Akarnania

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Położenie starożytnej Akarnanii

Akarnania (Ακαρνανία, Akarnanía) – kraina historyczna w zachodniej części Grecji, między Etolią a Epirem, rozłożona nad Zatoką Ambrakijską. Jest to kraj górzysty, w starożytności pokryty lasami i zamieszkiwany początkowo przez plemiona iliryjskie, a później opanowany przez plemiona doryckie. W III wieku p.n.e. Akarnania należała do Związku Etolskiego. Obecnie terytorium Akarananii wchodzi w skład prefektury Etolia i Akarnania.

Dorowie – lud grecki mówiący dialektem doryckim, który pod koniec II tysiąclecia p.n.e. zajął Helladę achajską. Pierwotnie, kiedy przebywali w górach Pindos, nazywali się Makednoi, a Dorami – Dorieis – stali się w trakcie inwazji.Etolia i Akarnania (nowogr.: Αιτωλοακαρνανία, Etoloakarnania) - nomos w Grecji Zachodniej, ze stolicą w Missolungi. Nomos ograniczony jest od północego zachodu Zatoką Ambrakijską, od zachodu Morzem Jońskim, a od południa Zatoką Patraską. Od wschodu graniczy z nomosami Fokida i Eurytania (obydwa w regionie Grecja Środkowa), od północy z Artą w Epirze i Karditsą w Tesalii. Nomos zamieszkuje 223 188 osób (stan z roku 2005), a jego powierzchnia wynosi 5 461 km², co czyni go największym nomosem w Grecji.

Bibliografia[ | edytuj kod]

  • Mała Encyklopedia Kultury Antycznej, Warszawa 1968
  • Zatoka Ambrakijska (dawniej: Zatoka Arty; gr. Αμβρακικός κόλπος, Amwrakikos Kolpos) – zatoka na Morzu Jońskim u północno-zachodnich wybrzeży Grecji.Etolia – kraina w starożytnej Grecji, od południa ograniczona Zatoką Patraską i Koryncką, zamieszkana przez Etolów. Największe znaczenie miała w III wieku p.n.e., w czasach działalności Związku Etolskiego.




    Warto wiedzieć że... beta

    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>
    Związek Etolski – związek wspólnot plemiennych i poleis greckich założony przez Etolów między 280 a 270 p.n.e., po odparciu celtyckiego najazdu na Delfy pod dowództwem Brennusa. Największe znaczenie Związek osiągnął w latach 230 - 220 p.n.e. Zakończył swoją działalność po klęsce w bitwie pod Magnezją stoczonej z Rzymianami.

    Reklama