• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Ali Bunsch



    Podstrony: [1] 2 [3]
    Przeczytaj także...
    Cmentarz Salwatorski – cmentarz położony na zachód od Salwatora w dzielnicy VII Krakowa, przy Alei Waszyngtona. Poświęcony w 1865 r., początkowo miał charakter niewielkiego cmentarza parafialnego, służącego mieszkańcom przedmieścia Zwierzyniec, Półwsia i okolicznych wsi: Przegorzał, Chełmu, Zakamycza, Bielan i Olszanicy.Miejski Teatr Miniatura – w gdańskiej dzielnicy Wrzeszcz to jeden z najstarszych teatrów lalkowych w Polsce (jako instytucja powstał w 1952 roku). Realizuje repertuar dla całej rodziny. Co roku wystawia około 280 spektakli, które ogląda ponad 55 tysięcy widzów. Powstają tu przedstawienia zarówno na podstawie klasyki, jak i współczesnej literatury dziecięcej i młodzieżowej dla widzów już od 1 roku życia. Repertuar teatru dopełniają wydarzenia towarzyszące premierom oraz powstające we współpracy z innymi instytucjami kultury, wydawnictwami i organizacjami pozarządowymi. Są to m.in. warsztaty rodzinne, spotkania otwarte, panele i debaty, kiermasze z książkami, festiwale lub przeglądy.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. Kunstgewerbeschule 1939-1943 i Podziemny Teatr Niezależny Tadeusza Kantora w latach 1942-1944. wyd. Cricoteca, Kraków 2007.
    2. K. Pleśniarowicz, Kantor. Artysta końca wieku, Wrocław: Wydaw. Dolnośląskie, 1997, s. 43, 58, 59, 66, ISBN 83-7023-623-5, OCLC 830086868.
    3. M. Waszkiel, Bunsch – lalkarz, [w:] Ali Bunsch. Od szopki do horyzontu, Warszawa 2013, s. 7.
    4. H. Ryl, Dziewanna i lalki, Łódź 1967.
    5. J. Hrk: Jedność sztuki – jedność teatru. Łódź: Teatr Arlekin w Łodzi, 2014, s. 73-84. ISBN 978-83-63158-39-2.
    6. Natalia Gołębska, [w:] Encyklopedia teatru polskiego (autorzy). [online] [dostęp 2019-10-29].
    7. J. Hofman, Muszkieter, „Scena” 1986, nr 6.
    8. M. Waszkiel, Dzieje teatru lalek w Polsce 1944-2000, Warszawa: Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza, 2012, s. 197, ISBN 978-83-927763-4-5, OCLC 804652135.
    9. Ali Bunsch, oprac. H. Sych. Seria Lalkarze – materiały do biografii, Łódź 2001, s. 86-87.
    10. M. Waszkiel: Dzieje teatru lalek w Polsce 1944-2000. Warszawa: 2012, s. 105-107. ISBN 978-83-927763-4-5.
    11. Ali Bunsch. Encyklopedia Teatru Polskiego. [dostęp 2019-10-29].
    12. J. Stacewicz-Podlipska, Trener plastycznego myślenia – Ali Bunsch w teatrach dramatycznych, [w:] Ali Bunsch. Od szopki do horyzontu, Warszawa 2013, s. 16-19.
    13. J. Stacewicz-Podlipska, Trener plastycznego myślenia – Ali Bunsch w teatrach dramatycznych, [w:] Ali Bunsch. Od szopki do horyzontu, Warszawa 2013, s. 20-23.
    14. por. H. Jurkowski, Moje pokolenie. Twórcy polskiego teatru lalek drugiej połowy XX wieku, Łódź 2006, s. 99-109 oraz M. Waszkiel, Dzieje teatru lalek w Polsce 1944-2000, Warszawa 2012, s. 105-107.
    15. Dokumentacja działalności artystycznej [w:] Ali Bunsch, oprac. H. Sych. Seria Lalkarze – materiały do biografii, Łódź 2001, s. 10-59.
    16. H. Jurkowski: Moje pokolenie. Twórcy polskiego teatru lalek drugiej połowy XX wieku. Łódź: 2006, s. 99-109, 111-116.
    17. M.P. z 1954 r. nr 112, poz. 1564. "w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki"
    18. Bunsch Ali. W: Słownik biograficzny teatru polskiego, tom III: 1910-2000, vol.1 (A-Ł). Warszawa: Instytut Sztuki PAN, 2017, s. 131-132. ISBN 978-83-63877-95-8.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Z. Strzelecki, Polska plastyka teatralna, t. 1-3, Warszawa 1965, s. 529-531
  • H. Jurkowski, Teatr Miniatura. Tezy do monografii, Gdańsk 1979.
  • H. Jurkowski, Dzieje teatru lalek. Od wielkiej reformy do współczesności, Warszawa 1984, s. 173-178.
  • N. Gołębska, Od szopki do horyzontu, „Teatr Lalek” 1985, nr 9-10.
  • J. Hofman, Muszkieter, „Scena” 1986 nr 6.
  • M. Pinińska, Przypominanie Alego Bunscha, „Teatr Lalek” 1992, nr 3.
  • Ali Bunsch [w:] Słownik scenografów teatru lalek 1945-1995, pod red. M. Waszkiela, „Teatr Lalek” 1995, nr 1-2.
