• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Aleos



    Podstrony: [1] [2] 3
    Przeczytaj także...
    Anatolia (tureckie Anadolu) – kraina, należąca do Turcji, na półwyspie Azja Mniejsza (którego jest synonimem), leżąca między Morzem Czarnym a Zatoką Aleksandretty.Sparta (gr. Σπάρτη Spártē, Λακεδαίμων Lakedaímōn, Lacedemon) – starożytne miasto oraz terytorium polis w południowej Grecji, na półwyspie Peloponez, główny ośrodek miejski Lakonii.
    Przypisy[ | edytuj kod]
    1. Parada 1997 ↓, several kingdoms.
    2. Graves 1974 ↓, s. 499.
    3. Graves 1974 ↓, s. 317.
    4. Apollodoros, III.9.1; Pauzaniasz, VIII.4.5-6 i 47.2.
    5. Alkamidas, Odyseusz, 14-16; Diodor z Sycylii, 4.33; Apollodoros, II.7.4; Pauzaniasz, VIII.4.6 i 47.3.
    6. Graves 1974 ↓, s. 499-500.
    7. Diodor z Sycylii, 4.33; Apollodoros, II.7.8; Pauzaniasz, VIII.48.5.
    8. Kallimach, Hymn do Delos, 70; Diodor z Sycylii, 4.33; Apollodoros, I.7.4 i III.9.1
    9. Graves 1974 ↓, s. 500.
    10. Grimal 1987 ↓, s. 50.
    11. Eurypides cyt. przez Strabona, XIII.1.69.
    12. Graves 1974 ↓, s. 501.
    13. Grimal 1987 ↓, s. 370 i 317.

    Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Robert Graves: Mity greckie. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1974.
  • Pierre Grimal: Słownik mitologii greckiej i rzymskiej. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1987. ISBN 83-04-01069-0.
  • Carlos Parada: Arcadia (ang.). maicar.com, 1997. [dostęp 2014-02-21].
  • Elida, również Eleia, Elea, (nowogr. Ήλιδα a. Ηλεία, starogr. Ἤλις /dialekt attycki/ a. Ἄλις /dialekt dorycki/) inaczej Elis – nomos i górzysta kraina historyczna w starożytnej Grecji położona w zachodniej części Półwyspu Peloponeskiego.Wyrocznia Delficka – sławna w starożytnej Grecji wyrocznia w Delfach pochodząca jeszcze z okresu mykeńskiego, kiedy była miejscem kultu boga chtonicznego. Grecy uważali sanktuarium za omphalos – pępek świata. W okresie homeryckim wyrocznia stała się ośrodkiem kultu Apollina, a przepowiednie wieściła siedząca na trójnogu kapłanka Pytia, wieszczka Apollina.


    Podstrony: [1] [2] 3



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Augiasz (gr. Αὐγείας Augeías, łac. Augeas) – syn Heliosa, król Elidy na Peloponezie, jeden z Argonautów w mitologii greckiej.
    Tegea (gr. Τεγέα) – jedno z najstarszych i najpotężniejszych miast w starożytnej Grecji w Arkadii. Wzmiankowane w Katalogu Okrętów w Iliadzie. Obecnie, pozostałości polis leżą 10 km na południowy wschód od miasta Tripolis, na terenie wsi Alea. Na terenie starożytnego miasta znajdowało się sanktuarium Demeter i Persefony oraz świątynia Ateny Alea, która była ważnym centrum religijnym w starożytnej Grecji oraz słynnym azylem dla zbiegów. Pierwotna świątynia spłonęła w 394 p.n.e., odbudowana została według projektu Skopasa.
    Herakles (gr. Ἡρακλῆς Hēraklēs, Ἡρακλές Hēraklés, łac. Heracles, Hercules, Alkajos, Palajmon) – w mitologii greckiej jeden z herosów, syn Zeusa i śmiertelniczki Alkmeny. Jego rzymskim odpowiednikiem był Herkules. Znany był z wielkiej siły, męstwa, zapaśnictwa i umiejętności wojennych, zwłaszcza celnego strzelania z łuku. Lubiany przez Zeusa i Atenę, był prześladowany przez zazdrosną Herę.
    Robert Graves (ur. 24 lipca 1895 w Wimbledonie, zm. 7 grudnia 1985 w Dejà, Majorka) – angielski poeta, prozaik i badacz mitologii. Syn irlandzkiego pisarza Alfreda Gravesa.
    Cefeusz (także Cefeusz Arkadyjczyk, Kefeus, gr. Κηφεύς Kēpheús, Κηφέας Kēphéas, łac. Cepheus) – w mitologii greckiej Argonauta i król Tegei w Arkadii.
    Diodor Sycylijski, Sycylijczyk (gr. Διόδωρος ὁ Σικελιώτης Diodoros ho Sikeliotes; łac. Diodorus Siculus; ur. ok. 80 p.n.e., zm. ok. 20 p.n.e.) – grecki historyk żyjący w epoce Cezara i Augusta, urodził się w Agyrium (d. Agira) na Sycylii (stąd przydomek). Odbywał podróże po Europie, Afryce północnej i Azji Mniejszej. Przez długi okres przebywał w Rzymie. W latach 60-56 p.n.e. mieszkał w Aleksandrii.
    Zakład Narodowy im. Ossolińskich (ZNiO, Ossolineum) – zasłużony dla polskiej nauki i kultury Instytut (do 1939 r. – łączył w sobie Bibliotekę, Wydawnictwo i Muzeum Książąt Lubomirskich), ufundowany dla Narodu Polskiego w 1817 roku przez Józefa Maksymiliana Ossolińskiego, otwarty w 1827 roku we Lwowie.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.834 sek.