1234

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rok 1234 / MCCXXXIV

<|||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| |||||||||| - |||||||||| |||||||||| ||||||||||>Piotr Yanez de Novoa (hiszp. Pedro Yáñez de Novoa) wielki mistrz zakonu Alcantara w l. 1234-1254 i zakonu Calatrava w l. 1254-1267.

stulecia: XII wiek ~ XIII wiek ~ XIV wiek
lata: 1224 « 1229 « 1230 « 1231 « 1232 « 1233 « 1234 » 1235 » 1236 » 1237 » 1238 » 1239 » 1244

Wydarzenia w Polsce[ | edytuj kod]

  • Jesienią – z Kwidzyna wyruszyła rejza przeciwko plemionom pruskim. Krzyżacy otrzymali znaczną pomoc, którą przyprowadził margrabia brandenburski Burhard. Zjawiły się także inne posiłki, którymi dowodził Konrad mazowiecki wraz z synem Kazimierzem, Henryk Brodaty, Władysław Odonic i Świętopełk II gdański wraz z bratem Samborem II Tczewskim. Takiej zjednoczonej sile Prusowie nie mogli się oprzeć i ponieśli klęskę nad rzeką Dzierzgoń. Zdobyto pruskie grody w Starym Mieście i Starym Dzierzgoniu.
  • Zawarty pokój z Władysławem Odonicem przyniósł księciu wrocławskiemu Henrykowi Brodatemu bardzo znaczne korzyści: wszystkie ziemie na lewym brzegu Warty uznały go swym panem. Tak więc stał się on zwierzchnikiem połowy ziem polskich: Śląska, Małopolski i południowo-zachodniej Wielkopolski. Dzierżył sam Kraków, ośrodek i symbol jedności państwa.
  • Do niewoli pruskiej dostał się biskup Chrystian. Krzyżacy nie tylko nie spieszyli się z uwalnianiem go, lecz wyzyskali okazję, by przedstawić papieżowi sfałszowany dokument, zwany kruszwickim, na mocy którego Konrad mazowiecki rzekomo darował im na własność ziemię chełmińską i całe Prusy. Papież ogłosił ten kraj własnością św. Piotra i od siebie nadał go Zakonowi krzyżackiemu.
  • Pierwsza wzmianka pisemna związana ze Sztumem "Stumo circa Postolin" co oznacza Sztum koło Postolina.
  • Radzyń Chełmiński i Oława otrzymały prawa miejskie.
  • Krzyżacy założyli miasto Kwidzyn.
  • Henryk Brodaty powierza wojewodzie krakowskiemu Teodorowi Gryficie kolonizację Podhala.
  • Badajoz – prowincja w Hiszpanii, w Estremadurze, mająca stolicę w mieście o tej samej nazwie. Liczba mieszkańców wynosi 671 299 (INE, 2005), a powierzchnia – 21 766 km². Graniczy z prowincjami: Cáceres, Toledo, Ciudad Real, Kordowa, Walencja i Huelva oraz z Portugalią.Stworzenie zestawienia władców Francji może nastręczać problemy ze względu na wątpliwości w ustaleniu początku państwa francuskiego. Zwykle przyjmuje się, iż był nim początek dynastii Kapetyngów w 987 roku.


    Podstrony: 1 [2] [3]




    Warto wiedzieć że... beta

    Minorka (hiszp., katal. Menorca) – wyspa hiszpańska na Morzu Śródziemnym, druga co do wielkości w archipelagu Balearów. Długość około 50 km, szerokość około 16 km, powierzchnia 668 km². Zamieszkuje ją około 92 000 mieszkańców. Głównym miastem wyspy jest Mahón (katal. Maó), a najwyższym szczytem – El Toro.
    Karakorum – stolica mongolskiego imperium w XIII wieku. Początkiem była baza wojenna założona przez Czyngis-chana w 1220. Stolicą została za wielkiego chana Ugedeja w 1234. Karakorum zbudowano w północnej Mongolii nad Orchon gol (Orchonem), w uświęconym tradycjami rejonie głównych siedzib władców imperiów koczowniczych od czasów Xiongnu. Do zasług Ugedeja należy rozbudowa tego ośrodka do rozmiarów rozległego, aczkolwiek niezbyt gęsto ani też niezbyt wspaniale zabudowanego miasta. Wyjątek stanowiły takie większe budowle, jak pałac wielkiego chana lub dwory innych książąt, czy też najwyższych dostojników państwowych. Poza częścią pałacową miasto posiadało dzielnicę kupiecką, gdzie przeważali muzułmanie, i rzemieślniczą, którą zamieszkiwali głównie Chińczycy. W Karakorum można było spotkać mistrzów rzemieślniczych uprowadzonych z krajów Azji zachodniej, Bliskiego Wschodu, a nawet Europy.
    Sancho VII zwany Mocnym lub Silnym (hiszp. Sancho el Fuerte, bask. Santxo Azkarra, zm. 7 kwietnia 1234) - król Nawarry między 1194 i 1234.
    Prawo kanoniczne – w Kościołach chrześcijańskich różnych tradycji system norm prawnych określających funkcjonowanie poszczególnych Kościołów, prawa i obowiązki poszczególnych członków (duchownych i świeckich), sposób zarządzania Kościołem, jego strukturę, przestępstwa i kary za nie oraz elementarne przepisy liturgiczne.
    Śląsk (śl. Ślunsk, Ślůnsk, niem. Schlesien, dś. Schläsing, czes. Slezsko, łac. Silesia) – kraina historyczna położona w Europie Środkowej, na terenie Polski, Czech i Niemiec. Dzieli się na Dolny i Górny Śląsk. Historyczną stolicą Śląska jest Wrocław.
    Knut II Długi, także Kanut II Długi (szw. Knut Långe till Sko; Knut Holmgersson; zm. 1234 pod Sparsatra) – król Szwecji w latach 1229-1234.
    Zakon krzyżacki – pełna nazwa: Zakon Szpitala Najświętszej Maryi Panny Domu Niemieckiego w Jerozolimie (zakon krzyżacki, zakon niemiecki, łac. Ordo fratrum domus hospitalis Sanctae Mariae Theutonicorum in Jerusalem, Ordo Theutonicus, OT, niem. Orden der Brüder vom Deutschen Haus Sankt Mariens in Jerusalem, Deutscher Orden, DO) – zakon rycerski, jeden z trzech największych, obok joannitów i templariuszy, które powstały na fali krucjat w XI i XII wieku. Sprowadzony, by zapewnić bezpieczeństwo ewangelizacji Prusów, opanował militarnie obszary późniejszych Prus Wschodnich oraz dzisiejszej Łotwy i Estonii tworząc z tych ziem formację państwową Prusy Zakonne. Zakon podbił także niektóre ziemie Polski i Litwy.

    Reklama