Al-Mutasim

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Al-Muʿtasim Billah, Abu Ishaq ʿAbbas Ibn Harun, ابو اسحق عباس بن هارون المعتصم بالله (ur. 794 w Zibatrze, zm. 5 stycznia 842 w Samarze) – panował jako kalif abbasydzki w latach 833–842.

Babak, Papak (ur. w 795 lub 798 w Kalejbarze, zm. w styczniu 838 w Samarze) – perski przywódca churramitów, radykalnego ruchu plebejskiego, który doprowadził do powstania przeciwko Arabom w latach 816–837. Chorezm – historyczna kraina nad dolną Amu-darią, obejmująca obszar dzisiejszego Uzbekistanu, Turkmenistanu i Iranu.

Zanim został kalifem[ | edytuj kod]

Abu Ishak był synem kalifa Haruna ar-Raszida (786809) i jego tureckiej konkubiny imieniem Marida, a więc bratem przyrodnim poprzedniego kalifa, młodszym od niego o mniej więcej 10 lat. Abu Ishak brał udział w wyprawie, w celu uśmierzenia buntu w Egipcie (829830), a w roku następnym, w kampanii Al-Mamuna przeciw Bizancjum.

Stambuł (tur. İstanbul) – największe i najludniejsze miasto Turcji i jej centrum kulturalne, handlowe oraz finansowe. Rozciąga się od północnego wybrzeża morza Marmara po obu stronach Bosforu, cieśniny morskiej między Morzem Śródziemnym a Morzem Czarnym. Położenie zarówno w europejskiej Tracji, jak i azjatyckiej Anatolii sprawia, że Stambuł jest jedną z dwóch (obok rosyjskiego miasta Magnitogorsk) metropolii świata znajdujących się na dwóch kontynentach.Fergana (uzb.: Fargʻona, uzb. cyr.: Фарғона; ros.: Фергана, Fiergana) – miasto we wschodnim Uzbekistanie, w Kotlinie Fergańskiej, siedziba administracyjna wilajetu fergańskiego. W 1989 roku liczyło ok. 200 tys. mieszkańców. Ośrodek przemysłu paliwowego (rafineria ropy naftowej), petrochemicznego i chemicznego (nawozy azotowe, włókna chemiczne, tworzywa sztuczne), lekkiego (jedwabniczy, włókienniczy, obuwniczy) oraz spożywczego. W mieście działają dwa uniwersytety i dwa teatry.

Wojny z Bizancjum[ | edytuj kod]

Abu Ishak został wybrany kalifem 10 sierpnia 833 i przybrał imię koronacyjne Al-Mutasim bi-Allah. W ten sposób upadła kandydatura Abu al-Abbasa, syna zmarłego Al-Mamuna, piastującego od 828829 stanowisko namiestnika Al-Dżaziry i pogranicza bizantyjskiego, a zgłoszona przez armię. Nowy kalif przede wszystkim zawarł zawieszenie broni z cesarzem Teofilem do 837, po części dlatego, że nie ufał swoim podkomendnym, po części, aby mieć wolne ręce do uporania się z churramitami. Latem 837, po wygaśnięciu rozejmu, Bizantyjczycy zdobyli Zibatrę, miasto leżące 60 km na południe od Malati. Wszystkich mężczyzn wymordowano, dzieci i kobiety uprowadzono do niewoli, kwitnące dotąd miasto obrócono w gruzy. Niektórzy autorzy arabscy podają, że kalif osobiście miał się zwrócić do cesarza Teofila o ocalenie tego miasta, które było jego miejscem urodzenia, i że ten ostatni odmówił. W kwietniu 839 kalif osobiście pokierował liczącą 200 tysięcy żołnierzy (według Al-Masudiego) armią, mając przy boku gwardię turecką i przeprowadził wojsko w dwóch kolumnach przez góry Taurus. Jedna z nich, pod wodzą Al-Afszina zadała 22 lipca 838 klęskę armii bizantyjskiej dowodzonej przez samego cesarza Teofila. Obie kolumny połączyły się i dotarły do dzisiejszej Ankary. Kalif liczył, że uda mu się opanować całą Anatolię i zdobyć Konstantynopol. W tym celu zabrał ze sobą oddziały „naffatun” (arab. „miotaczy ognia greckiego”). 12 sierpnia 838 wojskom arabskim udało się po miesięcznym oblężeniu zdobyć frygijskie miasto Amorium (arab. Al-Ammurijja), miejsce narodzin z kolei cesarza Teofila. Kalif w odwet za zniszczenie przez Bizantyjczyków swojej rodzinnej Zibatry, rozkazał teraz zrównać z ziemią miasto Teofila i dokonał bezlitosnej masakry mieszkańców. Przerażony cesarz Teofil miał się zwrócić o pomoc do Wenecji, władcy karolińskiego Ludwika I Pobożnego oraz Abd ar-Rahmana II, umajjadzkiego, a więc wrogiego Abbasydom emira Kordoby (822852). Ofensywę Arabów przerwała jednak wiadomość o spisku antyrządowym niejakiego Udżajfa, w interesie bratanka kalifa, Al-Abbasa, który pretendował do tronu po śmierci ojca, Al-Mamuna, popierany przez armię, lecz ustąpił na rzecz Al-Mutasima. Obecnie Al-Abbasa popierali wysocy stopniem dowódcy arabscy, niezadowoleni z faworyzowania przez Al-Mutasima tureckich ghilmanów. Spisek został udaremniony, a Al-Abbas i Udżajf aresztowani i zgładzeni po kryjomu w więzieniu.

