• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Adversus Haereses



    Podstrony: [1] [2] 3 [4]
    Przeczytaj także...
    Antyfanes (stgr. Ἀντιφάνης Antiphanes; 405 p.n.e. - 333 p.n.e.) – komediopisarz grecki, osiadły w Atenach od 387 p.n.e., pochodzący z kolonii w Azji Mniejszej. Był przedstawicielem średniej komedii attyckiej (scenki z życia rodzinnego lub komiczne trawestacje mitów). Napisał ok. 280 komedii, z których zachowały się tylko fragmenty oraz niektóre tytuły.Zakon Braci Mniejszych (łac. Ordo Fratrum Minorum, siglum: OFM, pot. franciszkanie, franciszkanie brązowi) – katolicka wspólnota zakonna z grupy zakonów żebrzących. Założona w 1209 przez św. Franciszka z Asyżu. Jeden z największych zakonów katolickich (ponad 13 tys. braci). Do wspólnoty należą na równych prawach zarówno kapłani, jak i bracia laicy. Kościół zalicza Braci Mniejszych do instytutów kleryckich.
    Istotne kwestie[ | edytuj kod]

    Ireneusz mówi o tym, że źródłem poznania prawdy jest Pismo oraz Tradycja (stgr. παράδοσις. łac. traditio), a więc zachowany ustny przekaz apostołów. Uczy o tym, że na straży jedności i prawdziwości wiary stoi w pierwszej kolejności sukcesja apostolska.

    Szczególną uwagę zwraca na Tradycję przekazywaną przez biskupów Rzymu, napominając:

    Nowy Testament (gr. Ἡ Καινὴ Διαθήκη, on Kainē Diathēkē) – druga, po Starym Testamencie, część Biblii chrześcijańskiej, powstała na przestrzeni 51-96 r. n.e.; stanowi zbiór 27 ksiąg, przedstawiających wydarzenia z życia Jezusa i wczesnego Kościoła oraz pouczenia skierowane do wspólnot chrześcijańskich, tradycyjnie datowanych na drugą połowę I wieku; niektórzy bibliści datują część ksiąg również na pierwszą połowę II wieku; główne źródło chrześcijańskiej doktryny i etyki.Empedokles z Akragas (gr. Ἐμπεδοκλῆς ὁ Ἀκραγαντῖνος Empedokles ho Akragantinos, ur. ok. 494, zm. ok. 434 p.n.e.) – starożytny poeta, filozof, uzdrowiciel, cudotwórca. Twórca koncepcji czterech żywiołów.
    .mw-parser-output div.cytat{display:table;border:1px solid #aaa;padding:0;margin-top:0.5em;margin-bottom:0.8em;background:#f9f9f9}.mw-parser-output div.cytat>blockquote{margin:0;padding:0.5em 1.5em}.mw-parser-output div.cytat-zrodlo{text-align:right;padding:0 1em 0.5em 1.5em}.mw-parser-output div.cytat-zrodlo::before{content:"— "}.mw-parser-output div.cytat.środek{margin-left:auto;margin-right:auto}.mw-parser-output div.cytat.prawy{float:right;clear:right;margin-left:1.4em}.mw-parser-output div.cytat.lewy{float:left;clear:left;margin-right:1.4em}.mw-parser-output div.cytat.prawy:not([style]),.mw-parser-output div.cytat.lewy:not([style]){max-width:25em}

    Jest bardzo ważne, wręcz konieczne, by z tym właśnie [rzymskim] Kościołem wszystkie pozostałe trwały w jedności [...] ze względu na jego prymat, ponieważ to w nim przechowywana jest Tradycja, pochodząca od apostołów.

    Preegzystencja Chrystusa (gr. προϋπαρξη) – w teologii chrześcijańskiej pogląd, że Jezus istniał przed poczęciem w łonie Maryi.Marcjonici (marcjonizm) – bliska gnostycyzmowi grupa religijna założona około 145 roku przez Marcjona z Synopy. Szczyt ich działalności przypadał na II wiek i III wiek, choć kilka gmin przetrwało do VI wieku. Ich pismami religijnymi były Ewangelia Marcjona: okrojona Ewangelia Łukasza, z której Marcjon usunął wszelkie elementy i perykopy mogące sugerować związek Jezusa z Bogiem Starego Testamentu (jak np. genealogię Jezusa od króla Dawida), oraz listy świętego Pawła. Była to pierwsza kompilacja pism chrześcijańskich, pierwszy kanon. W wyniku sporów z Marcjonem Kościół zaczął formować swój własny kanon.

