Aleksander Zawadzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Zawadzki po aresztowaniu przez Policję Państwową za działalność komunistyczną, 1934
Wizyta oficjalna pezydenta Ghany Kwame Nkrumaha w Polsce w 1961, z prawej przewodniczący Rady Państwa PRL Aleksander Zawadzki
Grób Aleksandra Zawadzkiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie

Aleksander Zawadzki, ps. Kazik, Wacek, Bronek, Jeden (ur. 16 grudnia 1899 w Ksawerze, zm. 7 sierpnia 1964 w Warszawie) – polski polityk i działacz komunistyczny, generał dywizji ludowego Wojska Polskiego, kierownik Centralnego Wydziału Wojskowego KC KPP, przewodniczący tajnego Centralnego Biura Komunistów Polski przy KC WKP(b) (1944), oficer polityczny – zastępca ds. polityczno-wychowawczych Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego (1944–1945), członek Biura Politycznego KC PPR (sierpień 1944–1948) i Sekretariatu KC PPR (1948), członek KC PZPR i Biura Politycznego KC PZPR (1948–1964), przewodniczący Centralnej Rady Związków Zawodowych (1949–1950). Dwukrotny wiceprezes Rady Ministrów (1949 i 1950–1952), przewodniczący Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Narodowego, a następnie Frontu Jedności Narodu oraz przewodniczący Rady Państwa (1952–1964). Poseł do Krajowej Rady Narodowej, na Sejm Ustawodawczy oraz na Sejm PRL I, II i III kadencji. Budowniczy Polski Ludowej.

Komunistyczna Partia Polski (w latach 1918-1925: Komunistyczna Partia Robotnicza Polski) – partia komunistyczna założona 16 grudnia 1918 na zjeździe połączeniowym SDKPiL i PPS-Lewicy, rozwiązana przez Komintern 16 sierpnia 1938 w ramach wielkiej czystki w ZSRR.Polski Sztab Partyzancki (PSzP) – został utworzony w kwietniu 1944 w Szpanowie z inicjatywy Centralnego Biura Komunistów Polskich (CBKP). Rozpoczął działalność 5 maja 1944.
Aleksander Zawadzki, lata 50.

Życiorys[ | edytuj kod]

Syn Wawrzyńca, z zawodu hutnika i Marianny z domu Chojkowskiej. Urodził się w kolonii robotniczej Ksawera między Będzinem a Dąbrową Górniczą. Dzięki stosunkowo dobrej pozycji materialnej rodziny mógł podjąć naukę w miejscowej szkole powszechnej. W wyniku wypadku jaki doznał jego ojciec, w 1913 został zmuszony do przerwania nauki i podjęcia pracy. Po wybuchu I wojny światowej wyjechał na roboty rolne do Turyngii. Pracował tam do 1917, kiedy to za uderzenie majstra został aresztowany i wysłany do obozu dla jeńców wojennych w Erfurcie. Po ucieczce z niego znalazł się na Górnym Śląsku, gdzie podjął pracę w Kopalni Węgla Kamiennego w Bytomiu i w hucie w Siemianowicach Śląskich. Po wybuchu rewolucji w listopadzie 1918 w Niemczech przekroczył granicę niemiecko-polską i zamieszkał w Dąbrowie Górniczej, gdzie w grudniu 1918 zgłosił się jako ochotnik do Wojska Polskiego. Został przydzielony do 11 pp. W szeregach 24 pp brał udział w walkach w obronie Lwowa, a następnie w działaniach wojennych na Froncie Litewsko-Białoruskim wojny polsko–bolszewickiej. W 1921 został zdemobilizowany jako podoficer rezerwy WP w stopniu plutonowego, po czym powrócił do Dąbrowy Górniczej. Za udział w walkach w 1920 został odznaczony Krzyżem Walecznych.