  • Ali Bunsch, oprac. H. Sych. Seria: Lalkarze – materiały do biografii, pod red. M. Waszkiela, Łódź 2001. ​ISBN 83-86127-86-4
  • H. Jurkowski, Moje pokolenie. Twórcy polskiego teatru lalek drugiej połowy XX wieku, Łódź 2006, s. 99-109, 111-116.
  • Honorata Sych, Tajemnice teatru lalek, Łódź: Muzeum Archeologiczne i Etnograficzne w Łodzi, 2010, s. 107-112, ISBN 978-83-61293-06-4, OCLC 751091656.
  • M. Waszkiel, Dzieje teatru lalek w Polsce 1944-2000, Warszawa: Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza, 2012, s. 105-107, ISBN 978-83-927763-4-5, OCLC 804652135.
  • Ali Bunsch. Od szopki do horyzontu. Katalog wystawy 2013–2014, Monika Chudzikowska (red.), Jolanta Żukowska (red.), Warszawa: Teatr Wielki - Opera Narodowa. Muzeum Teatralne, 2013, ISBN 978-83-63432-41-6, OCLC 890401393.
  • G. Pewińska, Gdańsk: Wystawa „Od szopki do horyzontu” poświęcona Alemu Bunschowi w Pałacu Opatów, „Dziennik Bałtycki”, 17.10.2013.
  • J. Hrk, Jedność sztuki - jedność teatru, Teatr Arlekin w Łodzi, Łódź 2014, s. 73-84. ​ISBN 978-83-63158-39-2
  • H. Jurkowski, Dzieje teatru lalek. Tom 2. Od modernizmu do współczesności, Lublin 2014, s. 280-285, 294-296. ​ISBN 978-83-912706-8-4
  • Sygnowano: Bunsch - malarstwo, grafika, rzeźba, teatr, literatura, (katalog), Szczecin 2016, s.19-21.
  • J. Bończa-Szabłowski, Wielka planeta Bunsch, „Rzeczpospolita”, 22.04.2016. [dostęp 2017-10-30]
  • Bunsch Ali [w:] Słownik biograficzny teatru polskiego, tom III: 1910-2000, vol.1 (A-Ł), Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2017, s. 131-132. ​ISBN 978-83-63877-95-8
  • M. Waszkiel, Bunsch – lalkarz, „Dziennik Teatralny”, 11.02.2020. [dostęp 2020-03-04]
  • Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.e-teatr.pl – polski portal teatralny stworzony w 2004 roku przez Dział Dokumentacji Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego w Warszawie .


    Podstrony: [1] 2 [3]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Karol Frycz (ur. 29 marca 1877 w Cieszkowach; zm. 30 sierpnia 1963 w Krakowie) – polski malarz, scenograf i reżyser teatralny.
    Teatr im. Wilama Horzycy w Toruniu – budynek teatru (ówcześnie Teatru Miejskiego) oddano uroczyście do użytku 30 września 1904 r. Zastąpił on gmach teatralny stojący niegdyś przy Rynku Staromiejskim. Nowy budynek został zaprojektowany przez znaną wówczas w całej Europie spółkę architektów wiedeńskich – Fellner & Helmer (twórców projektów budynków teatralnych m.in.: w Wiedniu, Augsburgu, Czerniowcach, Zagrzebiu, Budapeszcie, Segedynie, Cluju, Cieszynie, czy opery w Odessie). Początkowo widownia mogła pomieścić ok. 900 osób, na przestrzeni stu lat poddano ją jednak wielu korektom (lata 1934, 1956, 2000). W latach 1941-1942 uproszczono także fasadę utrzymaną w duchu eklektyzmu z elementami secesji (usunięto m.in. figury orłów wieńczących pylony flankujące ryzalit elewacji głównej, uproszczono detal). W roku 1995 oddano do użytku budynek zaplecza z małą sceną, zrealizowany według projektu toruńskiego architekta Czesława Sobocińskiego. Przed budynkiem stoją odsłonięte w roku 1909 posągi muz – Melpomene i Terpsychory, autorstwa Ernsta Hertera.
    Adam Bunsch (ur. 20 grudnia 1896 w Krakowie, zm. 15 maja 1969 w Krakowie) – polski malarz, dramatopisarz, pedagog. Starszy brat pisarza Karola Bunscha.
    Teatr Groteska – krakowski teatr działający od 9 czerwca 1945 roku. Powstał z inicjatywy Zofii i Władysława Jaremów jako teatr dziecięcy, mieści się w budynku przy ulicy Skarbowej 2 w Krakowie. Instytucja ta działała również jako scena nowych form teatru maski i aktora dla dorosłej widowni.
    Bielsko (śl. Biylsko, czes. Bílsko, niem. Bielitz) – dawne miasto na Śląsku Cieszyńskim, które 1 stycznia 1951 r. zostało połączone z małopolską Białą Krakowską w jeden organizm pod nazwą Bielsko-Biała.
    International Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji.
    Franciszek Bunsch (ur. 1926 w Bielsku) – polski malarz i grafik, przedstawiciel krakowskiej szkoły grafiki warsztatowej, specjalizuje się w metaforycznej wizji rzeczywistości. Studiował malarstwo u prof. Eugeniusza Eibischa i grafikę pod kierunkiem profesorów Andrzeja Jurkiewicza, Ludwika Gardowskiego i Konrada Srzednickiego w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, następnie odbył dwuletni staż w Akademie Vytvarnych Umeni w Pradze. Syn Adama Bunscha i Ludwiki Bunsch z d. Kunaszowskiej (1898-1981).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.982 sek.