    Biskup Lyonu wymienia w tym wątku wszystkich (dwunastu) papieży, od przekazania przez apostołów władzy Linusowi, do współczesnego mu pontyfikatu Eleuteriusza.

    Autor traktatu o „fałszywej gnozie” poświęca obszerną część trzeciej i czwartej księgi na udowadnianie bóstwa Chrystusa, a więc i Jego preegzystencji. Argumentuje wcielenie Syna Bożego za sprawą dziewiczego poczęcia, tłumaczy jego znaczenie.

    Uwagi[ | edytuj kod]

    1. Rzadko również „Contra Haereses”.
    2. stgr. γνῶσις, trb. gnosis – wiedza; stąd również tłumaczenie: „Zdemaskowanie i odparcie fałszywej gnozy”.
    3. W The Apostolic Fathers with Justin Martyr and Irenaeus okres ten oszacowano na lata 182-188.
    4. W star. Rzymie m.in. nazwa formy przekazania posiadania.
    Epifaniusz z Salaminy, Epiphanius, Epiphaneios, cs. Swiatitiel Jepifanij, jepiskop Kiprskij) (ur. ok. 315 w Besanduk w Palestynie, zm. 403 w Salaminie) – pisarz wczesnochrześcijański, biskup na Cyprze, palestyński święty Kościoła katolickiego i prawosławnego.Politeizm (z stgr. πολύς polys - "liczny" + θεός theos - "bóg"; wielobóstwo) – wiara w istnienie wielu bogów (np. przedchrześcijańska religia Słowian, religia starożytnej Grecji, starożytnego Egiptu, wierzenia Azteków, shintō, neopogaństwo). Według islamu, politeizm (szirk) jest ciężkim grzechem; w podobnym tonie wypowiada się również Biblia.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Apologetyka – dział piśmiennictwa poświęcony obronie wiary danego wyznania. Znana jest najbardziej chrześcijańska literatura apologetyczna, która rozwijała się w II-V w.. Istniała jednak także apologetyka żydowska, dowodząca, że Jezus Chrystus nie był wypełnieniem proroctw mesjańskich Biblii hebrajskiej.
    <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>
    Gnostycyzm (z stgr. γνωστικός gnostikos „dotyczący wiedzy, służący poznaniu”) – doktryny i ruchy religijne powstałe w I i II w. na wschodzie cesarstwa rzymskiego, gł. w Syrii i Egipcie, dualistyczne i łączące elementy chrześcijaństwa z grecko-egipskim hermetyzmem. Zrodziły się one w kościołach lokalnych, związanych częściowo z tradycjami judeochrystianizmu, poszukujących własnej drogi i dążących do uniezależnienia się od większych metropolii. Około VI wieku ruchy gnostyckie zostały wchłonięte przez szerzący się manicheizm.
    Enkratyści lub enkratyci (z gr. enkratitai, "wstrzemięźliwi") – członkowie różnych sekt gnostyckich z połowy II wieku. Założycielem jednej z nich, jak podaje Euzebiusza był Tacjan Syryjczyk, uczeń świętego Justyna, męczennika. Innym przedstawicielem gnostyckiego enkratyzmu był Saturnin, który odrzucał małżeństwo i jedzenie mięsa.
    Istnieją spory co do liczby papieży i antypapieży w historii. Wymienia się od 36 do 43 antypapieży. W roku 1942 kardynał Giovanni Mercati, prefekt Archiwów Watykanu, stworzył listę papieży, która od tamtej pory została oficjalnie uznana przez Kościół katolicki. Zamieszczona poniżej lista jest zgodna z listą Mercatiego.
    Język ormiański lub armeński (Հայերեն) – język należący do rodziny języków indoeuropejskich z grupy satem, stanowi jednak w niej samodzielną gałąź. Obecnie używany jest w Republice Armenii i Republice Górskiego Karabachu (De iure: Azerbejdżan), gdzie jest językiem urzędowym, a także w Gruzji, Iranie, Syrii, Rosji w Libanie i 24 innych państwach przez około 6 milionów ludzi.
    Sukcesja apostolska – w katolicyzmie, prawosławiu, starokatolicyzmie, anglikanizmie i niektórych kościołach protestanckich tradycji luterańskiej: legitymizacja władzy biskupiej poprzez przekazywanie jej w hierarchii kościelnej od apostołów.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.928 sek.