Abiturient

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Abiturient – maturzysta, osoba, która zbliża się do ukończenia szkoły średniej i została dopuszczona do matury.

Dopełniacz (łac. genetivus) – forma używana w relacjach przynależności, jak np. w wyrażeniu kot Ali. W języku polskim ma o wiele szersze zastosowanie – używany jest zamiast biernika przy czasownikach w formie przeczącej, przy wielu innych, np. udzielić wywiadu, oraz zastępuje nieistniejący już ablativus na zasadzie tzw. synkretyzmu przypadków, przejąwszy przy tym również podległość czasownikom rządzącym pierwotnie ablatiwem (np. używać czegoś).Władysław Kopaliński, właściwie Władysław Jan Stefczyk, przed II wojną światową Jan Sterling (ur. 14 listopada 1907 w Warszawie, zm. 5 października 2007 w Warszawie) – polski leksykograf, tłumacz, wydawca.

Abiturient po ukończeniu szkoły średniej staje się absolwentem i ma wówczas wykształcenie średnie. Zdanie egzaminu maturalnego umożliwia uzyskanie świadectwa dojrzałości, które jest rzeczą dodatkową w stosunku do wykształcenia średniego.

Etymologia[ | edytuj kod]

Słowo abiturient pochodzi ze śrdw. łac. abituriens, dopełniacz abiturientis „mający odejść” z łac. abitus „odjazd, oddalenie się”.

Przypisy[ | edytuj kod]

  1. Władysław Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych, Warszawa: Państwowe Wydawnictwo „Wiedza Powszechna”, 1990 (wyd. XX), s. 11, ISBN 83-214-0790-0.
  2. abiturient, [w:] Encyklopedia PWN [online] [dostęp 2020-09-28].
  3. abiturient, Słownik języka polskiego PWN [dostęp 2020-09-28].
  4. Witold Doroszewski (red.), abiturient, Słownik języka polskiego PWN [dostęp 2020-09-28].
  5. Abiturient – wynik wyszukiwania, sjp.pwn.pl [dostęp 2020-09-28].
  6. Art. 20 ust. 4 jednolitego tekstu ustawy – Prawo oświatowe (Dz.U. z 2021 r. poz. 1082).
  7. Art. 19 ust. 2 pkt 2, 3 i 5 jednolitego tekstu ustawy – Prawo oświatowe (Dz.U. z 2021 r. poz. 1082).
Średniowiecze – epoka w historii europejskiej, obejmująca okres między starożytnością a renesansem. Granice czasowe średniowiecza nie są ściśle ustalone. Za początek epoki przyjmuje się okres, w którym cesarstwo zachodniorzymskie chyliło się ku upadkowi. Zwolennicy ścisłej datacji – w zależności od szkoły – za dokładne daty początku średniowiecza podają lata 378, 395 bądź 476. Za koniec epoki uważa się upowszechnienie idei humanistycznych i rozpoczęcie epoki renesansu. Najczęściej w tym przypadku wymieniane są daty ok. 1450 roku oraz lata 1453, 1492, a nawet 1517.Absolwent (z łac. absolvens „kończący”) – osoba, która ukończyła pewien etap edukacji w jednostce organizacyjnej, wchodzącej w skład systemu oświaty.




Warto wiedzieć że... beta

Szkoła średnia – w systemie edukacyjnym wielu państw typ szkoły, często nieobowiązkowej, do której można uczęszczać po zakończeniu elementarnej edukacji. Bywa zakończona egzaminem maturalnym (dawniej egzaminem dojrzałości).
Student (łac. studere – starać się, przykładać się do czegoś) – osoba kształcąca się na studiach wyższych.
Łacina, język łaciński (łac. lingua Latina, Latinus sermo) – język indoeuropejski z podgrupy latynofaliskiej języków italskich, wywodzący się z Lacjum (łac. Latium), krainy w starożytnej Italii, na północnym skraju której znajduje się Rzym.

Reklama