Amadea

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Amadea – żeński odpowiednik łacińskiego imienia Amadeusz, powstałego w kręgach zakonnych w średniowieczu. Oznacza "kochającą Boga". Podobne znaczenie ma Teofila.

Imię literackie – imię, które z reguły po raz pierwszy pojawia się w dziele literackim i zostało wymyślone przez autora tego dzieła. Nazwa imię literackie może odnosić się także do imion występujących tylko w baśniach, bajkach, podaniach i legendach.Święty Amadeusz z Lozanny (ur. ok. 1108 - zm. 27 sierpnia 1159 w Lozannie) – zakonnik cysterski i biskup Lozanny, święty Kościoła katolickiego.

Amadea imieniny obchodzi:

  • 14 stycznia, jako wspomnienie św. Amadeusza z Clermont
  • 30 marca, jako wspomnienie św. Amadeusza IX Sabaudzkiego
  • 10 sierpnia, jako wspomnienie św. Amadeusza Portugalskiego
  • 27 sierpnia, jako wspomnienie św. Amadeusza z Lozanny
  • Znane osoby noszące imię Amadea:

  • Amadea Paleolog, żona Jana II Cypryjskiego
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Henryk Fros, Franciszek Sowa, Księga imion i świętych, t. 1, Kraków: Wydaw. WAM, 1997, ISBN 83-7097-271-3, OCLC 830132402.
    Imieniny – zwyczaj świątecznego obchodzenia (czasami hucznego) dnia świętego lub błogosławionego z chrześcijańskiego kalendarza lub innego dnia, tradycyjnie przypisywanego temu imieniu. Zwyczaj szczególnie popularny w Polsce (z wyjątkiem Górnego Śląska i Kaszub), ale także obecny w regionach katolickich np. Bawarii. Imieniny obchodzi się również w Bułgarii, w Grecji, w Szwecji, w Czechach, na Węgrzech i Łotwie, a kiedyś i w Rosji. W Szwecji oficjalną listę imienin publikuje Królewska Szwedzka Akademia Nauk. Zwykle wiąże się ze składaniem życzeń i wręczaniem prezentów solenizantowi. Czasem można spotkać się ze zwyczajem, że jeśli jest więcej niż jeden święty lub błogosławiony (patron) imienia (tj. jeśli jest kilka dat imienin w kalendarzu), imieniny obchodzi się w dniu wypadającym jako pierwszy w kolejności po urodzinach.Teofila — żeński odpowiednik imienia Teofil. Oznacza "przyjaciółkę Boga", "miłą Bogu". Za odpowiedniki znaczeniowe uznaje się m.in. imiona Bogumiła i Amadea.




    Warto wiedzieć że... beta

    Jan II Cypryjski, Jan II de Poitiers-Lusignan (ur. 16 maja 1418 zm. 26 czerwca 1458) – król Cypru w latach 1432–1458. Starszy syn króla Janusa Cypryjskiego i jego drugiej żony, Charlotty de Burbon-La Marche (córki Jana I, hrabiego La Marche).
    O. Henryk Fros SJ (ur. 18 stycznia 1922 w Rybniku, zm. 24 kwietnia 1998 w Krakowie) – polski jezuita, teolog, badacz literatury hagiograficznej, mediewista.
    Średniowiecze – epoka w historii europejskiej, obejmująca okres między starożytnością a renesansem. Granice czasowe średniowiecza nie są ściśle ustalone. Za początek epoki przyjmuje się okres, w którym cesarstwo zachodniorzymskie chyliło się ku upadkowi. Zwolennicy ścisłej datacji – w zależności od szkoły – za dokładne daty początku średniowiecza podają lata 378, 395 bądź 476. Za koniec epoki uważa się upowszechnienie idei humanistycznych i rozpoczęcie epoki renesansu. Najczęściej w tym przypadku wymieniane są daty ok. 1450 roku oraz lata 1453, 1492, a nawet 1517.
    Imię (łac. nomen) – osobista nazwa nadawana osobie przez grupę, do której należy. Wraz (z ewentualnym drugim i następnymi imionami oraz) z nazwiskiem, czasem patronimikiem (ros. отчество (trans.) otcziestwo), a rzadziej przydomkiem stanowi u większości ludów podstawowe określenie danej osoby.
    Franciszek Sowa (ur. 1946) – polski językoznawca. Starszy wykładowca w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej im. Jana Grodka w Sanoku. Współautor z Henrykiem Frosem Księgi imion i świętych.
    10 sierpnia jest 222. (w latach przestępnych 223.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 143 dni.
    Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

    Reklama