860 w Wilamowicach, zm. 20 marca 1923 we Lwowie) – polski święty Kościoła katolickiego, arcybiskup lwowski obrządku łacińskiego, profesor teologii dogmatycznej na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie, rektor tego Uniwersytetu.Akcja Katolicka – ruch katolików świeckich (laikatu), zmierzający do większego nasycenia życia publicznego wartościami chrześcijańskimi. Wywodzi się z katolickich ruchów społecznych XIX w.

W Episkopacie Polski zasiadał w Komisji Synodalnej. Był także przewodniczącym komisji dla kleru zakonnego, która opracowała uchwały synodu w Częstochowie. Konsekrował biskupa pomocniczego przemyskiego Franciszka Bardę (1931). Był współkonsekratorem podczas sakry biskupa pomocniczego przemyskiego Karola Fischera (1901), biskupa pomocniczego lwowskiego Władysława Bandurskiego (1906), biskupa diecezjalnego kamienieckiego Piotra Mańkowskiego (1918), biskupa pomocniczego tarnowskiego Edwarda Komara (1921), biskupa diecezjalnego katowickiego Augusta Hlonda (1926) i biskupa pomocniczego przemyskiego obrządku obrządku greckokatolickiego Hryhorija Łakoty (1926).

12 października jest 285. (w latach przestępnych 286.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 80 dni.Uniwersytet Jagielloński (historyczne nazwy: Akademia Krakowska, Szkoła Główna Koronna, Szkoła Główna Krakowska, Uniwersytet Krakowski; łac. Universitas Jagellonica Cracoviensis) – najstarsza polska szkoła wyższa, jeden z najstarszych uniwersytetów na świecie, mieszczący się w Krakowie.

Zmarł 5 kwietnia 1933 w Przemyślu. 8 kwietnia 1933 został pochowany w podziemiach katedry przemyskiej.

Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Sodalicja Mariańska (Kongregacja Mariańska, łac. Congregatio Mariana) – katolickie stowarzyszenie świeckich, którego celem było łączenie życia chrześcijańskiego ze studiami. Sodalicja powstała w środowisku studentów Rzymu. Jej inicjatorem był Jan Leunis SJ.
Biskup diecezjalny – biskup, któremu powierzono aktualnie istniejącą diecezję. Potocznie wobec biskupa diecezjalnego używa się również określenia biskup ordynariusz.
Adam Stefan Sapieha, Adam Stefan Stanisław Bonifacy Józef Sapieha herbu Lis (ur. 14 maja 1867 w Krasiczynie, zm. 23 lipca 1951 w Krakowie) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup diecezjalny krakowski w latach 1911–1951 (od 1926 arcybiskup metropolita), kardynał prezbiter od 1946, senator I kadencji w II Rzeczypospolitej Polskiej w latach 1922–1923. Przez historyków uznawany za jedną z czołowych postaci w dziejach Kościoła polskiego I połowy XX wieku. Nazywany Księciem Niezłomnym.
Klasztor Nazaretanek w Komańczy funkcjonuje od maja 1928 roku. Powstał jako Dom Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu na terenie diecezji przemyskiej. Na początku 1927 r w wynajętym domu zamieszkało 5 sióstr, zajmując się głównie parafialnym kościołem i zakrystią. Drewniany dom z murowanym parterem w stylu szwajcarskim zaczęto budować na górskiej polanie przez budowniczych z Rymanowa w 1929, a poświęcono w 1931 r. Podczas okupacji w klasztorze kwaterowali Niemcy. Równolegle siostry zakonne ukrywały poszukiwanych kapłanów i osoby pochodzenia żydowskiego, pomagały w ucieczce za granicę i kontaktowały z kurierami.
Piotr Nitecki (ur. 24 października 1949 r. w Warszawie, zm. 15 grudnia 2011 r. w Błoniach pod Środą Śląską) – polski duchowny katolicki, teolog, prof. dr hab., specjalizujący się w katolickiej nauki społecznej i historii Kościoła w Polsce.
Wikariusz (łac. vicarius) – zastępca w Kościele katolickim i Kościele ewangelickim. W Kościele baptystycznym jest to nieordynowany duchowny przygotowujący się do ordynacji pastorskiej
Kapelan – duchowny w Kościele rzymskokatolickim, prawosławnym, greckokatolickim, anglikańskim i ewangelickim, spełniający funkcje liturgiczne przy kaplicy zakonnej, szpitalnej lub przydzielony przez władzę kościelną do obsługi duszpasterskiej pewnej grupy osób lub środowisk (np. kapelan wojskowy, więzienny, szpitalny, uczelniany). Kapelanem nazywany bywa także duchowny diecezjalny bądź zakonny pomagający biskupowi przy czynnościach biskupich i będący jego sekretarzem.

Reklama