Konstanty Ksawerowicz Rokossowski, ros. Константин Ксаверьевич [Константинович] Рокоссовский (ur. 21 grudnia 1896 w Warszawie, zm. 3 sierpnia 1968 w Moskwie) – żołnierz, polski i radziecki dowódca, Marszałek Polski oraz Marszałek Związku Radzieckiego, dwukrotny Bohater Związku Radzieckiego, Poseł na Sejm PRL I kadencji (1952-1956), Wiceprezes Rady Ministrów PRL (1952-1956), Minister Obrony Narodowej RP i PRL (1949-1956), Wiceminister Obrony ZSRR (1958-1962), deputowany do Rady Najwyższej ZSRR II, V, VI i VII kadencji.Policja Państwowa (w skrócie PP) – umundurowana i uzbrojona organizacja pełniąca funkcje porządkowe oraz antykryminalne na terenie Polski w latach 1918-1939.

Po powrocie z wojny początkowo był bezrobotny, a następnie pracował w Kopalni Węgla Kamiennego „Paryż” w Dąbrowie Górniczej. Tam też zetknął się z ruchem komunistycznym i wstąpił do Związku Młodzieży Komunistycznej w Polsce. Od 1923 był sekretarzem Komitetu Dzielnicowego ZMK w Dąbrowie Górniczej oraz członkiem Zarządu Okręgowego ZMK, w tym czasie został członkiem Komunistycznej Partii Robotniczej Polski. Ponieważ był poszukiwany przez Policję Państwową za działalność w ZMK, został skierowany do Okręgu Łódzkiego, wchodząc przy tym w skład Komitetu Centralnego ZMK w Polsce. Na terenie Okręgu Łódzkiego działał do 1924, po czym został skierowany do szkoły partyjnej w Moskwie, gdzie przebywał kilka tygodni. Po powrocie do Polski pod pseudonimem „Kazik” działał w Okręgu Radom KPP, następnie na terenie Kielc i Radomia. W styczniu 1925 został skierowany na teren Zagłębia Dąbrowskiego, aby odbudować rozbitą organizację KPP na tym terenie. Z uwagi na to, że był tam zbyt znany, zadania tego nie wykonał – skierowano go więc na teren Białegostoku, Grodna i Pińska. 9 lipca 1925 został aresztowany w Wilnie pod zarzutem udziału w zabójstwie szpiega i prowokatora Policji Państwowej odpowiedzialnego za aresztowania członków Zarządu Okręgowego KPP w Dąbrowie Górniczej. W grudniu 1925, pomimo braku dowodów na jego udział w tym zabójstwie, został skazany na sześć lat więzienia. Karę odbywał w więzieniach w Kielcach, Łomży i Drohobyczu. Z więzienia wyszedł 2 marca 1932, a ponieważ był chory, został skierowany przez KPP na leczenie w ZSRR. Tam leczył się i uczył w szkole partyjnej WKP(b) i OGPU pod Moskwą.

Przewodniczący Rady Państwa – przewodniczący kolegialnego organu naczelnej władzy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej i Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1947-1989, której podstawowym zadaniem było zapewnienie ciągłości najwyższego kierownictwa państwowego, w związku z sesyjnym trybem pracy Sejmu.Polska Partia Robotnicza (PPR) – partia polityczna utworzona w czasie niemieckiej okupacji, 5 stycznia 1942 roku, w Warszawie z inicjatywy przybyłych z ZSRR polskich komunistów z tzw. Grupy Inicjatywnej (zrzuconych przez lotnictwo radzieckie na spadochronach 28 grudnia 1941 w okolicach Wiązowny), poprzez połączenie organizacji Związek Walki Wyzwoleńczej (utworzonej we wrześniu 1941) z kilkoma istniejącymi konspiracyjnymi grupami komunistycznymi, takimi jak: „Młot i Sierp”, Stowarzyszenie Przyjaciół ZSRR, Grupa Biuletynu Radiowego, Spartakus, Sztandar Wolności oraz grupa „Proletariusz”.