Ogień grecki – łatwopalna mieszanina, uważana za pierwowzór napalmu. Ogień grecki zwany jest też ogniem bizantyjskim. Jednak w praktyce chodzi o jedną i tę samą substancję znaną w starożytności, a udoskonaloną w Bizancjum.Samarkanda (uzbec. Samarqand, tadżyc. Самарқанд, pers. سمرقند, ros. Самарканд) – miasto w Uzbekistanie, w Azji Środkowej, ok. 353 tys. mieszkańców (2008). Czwarte pod względem ludności miasto Uzbekistanu i stolica wilajetu samarkandzkiego. Ważny ośrodek przemysłowy i naukowy (6 szkół wyższych). W 2001 roku miasto zostało wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.


Podstrony: 1 [2] [3] [4] [5]




Warto wiedzieć że... beta

12 sierpnia jest 224. (w latach przestępnych 225.) dniem w kalendarzu gregoriańskim. Do końca roku pozostaje 141 dni.
Amorium – dawne miasto frygijskie w Azji Mniejszej założone w epoce hellenistycznej. Rozkwit przeżywało w czasie Cesarstwa Bizantyńskiego. W 838 zostało złupione przez Arabów. Jego ruiny znajdują się w pobliżu tureckiej wsi Hisarköy.
Al-Abbas (arab. العباس) – miejscowość w Syrii, w muhafazie Dajr az-Zaur. W 2004 roku liczyła 2314 mieszkańców.
Języki tureckie albo turkijskie (dla wyraźniejszego odróżnienia od języka tureckiego będącego jedynie członkiem całej rodziny) - najliczniejsza podrodzina języków ałtajskich, obejmująca około 140 mln mówiących. Zamieszkują oni obszar Azji Mniejszej (Turcja), Zakaukazia (Azerbejdżan), Azji Środkowej (Kazachstan, Kirgistan, Tadżykistan, Turkmenistan, Uzbekistan, Rosja i Chiny) i Syberii (Jakucja), a także Europy Wschodniej (Karaimi, Tatarzy, Baszkirzy, Czuwasze). Dzielą się na następujące grupy: bułgarską (dziś tylko język czuwaski), oguzyjską, kipczacką, karłucką czyli krachanidzką, północnosyberyjską (tylko język jakucki i dołgański) i południowosyberyjską.
Neopitagoreizm - ogólna nazwa starożytnych, średniowiecznych i renesansowych nurtów filozoficznych czerpiących z nauk Pitagorasa i uznających się za kontynuatorów pitagoreizmu.
Pretorianie (łac. praetoriani, Praetoriae Cohortes) – kohorty pretoriańskie. Nazwa oddziałów pochodzi od słowa praetorium, oznaczającego namiot dowódcy w obozie.
Bagdad (arab. بغداد = Baghdād) – stolica Iraku; liczba mieszkańców wynosi ponad 7 mln. Położony na zachodnim brzegu Tygrysu jest jednym z największych miast na Bliskim Wschodzie.

Reklama