• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Zygmunt Freud



    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]
    Przeczytaj także...
    Eros - według klasycznej psychoanalizy Freuda jeden z dwóch popędów sterujących naszymi emocjami nazwany popędem życia.Gaza – chłonny materiał opatrunkowy, produkowany najczęściej z wybielonej bawełny, w postaci rzadkiej tkaniny, następnie wyjałowiony (dostępna jest także gaza niejałowa). Gaza jest używana do tamowania krwawień, bandażowania ran. Najskuteczniejsza jest tam, gdzie inne materiały opatrunkowe mogą się przyklejać do rany lub poparzonej skóry.
    Znani pacjenci Freuda[]
  • Anna O. (Bertha Pappenheim)
  • Emma Eckstein
  • Anna von Lieben (Cäcilie M.)
  • Dora (Ida Bauer)
  • Emmy von N. (Fanny Moser)
  • Elizabeth von R.
  • Aurelia Kronich (Katharina)
  • Lucy R.
  • Mały Hans (Herbert Graf)
  • Człowiek od szczurów (Ernst Lanzer)
  • Człowiek od wilków (Siergiej Pankiejew)
  • Gustav Mahler
  • Arnold Schönberg
  • Daniel Paul Schreber – opracowanie teoretyczne
  • Przypisy

    1. Kästner i Schröder 1997 ↓, s. 16.
    2. Kästner i Schröder 1997 ↓, s. 17.
    3. Markus, George: Sigmund Freud und das Geheimnis der Seele s. 193 przełożyła Monika Auriga Państwowy Instytut Wydawniczy.
    4. Kästner i Schröder 1997 ↓, s. 18.
    5. Zob.Objaśnianie marzeń sennych (Dzieła, t. II), przełożył Robert Reszke, Wydawnictwo KR, Warszawa 1996, s. 158: analiza snu o monografii botanicznej.
    6. Kästner i Schröder 1997 ↓, s. 20.
    7. Kästner i Schröder 1997 ↓, s. 24.
    8. S. Freud, J. Breuer: Studia nad histerią, przełożył Robert Reszke, Wydawnictwo KR, Warszawa 2008.
    9. S. Freud, J. Breuer: Studia nad histerią, przełożył Robert Reszke, Wydawnictwo KR, Warszawa 2008, s. 14.
    10. S. Freud, J. Breuer: Studia nad histerią, przełożył Robert Reszke, Wydawnictwo KR, Warszawa 2008, s. 15.
    11. Anna O. uczyniła to po angielsku, ponieważ w tej fazie swej choroby nie była w stanie mówić w swym języku ojczystym, czyli po niemiecku.
    12. S. Freud, J. Breuer, Studia nad histerią, przełożył Robert Reszke, Wydawnictwo KR, Warszawa 2008, s. 20-21.
    13. „Gdy niebo mi oporne, piekło wzruszę do dna” – słowa, jakie wypowiada Junona widząc, że nie spełni zemsty na Eneaszu; Publiusz Wergiliusz Maro, Eneida, wyd. III zmienione, przełożył Tadeusz Karyłowski, opracował Stanisław Stabryła, Ossolineum, Wrocław 1981, ks. VII, w. 312, s. 202.
    14. S. Freud: Objaśnianie marzeń sennych. (Dzieła, t. I), przełożył Robert Reszke, Wydawnictwo KR, Warszawa 1996, s. 7.
    15. Fragment analizy pewnej histerii, przełożył Robert Reszke, w: S. Freud, Histeria i lęk (Dzieła, t. VII), Wydawnictwo KR, Warszawa 2001, s. 71 i nast.
    16. Fragment analizy pewnej histerii, przełożył Robert Reszke, w: S. Freud, Histeria i lęk (Dzieła, t. VII), Wydawnictwo KR, Warszawa 2001, s. 71 i nast.
    17. S. Freud, W. Fliess: Korespondencja, przełożył i opracował Robert Reszke, Wydawnictwo KR, Warszawa 2009, s. 7.
    18. S. Freud, W. Fliess, Korespondencja, przełożył i opracował Robert Reszke, Wydawnictwo KR, Warszawa 2009, s. 30.
    19. List Sigmunda Freuda do Carla Gustava Junga z 11 kwietnia 1906 roku. W: Sigmund Freud, Carl Gustav Jung, Korespondencja, przełożył Robert Reszke, Wydawnictwo KR, Warszawa 2009.
    20. C.G. Jung, 'Symbols of the Mother and of Rebirth' in Symbols of Transformation, Collected Works, CW 5, London, Routledge & Kegan Paul, 1956, akapit 351.
    21. C.G. Jung, O istocie psychiczności, list z 7 maja 1956 roku, przełożył Robert Reszke, Wydawnictwo KR, Warszawa 2007.
    22. C.G. Jung, 'The Tavistock Lectures', Tavistock Clinic (Institute of Medical Psychology), CW,18, s. 1- 415.