Do Polski powrócił w maju 1934. 27 maja 1934 został aresztowany przez Urząd Śledczy PP na terenie Warszawy. W areszcie przebywał bez wyroku do lutego 1935, gdy został zwolniony za kaucją. Po wyjściu z więzienia został kierownikiem Centralnego Wydziału Wojskowego KC Komunistycznej Partii Polski. Wydział ten zajmował się działalnością wywiadowczą, agitacyjną i werbunkową w Wojsku Polskim. 13 stycznia 1936 został ponownie aresztowany w czasie akcji policyjnej przeciwko Centralnemu Wydziałowi Wojskowemu KC KPP. Zarzucono mu wtedy działalność na szkodę Rzeczypospolitej Polskiej. Proces odbywał się w dniach 4–21 kwietnia 1938 i wraz z Aleksandrem Zawadzkim, który był głównym oskarżonym, sądzono jeszcze 55 osób. Zawadzki został skazany na karę 15 lat pozbawienia wolności. Po utrzymaniu w mocy wyroku z 23 listopada 1938 przez Sąd Apelacyjny, osadzono go w więzieniu w Brześciu. Przebywał tam do września 1939, gdy po agresji ZSRR na Polskę miasto zostało zajęte przez Armię Czerwoną.

Franciszek Skibiński (ur. 15 sierpnia 1899 w Monachium, zm. 16 maja 1991 w Warszawie) – generał dywizji Wojska Polskiego, pisarz wojskowy, teoretyk i badacz sztuki wojennej, doktor nauk humanistycznych, uczestnik czterech wojen: I wojny światowej, wojny polsko-ukraińskiej, wojny polsko-bolszewickiej i II wojny światowej.Gheorghe Apostol (ur. 16 maja 1913 w Tudor Vladimirescu, zm. 21 sierpnia 2010 w Bukareszcie) – rumuński działacz komunistyczny, sekretarz generalny Rumuńskiej Partii Robotniczej w latach 1954–1955.

Podjął pracę na terenie okupacji sowieckiej, pracował w urzędzie rejonowym w Pińsku. Po ataku Niemiec na ZSRR został ewakuowany do miejscowości Aksaj pod Stalingradem. W sierpniu 1942 wcielony został do batalionu budowlanego Armii Czerwonej. Budował umocnienia w rejonie Stalingradu. Po interwencji szefa Międzynarodówki Komunistycznej Georgi Dymitrowa został zdemobilizowany w listopadzie 1942 z powodu choroby serca, po czym oddelegowano go na tyły frontu. Po kilku miesiącach został górnikiem w kopalni węgla kamiennego na północ od Nowosybirska. Po rozpoczęciu formowania 1 Polskiej Dywizji Piechoty im. Tadeusza Kościuszki, skierowany został przez WKP(b) do obozu w Sielcach nad Oką, gdzie dotarł w połowie września 1943. Początkowo dostał przydział do 6 pp w stopniu starszego sierżanta. Po dwóch tygodniach przybyły do Sielec gen. Karol Świerczewski w spisach znalazł jego nazwisko, po czym 24 września 1943 mianował go na stopień porucznika i wyznaczył na stanowisko zastępcy szefa Wydziału Oświatowego 1 Korpusu Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR. W grudniu 1943 został mianowany na stanowisko zastępcy dowódcy do spraw wychowawczych 1 Korpusu w stopniu pułkownika. W 1944 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej. W kwietniu 1944 otrzymał awans na stopień generała brygady. Wyznaczony został na stanowisko zastępcy dowódcy 1 Armii Polskiej w ZSRR ds. polityczno-wychowawczych. Od 5 maja 1944 był szefem Polskiego Sztabu Partyzanckiego, przewodniczącym tajnego Centralnego Biura Komunistów Polski przy Komitecie Centralnym WKP (b) (od 10 stycznia 1944 do sierpnia 1944) oraz członkiem Prezydium Zarządu Głównego Związku Patriotów Polskich. 22 lipca 1944 mianowany zastępcą do spraw polityczno-wychowawczych Naczelnego Dowódcy Wojska Polskiego.

Komunizm (od łac. communis – wspólny, powszechny) – system społeczno-ekonomiczny, w którym nie istnieje własność prywatna środków produkcji, a całość wytworzonych dóbr jest w posiadaniu wspólnoty, której członkowie są równi.Pułkownik – stopień oficerski. W SZ RP jest to najwyższy stopień wojskowy korpusu oficerów starszych, natomiast w okresie międzywojennym – korpusu oficerów sztabowych. W większości sił zbrojnych po stopniu pułkownika (ang. i fr. – colonel, niem. Oberst, ros. полковник) są stopnie generalskie.

