Ajtiologia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ajtiologia, etiologia – wyjaśnienie w formie mitu lub legendy przyczyny (gr. aitia) powstania tradycji, zwyczajów, instytucji społecznych, kultów religijnych, konstelacji gwiezdnych itp.

Kallimach z Cyreny (stgr. Καλλίμαχος ὁ Κυρηναῖος Kallimachos ho Kyrenaios, ur. około 310 p.n.e. w Cyrenie, zm. około 240 p.n.e.) – uważany za największego poetę tzw. epoki aleksandryjskiej, twórca pierwszej historii literatury.Wydawnictwo Naukowe PWN SA – wydawnictwo z siedzibą w Warszawie, założone w 1951, w obecnej formie prawnej działające od 1997. Wydawnictwo Naukowe PWN SA stanowi jednostkę dominującą Grupy kapitałowej PWN, w skład której wchodzi kilkanaście przedsiębiorstw, głównie wydawnictw.

Był to temat poezji ajtiologicznej. Tworzyli ją głównie w starożytności tacy autorzy jak m.in.:

Mit (stgr. μῦθος mythos – "myśl, zamysł, temat rozmowy, opowieść, baśń") – opowieść o otaczającym ludzkość świecie, opisująca historię bogów, zjawisk paranormalnych, demonów, legendarnych bohaterów oraz historię stworzenia świata i człowieka. Próbowała ona wyjaśnić odwieczne zagadnienia dotyczące bytu ludzkiego, mistyki, życia i śmierci, dobra i zła, jak również istnienie zjawisk przyrody (np. pory roku, piorun). Z religiologicznego punktu widzenia mit, obok świętych ksiąg jest teologicznym uzasadnieniem przedmiotu wiary religijnej.Etiologia (średniowieczna łac. aetiologia – stwierdzenie przyczyny albo powodu z gr. aitiología – badanie przyczyn od aitía – przyczyna i logia – zbiór, kolekta) – nauka badająca przyczyny zjawisk, procesów i faktów.
  • Helwiusz Cynna,
  • Kallimach,
  • Katullus,
  • Nikander,
  • Owidiusz.
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • etiologia
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. etiologia w internetowym Słowniku języka polskiego PWN (sjp.pwn.pl).
    2. ajtiologia w internetowym Słowniku języka polskiego PWN (sjp.pwn.pl).
    3. ajtiologia, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2012-06-17].
    4. ajtiologia w encyklopedii onet.wiem. Onet. [dostęp 2012-06-17].
    Nikander (stgr. Νίκανδρος Nikandros) – grecki poeta, lekarz i gramatyk z II wieku p.n.e. Urodził się koło Klaros, niedaleko Kolofonu, miasta w Azji Mniejszej, gdzie jego rodzina piastowała dziedziczne kapłaństwo Apollina. Działał w czasie panowania Attalosa III z Pergamonu. Napisał liczne dzieła, zarówno prozą, jak i poezją, z których zachowały się dwa. Dłuższy z nich, Θηριακά Theriaka, napisany heksametrem (958 wierszy), opisuje naturę jadowitych zwierząt i ran, które zadają. Drugi, Ἀλεξιφάρμακα Aleksipharmaka, składa się z 630 heksametrów i traktuje o truciznach w kontekście biologii, oraz o ich antidotach.Gaius Valerius Catullus (urodzony pomiędzy 87 a 82 p.n.e. – zmarł nie wcześniej niż w 54 p.n.e. i nie później niż w 32 p.n.e.), poeta rzymski pochodzący z Werony, należący do grupy neoteryków, jedyny ich przedstawiciel, którego utwory zachowały się w większej liczbie.




    Reklama