400

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rok 400 / CD

Vergilius Vaticanus (Biblioteka Watykańska, Cod. Vat. lat. 3225) - jest pochodzącym z około 400 roku rzymskim iluminowanym manuskryptem. Zawiera fragment Eneidy oraz Georgiki. Jest jednym z najstarszych źródeł tekstu Eneidy. Ponadto jest on jednym z 3 starożytnych ilustrowanych manuskryptów zawierających literaturę klasyczną.<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>

stulecia: III wiek ~ IV wiek ~ V wiek
lata: 390 « 395 « 396 « 397 « 398 « 399 « 400 » 401 » 402 » 403 » 404 » 405 » 410

Wydarzenia[ | edytuj kod]

Europa
  • 9 styczniaArkadiusz (cesarz bizantyjski) nadał swojej żonie Eudoksji tytuł augusty.
  • Rewolta Gainasa została stłumiona przez Rzymian z pomocą Hunów Uldina.
  • Został spisany manuskrypt Vergilius Vaticanus.
  • Azja
  • Późniejsze Yan zaatakowało Koreę (Koguryŏ), inwazja została odparta.
  • Państwo Silla poprosiło o wsparcie z Koguryŏ w konflikcie z Wa.
  • Urodzili się[ | edytuj kod]

  • Flawiusz Ardaburiusz Aspar, wschodniorzymski wódz pochodzący z plemienia Alanów
  • Hydacjusz, kronikarz
  • Salwian z Marsylii, pisarz
  • Zmarli[ | edytuj kod]

  • Ammianus Marcellinus, rzymski historyk (ur. 330)

  • <|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>Ammianus Marcellinus (ur. ok. 330 w Antiochii, zm. po 392) – autor Res gestae (Dzieje), historii Rzymu obejmującej lata od panowania cesarza Nerwy (96) do roku 378. Do czasów obecnych zachowała się jedynie część dzieła obejmująca okres 353–378.




    Warto wiedzieć że... beta

    Alanowie (Halanowie, Tanaitowie lub Asowie, gr. Αλανοί, Αλαννοί, chińskie 阿蘭聊 transkrybowane na Alanliao (synonim 奄蔡 Yancai, stąd niektórzy doszukują się pokrewieństwa z Antami) z II w. i 阿蘭 Alan z III w.) – sarmacki lud pochodzenia indoirańskiego.
    Goguryeo, znane także jako Koguryŏ (37 p.n.e. – 668) było starożytnym imperium obejmującym terytoria dzisiejszej Mandżurii i północnej części Półwyspu Koreańskiego. Razem z Baekje i Sillą tworzyło Trzy Królestwa Korei.
    Cesarstwo Bizantyńskie (w literaturze można też spotkać formę Cesarstwo Bizantyjskie) – termin historiograficzny używany od XIX wieku na określenie greckojęzycznego, średniowiecznego cesarstwa rzymskiego ze stolicą w Konstantynopolu. Używane zamiennie określenie Cesarstwo Wschodniorzymskie jest bardziej popularne w odniesieniu do okresu poprzedzającego upadek Cesarstwa Zachodniorzymskiego. Ze względu na dominację greckiej kultury, języka oraz ludności, Bizancjum było w wielu ówczesnych krajach Europy Zachodniej nazywane "Cesarstwem Greków", podczas gdy dla jego mieszkańców, podobnie jak dla obecnych Greków, było to Cesarstwo Rzymskie (łac. Imperium Romanum, gr. Βασίλειον Ῥωμαίων), a jego cesarze kontynuowali nieprzerwaną sukcesję cesarzy rzymskich. Świat islamu znał Bizancjum pod nazwą Rûm (ar. روم, "ziemia Rzymian"). Greckie słowo ρωμιοσύνη – rzymskość, dla Greków do dziś oznacza greckość. Dlatego nazywanie mieszkańców Cesarstwa przez krzyżowców "Grekami" mogło być dla nich obraźliwe. Zaś pod koniec istnienia Bizancjum określenie "Hellen" przestało oznaczać poganina, a Bizantyńczycy używali go podkreślając dumę ze swej starożytnej greckiej przeszłości.
    Silla była jednym z Trzech Królestw Korei dawnej Korei. W VII w. Silla podbiła pozostałe królestwa: Baekje w 660 roku oraz Goguryeo w 668. Okres po podbiciu czasem nazywany jest przez historyków Zjednoczonym Silla.
    Hydacjusz lub Idacjusz (ur. około 400, zm. około 469) – biskup Aquae Flaviae w prowincji Gallaecia (najprawdopodobniej współczesne Chaves w portugalskim dystrykcie Vila Real). Jest znany jako autor kroniki opisującej wydarzenia na półwyspie Iberyjskim w V wieku, uważanej za jedno z najbardziej wiarygodnych źródeł dotyczących tych terenów w tym okresie.
    Augusta (łac.) –  tytuł nadawany rzymskiej cesarzowej, jako pierwsza otrzymała go w 27 p.n.e. żona Oktawiana, Liwia Druzylla.
    Salwian z Marsylii (ur. ok. 400 w Trewirze lub Kolonii) – wczesnochrześcijański pisarz. Jak sam Salwian wskazuje, jego ziemią ojczystą była Galia. Należał do wyższych sfer społeczeństwa późnego antyku, o wykształceniu prawniczym, o czym świadczy jego jurydyczna terminologia. Ożenił się z niechrześcijanką Palladią, a kiedy narodziła im się córka Auspiciola, małżonkowie postanowili żyć we wstrzemięźliwości, a swój dobytek rozdać ubogim. Przez krótki okres (około roku 426) Salwian przebywał w Lerynie wraz z Honoratem. Później udał się do Marsylii, gdzie wstąpił do klasztoru Świętego Wiktora. W roku 429 przyjął święcenia kapłańskie. Żył przynajmniej do 469 lub 470 roku.

    Reklama