Alt-kody

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Alt-kody (ang. Alt codes) – wszystkie znaki ze strony kodowej właściwej dla ustawionego języka klawiatury, w tym specjalne, standardowo niedostępne z klawiatury, takie jak symbole matematyczne, znaki z innych języków, symbole walut, proste znaki graficzne itp. oraz znaki sterujące.

Znaki pisarskie – znaki stanowiące pismo, symbole graficzne oznaczające dźwięki mowy lub znaczenia myślowe. Ciąg znaków pisarskich nazywamy tekstem.Microsoft Excel (pełna nazwa Microsoft Office Excel) - arkusz kalkulacyjny produkowany przez firmę Microsoft dla systemów Windows i MacOS. Pierwsza wersja programu przeznaczona dla Windows trafiła na rynek w roku 1987 i stała się przebojem. Postępujący sukces rynkowy programu sprawił, że w roku 1993 programy pakietu Microsoft Office zostały przeprojektowane tak, by przypominać wyglądem arkusz Excel. Od wersji 5 wydanej w 1993 program zawiera wbudowany język Visual Basic. Od wersji 4.0 dostępny w wersji polskiej.

Alt-kody różnią się między sobą w zależności od systemu operacyjnego – występują różnice między systemami takimi jak MS-DOS, Windows, OS X czy też Linux. Znaki te są dostępne poprzez przytrzymanie lewego klawisza Alt oraz wpisanie cyfrowego kodu wybranego znaku przy pomocy klawiatury numerycznej. Przykładowo, przytrzymanie klawisza Alt w Windowsie i wprowadzenie kodu 0169 generuje znak ©.

Promil (łac. pro mille – na tysiąc) – jedna tysięczna pewnej całości albo dotychczasowej wartości. Oznaczany symbolem . Stanowi dziesiątą część procentu, a więc:Paragraf – podstawowa jednostka redakcyjna tekstu prawnego, oznaczana w tekście symbolem § (Unicode 2069, encja SGML § W systemie Windows można go wprowadzić za pomocą kombinacji klawiszy Alt+21 (klawiatura numeryczna)). Paragrafy można dzielić na ustępy, ustępy na punkty, punkty na litery, a litery na tiret. W ustawie określanej jako kodeks paragrafy występują zamiast ustępów i dzielą się tak jak ustępy (punkt, litera, tiret). Jeśli w danym akcie prawnym paragrafy pełnią funkcję podstawowej jednostki redakcyjnej, są numerowane w sposób ciągły w całym akcie prawnym.

Użycie w kodzie zera wiodącego ma znaczenie, gdyż w systemie ustawiana jest wtedy inna strona kodowa, np. Alt+0135 wyświetla w wyniku znak ‡, a Alt+135 − znak ç. Ogólna zasada jest taka, że przytrzymanie wciśniętego lewego klawisza Alt i wpisanie liczby z zakresu od 0 do 255 spowoduje wstawienie znaku o tym numerze ze strony kodowej DOS-a, właściwej dla ustawionego języka klawiatury – w przypadku polskiej klawiatury będzie to znak ze strony kodowej CP852. Wpisanie zaś liczby poprzedzonej zerem spowoduje wstawienie znaku ze strony kodowej Windows, co w przypadku polskiej klawiatury będzie skutkowało użyciem strony kodowej Windows-1250. Ponadto dla kodów od 256 wzwyż nie jest wymagane poprzedzanie ich zerem, gdyż jednoznacznie odnoszą się one do strony kodowej Windows – stare strony kodowe (zwane też DOS-owymi) posiadają jedynie znaki o kodach od 0 do 255.

Spacja niełamiąca, spacja niełamliwa, spacja niepodzielna (ang. non-breaking space) – znak spacji, który wygląda na ekranie tak samo, jak spacja zwykła, lecz nie pozwala łamać w danym miejscu wiersza tekstu.Kropka środkowa – znak niealfabetyczny w formie kropki położonej na wysokości średniej linii pisma (w niektórych fontach może mieć inną formę graficzną np. trójkąt, romb, elipsa itp.) stosowany głównie jako punktor, separator lub ozdobny znak interpunkcyjny.