    23. Zob. Carl Gustav Jung, list do Sigmunda Freuda z 6 stycznia 1913 roku: „Drogi Panie Profesorze! Zgodnie z Pańskim życzeniem zrywam nasze stosunki osobiste, nie zwykłem bowiem nie narzucać się z przyjaźnią. Sam Pan najlepiej wie, co oznacza dla Pana ta chwila. Reszta jest milczeniem...Pański Jung”. W: Sigmund Freud, Carl Gustav Jung: Korespondencja, przełożył Robert Reszke, Wydawnictwo KR, Warszawa 2009.
    24. I Kongres Psychologii Freudowskiej – bo tak nazwano to zgromadzenie – odbył się w poniedziałek, 27 kwietnia; w niedzielę przybyło do Salzburga czterdziestu dwóch uczestników, wśród nich Eugen Bleuler. Wygłoszono dziewięć odczytów: Freud mówił w trakcie sesji przedpołudniowej ponad cztery godziny na temat historii choroby Człowieka-Szczura; Jung mówił w trakcie sesji popołudniowej na temat dementia praecox. Podczas kongresu powołano do życia pierwszy periodyk psychoanalityczny, który ukazał się w marcu 1909 roku pt. „Jahrbuch für psychoanalytische und psychopathologische Forschungen” i miał wychodzić co pół roku.
    25. Carl Gustav Jung: O istocie psychiczności, przełożył Robert Reszke, Wrota, Warszawa 1996.
    26. List do matki homoseksualisty
    27. S. Freud, Przyszłość pewnego złudzenia, przełożył Robert Reszke, w: Freud, Pisma społeczne, Wydawnictwo KR, Warszawa 1998, s. 154.
    28. S. Freud, Człowiek imieniem Mojżesz a religia monoteistyczna, przełożyli Aleksander Ochocki i Robert Reszke, w: Freud, Pisma społeczne, Wydawnictwo KR, Warszawa 1998, s. 431.
    29. S. Freud, Człowiek imieniem Mojżesz a religia monoteistyczna, przełożyli Aleksander Ochocki i Robert Reszke, w: Freud, Pisma społeczne, Wydawnictwo KR, Warszawa 1998, s. 460.
    30. Freud: Nagroda Goethego, przełożył Robert Reszke, w: Freud, Sztuki plastyczne i literatura (Dzieła, t. X), Wydawnictwo KR, Warszawa 2009, s. 247.
    31. Freud, Nagroda Goethego, przełożył Robert Reszke, w: Freud, Sztuki plastyczne i literatura (Dzieła, t. X), Wydawnictwo KR, Warszawa 2009, s. 249-250.
    32. S. Freud: Dlaczego wojna?, przełożył Robert Reszke, w: Freud, Pisma społeczne, Wydawnictwo KR, Warszawa 1999, s. 231-232.
    33. Z. Freud: Moje życie i psychoanaliza.
    34. E. Thornton (1983). Freud and Cocaine: The Freudian Fallacy. London: Blond & Briggs.
    35. W. McGuire: The Freud-Jung Letters. s. 473.
    36. Z. Freud: Moje życie i psychoanaliza. Wydawnictwo Recto, Warszawa 1990, s. 12.
    37. P. Gay: Freud (s. 362).
    38. Lehrer R.:Nietzsche’s Presence in Freud’s Life and Thought.
    39. Eva Cybulska: Freud’s Debt to Schopenhauer and Nietzsche. Philosophy Now, Issue 68, July/August, 2008.
    40. Lacan J.: Funkcje i pole mówienia i mowy w psychoanalizie. Wydawnictwo KR, Warszawa 1996, s. 21.
    41. The Nomination Database for the Nobel Prize in Physiology or Medicine, 1901–1951.
    42. S. Freud: Brief an Romain Rolland (Eine Erinnerungsstörung auf der Akropolis); List do Romain Rollanda (Zaburzenie pamięci na Akropolu), przełożył Robert Reszke, w: Freud, Pisma psychologiczne (Dzieła, t. III), Wydawnictwo KR, Warszawa 1996, s. 271-280. Podczas podróży Freud był przekonany o tym, że jego uczucie nierzeczywistości ma związek z faktem, że zaszedł tak daleko, a mianowicie zarówno na Akropolis, jak i w swojej pracy. Tym przewyższył więc własnego ojca, co wywołało u niego pewne reakcje psychiczne.
    43. Cytacja według Nilsa Wiklunda z artykułu Wie viel er auch dichtete.
    44. Cytacja według Nilsa Wiklunda.
    45. Nils Wiklund: Wie viel er auch dichtete. „Süddeutsche Zeitung” Nr 169, 25 lipca 2007, s. 12.
    46. Lothane Z. W obronie Paula Schrebera. Neuropsychiatria 1, 3 (2009).

