528

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rok 528 / DXXVIII

Juliana Anicja (461 lub 462 - 527 lub 528), bizantyjska księżniczka, córka cesarza zachodniorzymskiego Olibriusza i Placydii - najmłodszej córki cesarza Zachodu Walentyniana III. W młodości odebrała staranne wykształcenie co wpłynęło na jej późniejszą aktywność w zakresie wspierania projektów architektonicznych w Konstantynopolu. Około roku 479 poślubiła Flawiusza Aerobinda z plemienia Alanów, wybitnego wodza w służbie Anastazjusza. Juliana była osobą pobożną i oddaną niektórym przywódcom monastycznym epoki. Była zadeklarowaną przeciwniczką monofizytyzmu Anastazjusza. Swój olbrzymi majątek przeznaczyła na zbożne cele, oraz na zbudowanie w stolicy wielu kościołów, w tym kościoła Świętej Eufemii, Matki Boskiej, Świętego Polieukta.Justynian I Wielki, Iustinianus (właśc. Flavius Petrus Sabbatius Iustinianus, ur. 11 maja 483 w Tauresium, Prowincja Iliria, zm. 13 listopada 565 w Konstantynopolu) – cesarz bizantyński od 1 sierpnia 527 do 13 listopada 565, święty Kościoła prawosławnego. Syn Wigilancji i tym samym siostrzeniec cesarza Justyna I.

stulecia: V wiek ~ VI wiek ~ VII wiek
lata: 518 « 523 « 524 « 525 « 526 « 527 « 528 » 529 » 530 » 531 » 532 » 533 » 538

Wydarzenia[ | edytuj kod]

  • Cesarz wschodniorzymski Justynian I nakazał opracowanie Corpus Iuris Civilis.
  • Zbudowana została Pulguksa.
  • Urodzili się[ | edytuj kod]

  • Na razie brak wpisów.
  • Zmarli[ | edytuj kod]

  • Juliana Anicja, córka cesarza Olibriusza
  • Prokop z Gazy, filozof bizantyński

  • Cesarstwo Bizantyńskie (w literaturze można też spotkać formę Cesarstwo Bizantyjskie) – termin historiograficzny używany od XIX wieku na określenie greckojęzycznego, średniowiecznego cesarstwa rzymskiego ze stolicą w Konstantynopolu. Używane zamiennie określenie Cesarstwo Wschodniorzymskie jest bardziej popularne w odniesieniu do okresu poprzedzającego upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Ze względu na dominację greckiej kultury, języka oraz ludności, Bizancjum było w wielu ówczesnych krajach Europy Zachodniej nazywane "Cesarstwem Greków", podczas gdy dla jego mieszkańców, podobnie jak dla obecnych Greków, było to Cesarstwo Rzymskie (łac. Imperium Romanum, gr. Βασίλειον Ῥωμαίων), a jego cesarze kontynuowali nieprzerwaną sukcesję cesarzy rzymskich. Świat islamu znał Bizancjum pod nazwą Rûm (ar. روم, "ziemia Rzymian"). Greckie słowo ρωμιοσύνη – rzymskość, dla Greków do dziś oznacza greckość. Dlatego nazywanie mieszkańców Cesarstwa przez krzyżowców "Grekami" mogło być dla nich obraźliwe. Zaś pod koniec istnienia Bizancjum określenie "Hellen" przestało oznaczać poganina, a Bizantyńczycy używali go podkreślając dumę ze swej starożytnej greckiej przeszłości.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>




    Warto wiedzieć że... beta

    Prokop z Gazy (ur. ok. 465, zm. ok. 528 roku) – kierownik szkoły retorycznej w Gazie, zwany „chrześcijańskim sofistą”. Informacje na jego temat pochodzą z jego listów i z mowy pogrzebowej jednego z uczniów – Chorycjusza z Gazy. Był autorem obszernych komentarzy w formie katen do ksiąg Starego Testementu: Kateny do Ośmioksięgu, Ksiąg Królewskich, Kronik, do Izajasza, Pieśni nad Pieśniami. Z innych pism zachowały się 163 listy oraz panegiryk na cześć cesarza Anastazjusza I.
    Olibriusz, Anicius Olybrius (ur. ok. 420 r. - zm. 2 listopada 472 r.) - cesarz zachodniorzymski od kwietnia do 2 listopada 472 roku. Został cesarzem dzięki poparciu cesarza bizantyjskiego Leona I, który wysłał go do Rzymu w celu załagodzenia sporów pomiędzy patrycjuszem Rycymerem a cesarzem Antemiuszem, które jednak zakończyły się usunięciem Antemiusza i obwołaniem cesarzem Olibriusza. Jego żoną była Placydia, młodsza córka cesarza Walentyniana III, był ojcem Juliany Anicji.

    Reklama