Analiza strukturalna sektora

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Model pięciu sił Portera

Analiza strukturalna sektora (analiza pięciu sił Portera, model pięciu sił Portera) – metoda analizy i oceny natężenia sił konkurencyjnych w sektorze ekonomicznym lub segmencie rynkowym, opracowana i opisana przez Michaela Portera w 1979 roku.

Rentowność, dochodowość – parametr odzwierciedlający efektywność działania przedsiębiorstwa. Wskaźniki rentowności nazywane są także wskaźnikami zyskowności lub stopami zwrotu. Niemniej jednak czasem pojęcie zyskowności rezerwowane jest dla kwotowej, a nie procentowej miary zysku. Wielkości osiągnięte powinny być porównywane z poprzednimi okresami, z planem, z innymi przedsiębiorstwami. Niezbędna tutaj jest analiza przyczynowa.Analiza strategiczna to zbiór działań, które diagnozują organizację i jej otoczenie w sposób powodujący sformułowanie odpowiedniej strategii oraz zbudowanie i realizację określonego planu strategicznego.

Analiza jako jedna z metod analizy sektorowej stanowi część analizy strategicznej wykorzystywanej w procesie formułowania strategii organizacji. Zgodnie z jej założeniami atrakcyjność sektora wynika z różnego kształtowania się pięciu sił konkurencyjnych, które występują w każdym sektorze:

Makrootoczenie, otoczenie ogólne lub otoczenie dalsze przedsiębiorstwa — w ekonomii jest to ogół warunków działania przedsiębiorstwa w danym państwie, regionie geograficznym, strefie klimatycznej, układzie politycznym itd. Przedsiębiorstwo nie może ich zmieniać, może jedynie się do nich dostosować. Na makrootoczenie składają się:Substytut (zamiennik) – produkt stosowany zastępczo, inny ze względu na technologię wytwarzania, ale podobny ze względu na zastosowanie.
  • rywalizacja w sektorze między istniejącymi konkurentami,
  • groźba wejścia nowych konkurentów,
  • siła przetargowa nabywców,
  • siła przetargowa dostawców,
  • zagrożenie ze strony substytutów.
  • Zgodnie z tą koncepcją istnieje zależność pomiędzy natężeniem sił konkurencyjnych w sektorze a potencjałem rentowności tego sektora. Im mniejsze natężenie sił konkurencyjnych, tym większy potencjał rentowności i odwrotnie.

    Strategia przedsiębiorstwa – to według Z. Pierścionka: „Strategia przedsiębiorstwa to zespół skoordynowanych, dostosowanych do sytuacji firmy oraz otoczenia, sposobów osiągnięcia celów tego przedsiębiorstwa”. Interpretując tę definicję można stwierdzić, że strategia jest zbiorem określonych zasad zarządzania stosowanych przez menedżerów przedsiębiorstw, które są stałe w pewnym okresie i prowadzą do osiągnięcia celu. Zasady te uwzględniają zarówno zasoby firmy jak i reakcje otoczenia.Michael E. Porter (ur. 1947) - amerykański ekonomista, profesor, kierownik Instytutu Strategii i Konkurencji na Harvard Business School, światowej sławy ekspert w dziedzinie strategii organizacji i konkurencji.

    Model Portera ułatwia usystematyzowanie i uporządkowanie sposobu patrzenia przez kierownictwo przedsiębiorstwa na sektor i otoczenie konkurencyjne. Dzięki swojej uniwersalności model może być stosowany do analizy niemal wszystkich sektorów gospodarki. Dzięki temu ocena atrakcyjności obecnych lub potencjalnych obszarów działalności przedsiębiorstwa jest w większym stopniu zobiektywizowana, co pozwala przeprowadzać dokładniejsze porównania międzysektorowe.

    Sektor gospodarki – w geografii ekonomicznej i niekiedy w makroekonomii ogół działalności gospodarczych podmiotów dostarczających produkty o podobnym charakterze.Grupa strategiczna według Portera walka konkurencyjna koncentruje się wewnątrz tzw. grup strategicznych. Są to rywalizujące ze sobą przedsiębiorstwa, które mają podobne podejście do prowadzenia walki konkurencyjnej. Walka polega na produkcji porównywalnych produktów, użyciu podobnych kanałów dystrybucji, prowadzeniu podobnych kampanii reklamowych, czy stosowaniu zbliżonych cen i technologii. Zazwyczaj konkurencja między grupami strategicznymi jest rzadko spotykana.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Macierz Ansoffa
  • makrootoczenie
  • grupa strategiczna
  • Bibliografia[ | edytuj kod]

  • M.E. Porter, Strategia konkurencji. Metody analizy sektorów i konkurentów, PWE, Warszawa 1992
  • M. Romanowska, Planowanie strategiczne w przedsiębiorstwie, PWE, Warszawa 2015
  • D. Faulkner, C. Bowman, Strategie konkurencji, Felberg SJA, Warszawa 1999
  • K. Obłój, Strategia organizacji, PWE Warszawa 2001
  • Mikrootoczenie, otoczenie konkurencyjne lub otoczenie bliższe przedsiębiorstwa — w ekonomii jest to ogół podmiotów gospodarczych (konkretnych organizacji lub grup), które wpływają na przedsiębiorstwo i na które przedsiębiorstwo może wpływać. Mikrootoczenie określa warunki funkcjonowania i rozwoju przedsiębiorstwa w określonej branży i na danym geograficznie rynku. Jest związane z rynkiem lub rynkami, na których działa firma. W jego skład wchodzą wszystkie elementy rynku — od konkurencji poprzez kooperantów po klientów. Ta część rzeczywistości otaczającej firmę ma na nią najbardziej widoczny wpływ, ale także odwrotnie — firma może wpływać na to bliższe otoczenie poprzez odpowiednie zarządzanie, marketing.Konkurencja – proces, w którym podmioty rynkowe współzawodniczą ze sobą w zawieraniu transakcji rynkowych poprzez przedstawianie korzystniejszej od innych podmiotów oferty rynkowej (np. zaoferuje niższe oprocentowanie i raty kredytów) celem realizacji swoich interesów.




    Reklama