    Bibliografia[]

  • Ingrid Kästner, Christina Schröder: Zygmunt Freud (1856–1939). Badacz umysłu, neurolog, psychoterapeuta. Teksty wybrane. Płonka B, Płonka-Syroka B, Ziobro R (tłum.). Warszawa: Wydawnictwo Arboretum, 1997. ISBN 83-86308-19-2.
  • Paul Ricoeur: O interpretacji. Esej o Freudzie, przełożył Maciej Falski, opracował Robert Reszke, Wydawnictwo KR, Warszawa 2008.
  • Szpital Salpêtrière – szpital w Paryżu. Pierwotnie był fabryką prochu (stąd nazwa - fr. Salpêtrière od łac. salpetrae czyli sól kamienna, saletra - jeden ze składników prochu strzelniczego). W 1656 roku na mocy kwietniowego edyktu wydanego przez Ludwika XIV został przekształcony w przytułek dla ubogich. Służył także jako więzienie dla przestępców, prostytutek, niepełnosprawnych psychicznie, chorych psychicznie, epileptyków, libertynów. Był znany ze swej wielkiej populacji szczurów. W latach 1848-1893 w szpitalu praktykował Jean-Martin Charcot.Komunizm (od łac. communis – wspólny, powszechny) – system społeczno-ekonomiczny, w którym nie istnieje własność prywatna środków produkcji, a całość wytworzonych dóbr jest w posiadaniu wspólnoty, której członkowie są równi.


    Podstrony: [1] [2] [3] 4 [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Histologia (z gr. histos – tkanka, logos – wiedza, nauka) – nauka o budowie, rozwoju i funkcjach tkanek, w przeciwieństwie do anatomii, zajmuje się badaniem mikroskopowej budowy ciała. Nauka o mikroskopowych wykładnikach chorób nosi nazwę histopatologii.
    Friedrich Wilhelm Nietzsche (ur. 15 października 1844 w Röcken w okolicach Naumburg (Saale), zm. 25 sierpnia 1900 w Weimarze) – filozof, filolog klasyczny, prozaik i poeta. Kategorią centralną filozofii Nietzschego jest filozofia życia, ujmowanie rzeczywistości, a więc także człowieka, jako życia. Prowadzi to do zanegowania istnienia ukrytego sensu i układu świata - esencji, rzeczywistość staje się wobec tego chaosem. Konsekwencję tego stanowi radykalna krytyka chrześcijaństwa oraz współczesnej autorowi zachodniej kultury, jako opartych na tym złudzeniu. Istotny jest także szacunek wobec wartości obecnych w antycznej kulturze greckiej, wraz z postulatem powrotu do niej.
    Anna Freud (ur. 3 grudnia 1895 w Wiedniu, zm. 9 października 1982 w Londynie). Najmłodsza córka Zygmunta Freuda i Marty Freud. Terapeutka dziecięca.
    Empedokles z Akragas (gr. Ἐμπεδοκλῆς ὁ Ἀκραγαντῖνος Empedokles ho Akragantinos, ur. ok. 494, zm. ok. 434 p.n.e.) – starożytny poeta, filozof, uzdrowiciel, cudotwórca. Twórca koncepcji czterech żywiołów.
    Ego (łac. ja, niem. das Ich, franc. moi) – jedna ze struktur osobowości. Często rozumiane w znaczeniu ja jednostki ludzkiej.
    Faza oralna – w psychoanalizie jedna z faz rozwoju psychoseksualnego, rozpoczynająca się tuż po fazie autyzmu pierwotnego. W odniesieniu do psychologii rozwojowej faza oralna odpowiada mniej więcej okresowi niemowlęctwa.
    Jean-Martin Charcot (ur. 29 listopada 1825 w Paryżu, zm. 16 sierpnia 1893 w Montsauche-les-Settons) – francuski lekarz, neurolog, jeden z twórców psychiatrii.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.119 sek.