Amfilochos (syn Amfiaraosa)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Amfilochos (Ἀμφίλοχος) – w mitologii greckiej książę i wieszczek, syn Amfiaraosa i Erifyle.

Erifyle, Eryfila (gr. Ἐριφύλη) – postać w mitologii greckiej, związana z podaniem o wyprawie Siedmiu przeciw Tebom. Hypermnestra (gr. Hypermnestra, Hypermestra) – w mitologii greckiej królewna, jedna z Danaid. Na rozkaz ojca, Danaosa, miała zabić swojego męża, Linkeusa, podczas nocy poślubnej, ale nie uczyniła tego. Pozwoliła mu uciec, wskutek czego została ukarana przez ojca. Po pewnym czasie ojciec wybaczył córce, a ta ponownie zamieszkała z mężem.

Amfilochos był synem Amfiaraosa, syna Ojklesa i Hypermestry, wieszcza i wojownika, ulubieńca Zeusa. Starszym bratem Amfilochosa był Alkmeon, wśród synów Amfiaraosa wymienia się jeszcze Tiburtusa, Koraa i Katillasa, znanych z mitologii rzymskiej. Za czasów młodości Amfilochosa jego ojciec wyruszył na wojnę przeciwko Tebom wraz z Adrastosem i Polinejkesem. Jako wieszczek Amfiaraos przewidywał nieudany przebieg wyprawy. Wiedział, że nie wróci już do domu, ale zmuszony został towarzyszyć w skazanej na niepowodzenie wyprawy za sprawą swej małżonki Erifyle. Zanim wyruszył, odebrał od swoich obu synów przysięgę, że pomszczą jego śmierć, zarówno na matce, jak i na Tebańczykach. Amfilochos odegrał jednak w tych wydarzeniach niewielką rolę, choć brał udział w wyprawie epigonów. W przeciwieństwie do brata nie dosięgła go więc zemsta Erynii. Należał do zalotników Heleny, wobec czego zobowiązany był później do udziału w kolejnej wojnie, tym razem przeciwko Troi. W tej wojnie również nie należał do najbardziej wybijających się wojowników, Iliada w ogóle go nie wspomina. Jednakże odegrał w zmaganiach inną rolę z powodu odziedziczonej po ojcu zdolności wróżenia. Skorzystał z niej na wybrzeżu Azji Mniejszej, gdzie wspierał wróżbitę Kalchasa. Wedle innej wersji mitu roli tej nie odegrał Amfilochos syn Amfiaraosa, ale jego imiennik, syn Alkmeona, brata Amfilochosa.

Zeus (także Dzeus, stgr. Ζεύς Zeús, nowogr. Δίας Días, łac. Iupiter, Iuppiter) – w mitologii greckiej najwyższy z bogów. Syn Kronosa i Rei. Był szóstym dzieckiem Rei i Kronosa. Brat Hestii, Demeter, Hery (również jej mąż), Posejdona i Hadesa. Władca błyskawic. Uosobienie najwyższej zasady rządzącej Wszechświatem. Władca wszystkich bogów i ludzi. Jego atrybutami były złote pioruny, orzeł i tarcza zwana egidą. Wychowały go nimfy górskie i koza Amaltea.Adrastos (gr. Ἄδραστος Ádrastos, łac. Adrastus) – w mitologii greckiej król Argos, greckiego miasta w Argolidzie.
Przodkowie

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Grimal 2008 ↓, s. 27.
  2. Grimal 2008 ↓, s. 26.
  3. Grimal 2008 ↓, s. 364.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 2008. ISBN 83-04-04673-3.
  • Polinik (także Polinejkes, gr. Пολυνείκης Polyneíkēs, łac. Polynaeces, ‘kłótnik’, ‘swarliwy’) – w mitologii greckiej królewicz tebański, uczestnik wyprawy siedmiu przeciw Tebom.Iliada (gr. Ἰλιάς Iliás) – obok Odysei drugi z eposów, których autorstwo tradycja przypisuje Homerowi. Oba utwory datuje się na VIII lub VII wiek p.n.e. – stanowią więc one najstarsze zabytki literatury greckiej i europejskiej w ogóle. Oba poematy są eposami heroicznymi. Powstały prawdopodobnie w Jonii na wybrzeżu Azji Mniejszej – świadczy o tym przede wszystkim ich język, który można scharakteryzować jako archaiczny dialekt joński z elementami dialektu eolskiego. Metrum stanowi heksametr daktyliczny. Tematem utworu jest gniew Achillesa i związane z nim epizody wojny trojańskiej. Tytuł utworu pochodzi od wyrażenia he Ilias poiesis – pieśń o Ilionie (Troi).




    Warto wiedzieć że... beta

    Erynie (także Eumenidy, gr. Ἐρινύες Erinýes, gr. Εὐμενίδες Eumenídes, „życzliwe”, łac. Furiae, Dirae) – boginie i uosobienia zemsty (kary, gniewu) za wszelką nieprawość oraz wyrzutów sumienia w mitologii greckiej.
    Amfiaraos – wieszczek i tłumacz snów w mitologii greckiej. Był synem Ojklesa i Hypermnestry oraz ojcem Eurydyki, Amfilochosa i Alkmeona. Według niektórych podań jego synami byli także Tiburtus, Koras i Katillus. Był ulubieńcem Zeusa i Apolla.
    Helena Trojańska (gr. Ἑλένη Helénē) – w mitologii greckiej królewna i królowa Sparty; bohaterka Iliady Homera.
    Troja, Ilion (gr. Τροία oraz Ἴλιον lub Ἴλιος Ilios, łac. Ilium) – starożytne miasto położone w Troadzie u zachodnich wybrzeży Azji Mniejszej nad rzeką Skamander, współcześnie stanowisko archeologiczne w Turcji, w pobliżu wsi Tevfikiye, w prowincji Çanakkale.
    Teby (Θῆβαι, Thívai, Thebaj lub Thive) – w starożytności główne miasto i centrum polityczne Beocji, w środkowej Grecji. Obecnie miasto zamieszkane przez 17-18 tys. ludzi.
    Mitologia grecka – zbiór mitów przekazywanych przez starożytną grecką tradycję opowieści o bogach i herosach, wyjaśniających miejsce człowieka w świecie, oraz samo funkcjonowanie świata, jego stworzenie i historię. Z mitologii czerpano wiedzę na temat świata i rozwijano na tej podstawie normy etyczne wyznaczające miejsce człowieka w ustalonym porządku świata. Wiedza płynąca z mitów nie stanowiła jednak nigdy "prawdy objawionej" i otwarta była na dyskurs, polemikę i krytykę. Sama zaś starożytna religia grecka, chociaż nie sposób o niej mówić w oderwaniu od mitologii będącej jej elementarną częścią składową, opierała się w znacznym stopniu na ortopraksji (jedności praktyk religijnych), nie zaś ortodoksji (jedności poglądów).
    Mitologia rzymska – zbiór wierzeń, rytuałów i obrzędów dotyczących zjawisk nadprzyrodzonych wyznawanych i obchodzonych przez starożytnych Rzymian od czasów najdawniejszych do chwili, gdy chrześcijaństwo całkowicie zastąpiło rdzenne religie Imperium Rzymskiego.

    Reklama