Od sierpnia 1944 był członkiem Biura Politycznego Komitetu Centralnego PPR. 21 stycznia 1945 został mianowany pełnomocnikiem Rządu Tymczasowego na województwo śląskie i 28 stycznia objął władzę w Katowicach. Następnie od 11 marca 1945 do 31 października 1948 był wojewodą śląskim. W lutym 1945 został awansowany do stopnia generała dywizji. W tym okresie blisko współpracował z Jerzym Ziętkiem. Zawadzki stworzył specjalną komisję, która jeździła do dowództwa Armii Czerwonej do Legnicy, by przekonać ich do zakończenia wywózek sprzętu i ludzi ze Śląska. W sierpniu 1945 jego interwencja u marsz. Konstantego Rokossowskiego doprowadziła do uwolnienia 12 tys. Górnoślązaków przetrzymywanych na terenie dawnego obozu Auschwitz przed wywózką na wschód w głąb ZSRR. Pełnił szereg funkcji w PPR, a następnie od 1948 w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej: w 1948 członek Sekretariatu KC PPR i Biura Organizacyjnego KC PPR, w PZPR pełnił funkcje: członka Biura Organizacyjnego Komitetu Centralnego (1948–1954), członka KC i Biura Politycznego KC (od 1948), sekretarza KC (1948–1954). Od 21 stycznia do 10 czerwca 1949 był wiceprezesem Rady Ministrów, następnie od 5 czerwca 1949 do 28 kwietnia 1950 przewodniczącym Centralnej Rady Związków Zawodowych i ponownie wicepremierem w okresie od 28 kwietnia 1950 do 20 listopada 1952. Był głównym pomysłodawcą i inicjatorem budowy Pałacu Kultury Zagłębia w Dąbrowie Górniczej, który oddano do użytku w styczniu 1958. W listopadzie 1949 został członkiem Ogólnokrajowego Komitetu Obchodu 70-lecia urodzin Józefa Stalina.

Pałac Kultury Zagłębia w Dąbrowie Górniczej, został wybudowany w latach 1951-1958, według projektu Zbigniewa Rzepeckiego. Otwarcie zostało dokonane 11 stycznia 1958 r. Został nazwany „Dom Kultury Zagłębia”, a następnie został przemianowany na „Pałac Kultury Zagłębia”. Upływ czasu nie zmienił funkcji PKZ-tu jaką jest oferowanie mieszkańcom Dąbrowy Górniczej i okolic wiele zróżnicowanych form obcowania z kulturą i sztuką. PKZ realizuje projekty z zakresu „Edukacji kulturalnej, upowszechniania i ochrony kultury w tym również ludowej” – „Szkoła tradycji”, „Spotkania z żywym słowem”, „Wychowanie przez sztukę”, „Umysł otwarty”.Rewolucja listopadowa w 1918 (niem. Novemberrevolution) – całokształt wystąpień o charakterze rewolucyjnym w Niemczech, w roku 1918.

W latach 1949–1950 członek Rady Państwa, następnie od 20 listopada 1952 jej przewodniczący. Funkcję tę sprawował do swojej śmierci. 6 marca 1953 stanął na czele Ogólnonarodowego Komitetu Uczczenia Pamięci Józefa Stalina. W tym okresie skorzystał z prawa łaski wobec m.in. płk. Franciszka Skibińskiego. Na pogrzebie Bolesława Bieruta w marcu 1956 powiedział: „Umarł Bolesław Bierut, ale żyje zwarta jak monolit nasza partia”. Podczas wydarzeń polskiego października i później zaliczany w PZPR do frakcji tzw. natolińczyków, sceptycznie nastawionych do reform i liberalizacji systemu gospodarczo-politycznego kraju. W grudniu 1956 wziął w Poznaniu udział w pierwszych od wielu lat oficjalnych państwowych uroczystościach upamiętniających wybuch powstania wielkopolskiego. Zmianę podejścia władz do środowiska powstańczego tłumaczył w następujący sposób:

