2004 FU162

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

2004 FU162 – okruch skalny o średnicy ok. 6 m, należący do grupy Atena i obiektów NEO. Z racji niewielkich rozmiarów obiekt może być klasyfikowany jako meteoroid.

Grupa planetoidy Aten – planetoidy bliskie Ziemi, które krążąc wokół Słońca poruszają się przeważnie wewnątrz ziemskiej orbity. Półoś wielka ich orbity jest mniejsza od 1 j.a., a ich aphelia są zwykle większe niż peryhelium Ziemi.Meteoroidy – okruchy skalne (mniejsze od planetoid) poruszające się po orbitach wokół Słońca. Meteoroidy mają zwykle masę od 10 kg do 10 kg (choć najczęściej nie przekracza ona 10 kg). Ich rozmiary wynoszą od 0,1 mm do 10 m. Większe obiekty spośród małych ciał Układu Słonecznego zaliczane są do planetoid, a mniejsze cząstki to pył kosmiczny.

Odkrycie[ | edytuj kod]

Asteroida została odkryta 31 marca 2004 roku w programie LINEAR. Nazwa planetoidy jest oznaczeniem tymczasowym, nie posiada też jeszcze oficjalnej numeracji.

2004 FH – planetoida o średnicy ok. 30 m i masie 2,8×10 kg, należąca do grupy Atena. Została odkryta 16 marca 2004 roku w programie LINEAR.Peryhelium, perihelium (zlatynizowany wyraz pochodzenia greckiego, od gr. peri, przy i helios, Słońce) – punkt na orbicie ciała niebieskiego obiegającego Słońce, znajdujący się w miejscu największego zbliżenia obu ciał. Przeciwieństwem peryhelium jest aphelium. W odniesieniu do orbity okołoziemskiej stosuje się odpowiednio perygeum i apogeum, zaś w ogólnym przypadku, np. orbit wokół gwiazd – perycentrum i apocentrum.

31 marca 2004 mała asteroida 2004 FU162 przeleciała w odległości 6500 kilometrów od powierzchni Ziemi (w przybliżeniu wartość promienia naszej planety). Obiekt został dostrzeżony na zaledwie kilka godzin przed bliskim muśnięciem naszej planety. Teleskop LINEAR zarejestrował obiekt jedynie na czterech klatkach w okresie 44 minut. Nim zaalarmowano astronomów o istnieniu tej kosmicznej skały, obiekt zniknął w blasku dziennej strony nieba. Na podstawie tych krótkich obserwacji oszacowano wielkość i trajektorię masy obiektu.

Atmosfera — gazowa powłoka otaczająca planetę o masie wystarczającej do utrzymywania wokół siebie warstwy gazów w wyniku działania grawitacji. Ta definicja stosuje się do planet skalistych i księżyców. W przypadku gazowych olbrzymów, takich jak Jowisz, oraz gwiazd (por. atmosfera słoneczna) terminem atmosfery określa się tylko zewnętrzne (przezroczyste) warstwy gazowej powłoki, z których promieniowanie dociera bezpośrednio do obserwatora. Ziemia (łac. Terra) − trzecia, licząc od Słońca, a piąta co do wielkości planeta Układu Słonecznego. Pod względem średnicy, masy i gęstości jest to największa planeta skalista Układu Słonecznego.

Gdyby asteroida 2004 FU162 znalazła się na orbicie kolizyjnej wobec Ziemi to ze względu na niewielką średnicę szacowaną na około 6 metrów, eksplodowałaby nie wyrządzając szkód po zetknięciu z atmosferą Ziemi. Tej wielkości fragmenty planetoid powinny przelatywać blisko Ziemi co najmniej raz w roku. Wyjątkowy natomiast jest fakt obserwacji takiego zdarzenia.

Słońce (łac. Sol, Helius, gr. Ἥλιος Hḗlios) – gwiazda centralna Układu Słonecznego, wokół której krąży Ziemia, inne planety tego układu, planety karłowate oraz małe ciała Układu Słonecznego. Słońce to najjaśniejszy obiekt na niebie i główne źródło energii docierającej do Ziemi.Planetoidy bliskie Ziemi (ang. Near-Earth asteroids, NEA) – planetoidy z klasy obiektów bliskich Ziemi, których perihelium orbity znajduje się w pobliżu orbity Ziemi i jest mniejsze niż 1,3 j.a.


Podstrony: 1 [2] [3] [4]




Warto wiedzieć że... beta

Lista ponumerowanych planetoid – lista planetoid odkrytych i skatalogowanych przez Minor Planet Center, którym nadano kolejne numery katalogowe. Baza danych małych ciał Układu Słonecznego prowadzona jest przez Jet Propulsion Laboratory. Z uwagi na zastosowaną numerację lista obejmuje również wszystkie planety karłowate. Zestawienie to do planetoid zalicza też obiekty transneptunowe, których budowa w większości jest nieznana.
The Lincoln Near-Earth Asteroid Research (LINEAR, (pol.) Projekt Poszukiwania Planetoid Bliskich Ziemi im. Lincolna) – projekt, przy którego realizacji współpracują Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych, NASA oraz Laboratorium Lincolna z MIT. Celem przedsięwzięcia jest skatalogowanie planetoid, w celu wyznaczenia ich orbit, a co za tym idzie oszacowania ryzyka zderzenia z Ziemią. Obserwacje przeprowadzane są za pomocą dwóch teleskopów znajdujących się w placówce Laboratorium Lincolna na terenie poligonu rakietowego White Sands Missile Range, niedaleko Socorro w stanie Nowy Meksyk. Wyniki badań przesyłane są do Minor Planet Center.
Średnica okręgu lub sfery – dowolny odcinek o końcach należących do tej figury i przechodzący przez jej środek symetrii.
Ekscentryczność (inaczej mimośród) – wielkość charakteryzująca kształt orbity, opisywanej równaniem parametrycznym krzywej stożkowej. Oznacza się ją symbolem e. Najczęściej używana przy opisie toru ruchu ciała obiegającego drugie ciało pod wpływem siły grawitacji. W ogólności tor ruchu jest taki sam w polu każdej siły centralnej proporcjonalnej do odwrotności kwadratu odległości od centrum (1/r; w szczególności siły elektrostatycznej).
Promień równikowy – średnia odległość między środkiem ciała niebieskiego, a jego równikiem. Różnica między promieniem równikowym, a promieniem biegunowym jest konsekwencją ruchu ciała wokół własnej osi wywołującego tzw. spłaszczenie.
Góry Skaliste (ang. Rocky Mountains, fr. Montagnes Rocheuses) – wschodnie łańcuchy Kordylierów, ciągnące się na długości ok. 4800 km, od rzeki Liard w Kolumbii Brytyjskiej do rzeki Rio Grande w stanie Nowy Meksyk. Najwyższy szczyt pasma to Mount Elbert (4399 m n.p.m.) znajdujący się w amerykańskim stanie Kolorado. Najwyższy szczyt w kanadyjskiej części gór to Mount Robson (3954 m n.p.m.).
Minor Planet Center – organizacja działająca pod auspicjami Międzynarodowej Unii Astronomicznej odpowiedzialna za zbieranie danych obserwacyjnych małych ciał Układu Słonecznego (planetoid i komet). Działa przy Smithsonian Astrophysical Observatory (SAO), które jest częścią Center for Astrophysics (CfA) wraz z Harvard College Observatory (HCO).

Reklama