Wybrane alt-kody dla | edytuj kod]

  • twarda spacja (spacja niełamiąca) Alt+0160
  • polski cudzysłów apostrofowy „ ” Alt+0132 i Alt+0148 (amerykański cudzysłów jest dostępny bezpośrednio z klawiatury "…")
  • polski cudzysłów pojedynczy ‚ ’ Alt+0130 i Alt+0146 (amerykański cudzysłów pojedynczy jest dostępny bezpośrednio z klawiatury '…'), znak zamykający polski cudzysłów pojedynczy to apostrof
  • półpauza (myślnik) Alt+0150
  • punktor Alt+0149
  • kropka środkowa · Alt+0183
  • wielokropek Alt+0133
  • euro Alt+0128
  • paragraf § Alt+0167
  • promil Alt+0137
  • stopień ° Alt+0176
  • znak mnożenia × Alt+0215
  • znak dzielenia ÷ Alt+0247
  • znak plus-minus ± Alt+0177
  • koniec linii Alt+010 lub Alt+013 (koniec linii w programie Microsoft Excel, w komórce arkusza Alt+↵ Enter )
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • wstawianie znaków Unicode
  • znaki pisarskie
  • Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Lista alt-kodów dla MS-DOS, Windows (angielski język klawiatury) (ang.)
  • Lista alt-kodów dla Windows (angielski język klawiatury) (ang.)
  • Klawiatura komputerowa – uporządkowany zestaw klawiszy służący do ręcznego sterowania urządzeniem lub ręcznego wprowadzania danych. W zależności od spełnianej funkcji klawiatura zawiera różnego rodzaju klawisze – alfabetyczne, cyfrowe, znaków specjalnych, funkcji specjalnych, o znaczeniu definiowanym przez użytkownika.CP852 (Code page 852, CP 852, IBM 852, OEM 852, MS-DOS Latin 2, PC Latin 2, Slavic (Latin II)) – 8-bitowe kodowanie znaków stosowane w systemach operacyjnych MS-DOS, PC-DOS, DR-DOS i FreeDOS, w zamyśle mające zawierać znaki języków krajów Europy Wschodniej opartych na alfabecie łacińskim. Analogicznie jak w przypadku kodowania CP850, niektóre litery ze znakami diakrytycznymi zastąpiły niektóre istniejące w CP437 znaki semigrafiki i symbole matematyczne. Od czasu rozpowszechnienia się systemów operacyjnych Windows 3.x, a zwłaszcza Windows 95 i Windows NT 4.0, wykorzystujących kodowanie Windows-1250 i (w różnym stopniu) unikod, znaczenie kodowania CP852 zaczęło bardzo szybko maleć, choć nadal jest ono wykorzystywane w aplikacjach pisanych dla systemu operacyjnego DOS lub nie posiadających interfejsu graficznego (przeznaczonych do uruchamiania w oknie DOS względnie oknie konsoli), w tym programach księgowych, magazynowych itp.




    Warto wiedzieć że... beta

    Microsoft Windows (ang. windows „okna”, IPA: [maɪkɹoʊsɑːft ˈwɪndoʊz]) – rodzina systemów operacyjnych stworzonych przez firmę Microsoft. Systemy rodziny Windows działają na serwerach, systemach wbudowanych oraz na komputerach osobistych, z którymi są najczęściej kojarzone.
    Interpunkcja – graficzny odpowiednik intonacji, rytmu i tempa mowy, akcentu wyrazowego i zdaniowego. Stanowi ją zbiór znaków (we współczesnej polszczyźnie jest ich 10), inaczej zwanych znakami przestankowymi, uzupełniających zapis literowy tekstu. Nie odpowiadają one ani fonemom języka mówionego, ani leksemom. Znaki te pozwalają na odzwierciedlenie w tekście pisanym zależności składniowych między członami wypowiedzenia lub między wypowiedzeniami, na wyodrębnienie, podkreślenie – ze względów znaczeniowych lub emocjonalnych – pewnych wyrazów lub fragmentów tekstu, a także na ujednoznacznienie tekstu pisanego.
    Punktor – w typografii symbol lub glif stosowany do wyróżnienia elementów w spisie zredagowanym w formie listy nienumerowanej. Treści poprzedzone punktorem są znane jako "punkty". Zazwyczaj nie są opatrzone interpunkcją końcową (kropka, przecinek, średnik), o ile nie są pełnymi zdaniami. Przykładowo:
    Wielokropek – znak interpunkcyjny w postaci trzech umieszczonych obok siebie kropek (…) używany przeważnie na końcu zdania, dla zaznaczenia fragmentów pominiętych. Wielokropek może także oznaczać nieoczekiwane urwanie wypowiedzi:
    Symbol stopnia (°, Unicode: U+00B0, HTML: °) – znak pisarski w kształcie okręgu umieszczany w indeksie górnym.
    Strona kodowa – w informatyce określa wariant przypisanych poszczególnym kodom binarnym różnych znaków pisarskich w ramach danego systemu kodowania.
    Apostrof – znak pisarski w kształcie przecinka, umieszczany w górnym indeksie: ’. W języku polskim służy do oznaczenia, że litera (najczęściej samogłoska) występująca przed nim jest niewymawiana. Np. w przypadku nazwiska Morse [mɔːs] ostatnia litera e nie jest wymawiana; gdy chcemy odmienić to nazwisko, stawiamy po nim apostrof: alfabet Morse’a. Służy też często jako oznaczenie zwarcia krtaniowego w transkrypcji różnych języków (np. arabskiego).

    Reklama