Aglomeracja policentryczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Aglomeracja policentryczna – drugi rodzaj aglomeracji, tworzącej zespół wzajemnie powiązanych jednostek osadniczych, którego główną cechą jest brak jednego ośrodka centralnego. Wyróżnia się ponadto podtypy aglomeracji policentrycznej: aglomeracja bicentryczna i konurbacja.

Konurbacja (z łac. con − z, razem + urbs − miasto) – typ aglomeracji policentrycznej złożonej z kilku miast położonych blisko siebie, z których żadne nie dominuje. Miasta te pełnią rozmaite funkcje, dzięki czemu się uzupełniają. Jest to możliwe dzięki istniejącej, dobrze rozbudowanej sieci komunikacyjnej, łączącej poszczególne miasta.Aglomeracja bydgosko-toruńska (potocznie Dwumiasto) – aglomeracja bicentryczna w środkowej części województwa kujawsko-pomorskiego, obejmująca dwa główne miasta: Bydgoszcz i Toruń oraz okoliczne gminy. Obszar ten w zależności od koncepcji obejmuje od 2514,5 do 3861,8 km², a zamieszkuje go od 754 tys. do 872 tys. osób. Pozostałymi miastami należącymi do aglomeracji prócz dwóch miast centralnych są: Aleksandrów Kujawski, Ciechocinek, Solec Kujawski. W zależności od koncepcji aglomeracji także miasta: Chełmża, Koronowo, Nakło nad Notecią, Nieszawa, Szubin.

W aglomeracjach policentrycznych sensu stricto w istotny sposób zaznacza się rywalizacja między miastami, są też one zlokalizowane w większej odległości od siebie, niż to ma miejsce w przypadku konurbacji. Aglomeracja bicentryczna posiada 2 ośrodki centralne położone w pewnej odległości od siebie.

Aglomeracja warszawska – silnie zurbanizowany obszar, w skład którego wchodzi Warszawa oraz liczne miasta i wsie województwa mazowieckiego. Jest to typowy przykład aglomeracji monocentrycznej z dominującą rolą ośrodka centralnego (Warszawa). Bardzo często pojęcie to jest błędnie utożsamiane wyłącznie z Warszawą w jej granicach administracyjnych.Obszar metropolitalny − spójny funkcjonalnie wielkomiejski układ wielu jednostek osadniczych oraz terenów o wysokim stopniu zurbanizowania, którego główną cechą jest występowanie funkcji metropolitalnych, a także powiązań funkcjonalnych i ekonomicznych. Obszar metropolitalny obejmuje strefę o znacznym bezpośrednim zasięgu stałego oddziaływania oraz tereny potencjalnych możliwości rozwojowych.

Przykładem aglomeracji policentrycznej jest aglomeracja rybnicka powstała z dawnej, słabo zaawansowanej konurbacji czy aglomeracja bydgosko-toruńska powstała w efekcie zbliżenia pól oddziaływań dwóch większych miast.

Nazewnictwo[ | edytuj kod]

Istotną kwestią jest stosowanie nazwy „aglomeracja” w odniesieniu do układów policentrycznych. Zgodnie z zasadami przyjętymi w naukach geograficznych, aby użyć w odniesieniu do układu wieloogniskowego określenia „aglomeracja”, trzeba zaznaczyć jednocześnie, że ma się na myśli aglomerację policentryczną. W przypadku gdy mowa o formie, która jest konurbacją de facto, najlepiej ją tak po prostu nazwać, np. policentryczna aglomeracja bydgosko-toruńska, konurbacja katowicka.

Aglomeracja monocentryczna – duże skupisko ludności, w którego centrum znajduje się ośrodek miejski (tzw. rdzeń), a naokoło są przyrośnięte miasta satelitarne oraz zurbanizowane wsie. Miasta satelitarne najczęściej pełnią funkcje dzielnic sypialnych lub przemysłowych. Z czasem strefa podmiejska może zostać wchłonięta przez powiększające się miasto, stając się jego integralną częścią.

Pojęcie aglomeracja, z następującym za nim określeniem geograficznym jest zarezerwowane dla aglomeracji monocentrycznych, np. aglomeracja warszawska, aglomeracja londyńska itp.

Zobacz też[ | edytuj kod]

  • aglomeracja monocentryczna
  • obszar metropolitalny
  • megalopolis
  • Przypisy[ | edytuj kod]





    Reklama