Turyngia, Wolny Kraj Turyngia (niem. Freistaat Thüringen) – kraj związkowy w Niemczech. Stolicą kraju związkowego jest miasto Erfurt.Komitet Centralny Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (KC PZPR) – organ kierowniczy Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej (PZPR) w latach 1948–90; najwyższa władza PZPR między zjazdami, kierująca całokształtem pracy partii.
.mw-parser-output div.cytat{display:table;border:1px solid #aaa;padding:0;margin-top:0.5em;margin-bottom:0.8em;background:#f9f9f9}.mw-parser-output div.cytat>blockquote{margin:0;padding:0.5em 1.5em}.mw-parser-output div.cytat-zrodlo{text-align:right;padding:0 1em 0.5em 1.5em}.mw-parser-output div.cytat-zrodlo::before{content:"— "}.mw-parser-output div.cytat.środek{margin-left:auto;margin-right:auto}.mw-parser-output div.cytat.prawy{float:right;clear:right;margin-left:1.4em}.mw-parser-output div.cytat.lewy{float:left;clear:left;margin-right:1.4em}.mw-parser-output div.cytat.prawy:not([style]),.mw-parser-output div.cytat.lewy:not([style]){max-width:25em}

Dziś bardziej niż kiedykolwiek trzeba nam odwołać się do patriotycznych uczuć i patriotycznych tradycji naszego narodu. Kraj nasz, mimo poważnych osiągnięć planu 6-letniego, znalazł się w trudnej sytuacji gospodarczej. […] Wielkopolska jest dzielnicą, która odgrywa doniosłą rolę w naszej gospodarce narodowej. […] Wielkopolska posiada najwyższą w kraju kulturę rolną, jest najbogatszym śpichlerzem Polski Ludowej. […] Powiem wprost: jest dziś sprawą wielkiej, gospodarczej i moralno-politycznej wagi, by województwo poznańskie, jego klasa robotnicza, chłopstwo, inteligencja, dorosła młodzież stały niezłomnie w pierwszych szeregach tych pozytywnych i twórczych sił społecznych Polski Ludowej. […] Niech w pierwszych szeregach pracowników i bojowników […] stają ofiarnie i niezachwianie powstańcy wielkopolscy. Ojczyźnie naszej potrzebne są Wasze gorące serca, potrzebna jest Wasza niezłomna wola, potrzebna jest Wasza ofiarność, Wasz patriotyzm.

Biblioteka Narodowa (BN) – polska biblioteka narodowa w Warszawie, na Ochocie, na Polu Mokotowskim, narodowa instytucja kultury założona w 1928.Górny Śląsk (łac. Silesia Superior, śl. Gůrny Ślůnsk, czes. Horní Slezsko, śl-niem. Oberschläsing, niem. Oberschlesien) – kraina historyczna położona na terenie Polski i Czech w dorzeczu górnej Odry oraz początkowego biegu Wisły, południowo-wschodnia część Śląska.

W latach 1954–1956 członek Prezydium, od 14 sierpnia 1956 przewodniczący Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Narodowego. Od 4 stycznia 1958 był przewodniczącym Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu. W październiku 1959 był przewodniczącym polskiej delegacji w Pekinie na obchodach 10-lecia proklamowania Chińskiej Republiki Ludowej, co odnotowała chińska kronika filmowa.

Powstanie wielkopolskie – powstanie polskich mieszkańców Prowincji Poznańskiej przeciwko Rzeszy Niemieckiej wkrótce po zakończeniu I wojny światowej. Polacy domagali się powrotu ziem zaboru pruskiego do Polski, która w tym czasie umacniała swą niepodległość.Kwame Nkrumah, właśc. Francis Nwia-Kofi Ngonloma (ur. 21 września 1909 w Nkroful, zm. 27 kwietnia 1972 w Bukareszcie) – polityk afrykański, premier i prezydent Ghany, działacz ruchu panafrykańskiego.

Zmarł 7 sierpnia 1964 w Warszawie i został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A28-tuje-10/11). Po jego śmierci w Polsce zarządzono 3-dniową żałobę narodową. Na czele delegacji zagranicznych, które wzięły udział w uroczystościach pogrzebowych stali m.in. przewodniczący Prezydium Rady Najwyższej ZSRR Anastas Mikojan, przewodniczący Zgromadzenia Narodowego CSRS Bohuslav Lastovicka, członek Biura Politycznego KC Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec Friedrich Ebert, przewodniczący Prezydium Zgromadzenia Narodowego Ludowej Republiki Bułgarii Georgi Trajkow, członek Biura Politycznego KC Węgierskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej Sandor Gaspar, I zastępca przewodniczącego Rady Ministrów Rumuńskiej Republiki Ludowej Gheorghe Apostol, minister obrony narodowej Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Jugosławii gen. armii Ivan Gosnjak, zastępca przewodniczącego Prezydium Wielkiego Churału Ludowego Mongolskiej Republiki Ludowej Badzaryn Szirendew. Obecne były także delegacje partii komunistycznych z innych krajów.

Komunistyczny Związek Młodzieży Polski (KZMP), Związek Młodzieży Komunistycznej w Polsce – organizacja młodzieżowa Komunistycznej Partii Polski, działająca w II Rzeczypospolitej w latach 1922–1938. Finlandia, Republika Finlandii (fiń. Suomi, Suomen Tasavalta; szw. Finland, Republiken Finland) – państwo w Europie Północnej, powstałe po odłączeniu od Rosji w 1917. Członek Unii Europejskiej. Graniczy od zachodu ze Szwecją, od północy z Norwegią i od wschodu z Rosją. Od zachodu ma ponadto dostęp do Morza Bałtyckiego.


Podstrony: 1 [2] [3]




Warto wiedzieć że... beta

Oka (ros. Ока), rzeka w Rosji, prawy (najdłuższy) dopływ Wołgi o długości 1498,6 km i powierzchni dorzecza 245 tys. km².
Jurij Ozierow (ur. 26 stycznia 1921 w Moskwie - zm. 16 października 2001 w Moskwie) – radziecki reżyser i scenarzysta, Ludowy Artysta ZSRR.
Cmentarz Wojskowy w Warszawie (określany też potocznie jako "Powązki Wojskowe") – warszawski cmentarz komunalny przy ul. Powązkowskiej 43/45.
Żałoba narodowa – żałoba ogłaszana przez władze państwowe po śmierci wybitnej osobistości (najczęściej związanej z krajem jej ogłoszenia) lub z powodu wielkiej katastrofy. Może być ogłaszana na skutek tragicznych wydarzeń w kraju, w którym ją zarządzono, ale także jako rodzaj hołdu złożonego ofiarom podobnych zdarzeń (zamach, katastrofa naturalna lub inna) poza granicami państwa.
Kielce (łac. Civitas Kielcensis, lit. Kielcai, łot. Kelce, ros. Ке́льце) – miasto wojewódzkie położone w południowej części centralnej Polski, stolica województwa świętokrzyskiego. Położone w Górach Świętokrzyskich nad rzeką Silnicą. Stanowi regionalny ośrodek gospodarczy,naukowy,turystyczny oraz wystawienniczo-targowy. Pod koniec 2011 roku miasto liczyło 201 815 mieszkańców. Na terenie Kielc znajduje się pięć rezerwatów przyrody, w tym cztery geologiczne.
Friedrich Ebert młodszy (ur. 12 września 1894 w Bremie, zm. 4 grudnia 1979) – niemiecki polityk, syn prezydenta Niemiec Friedricha Eberta starszego.
Pińsk (biał. Пінск, Pinsk, ros. Пинск, Pinsk) – miasto i port na Białorusi, na Polesiu, nad rzeka Piną, u jej ujścia do Prypeci, w odległości 29 km od kanału Dniepr-Bug. Miasto położone jest administracyjnie w obwodzie brzeskim, do 1939 w województwie poleskim (1921 stolica), węzeł drogowy; stolica diecezji pińskiej (1925), seminarium duchowne (1925, 2001); 130 600 mieszkańców (2010).

Reklama