• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Znak migowy

    Przeczytaj także...
    Ideogram (łac. idea – prawzór; gr. idea – kształt, wyobrażenie, gr. grámma – litera, pismo) – umowny znak graficzny lub pisemny wyrażający określone pojęcie bez użycia liter. Ideogramami posługuje się współcześnie pismo chińskie, a w starożytności także hieroglify egipskie i pismo klinowe.Utrata słuchu (głuchota) – niezdolność do odbierania bodźców akustycznych. Wrodzona, w przeciwieństwie do nabytej często wiąże się z niezdolnością do mówienia (głuchoniemota).
    Alfabet palcowy – zbiór znaków migowych (daktylogramów) odpowiadających poszczególnym literom danego alfabetu. Ponieważ poszczególne daktylogramy odpowiadają literom, a nie fonom czy fonemom, są raczej odpowiednikami pisma niż mowy. Polski alfabet palcowy został skodyfikowany w 1805 przez ks. Anzelma Zygmunta lub 1816 r. przez ks. Jakuba Falkowskiego. Pierwszy zbiór ilustracji poszczególnych daktylogramów ukazał się w 1869 roku (autorem był niesłyszący artysta Adam Skwara).

    Znak migowy – gest posiadający znaczenie umowne w danym środowisku głuchych. Rozróżniamy:

  • znaki migowe daktylograficzne (daktylogramy) oznaczające poszczególne litery (alfabet palcowy), liczebniki główne i porządkowe, znaki przestankowe, znaki działań arytmetycznych itp.
  • znaki migowe ideograficzne (ideogramy) oznaczające pojęcia.
  • Inna klasyfikacja znaków migowych obejmuje trzy rodzaje znaków:

  • znaki manualne – słowa, których użycie wymaga jedynie posłużenia się rękami (migać, pomagać, dom),
  • znaki niemanualne – pełniące funkcję fonologiczną, morfologiczną lub składniową znaki nieangażujące rąk ("tak"),
  • znaki wielomodalne – złożone słowa (nie złożenia), które artykułuje się jednocześnie za pomocą rąk i składników niemanualnych, w skład których wchodzą wszystkie elementy: konfiguracja ręki, lokalizacja, ruch oraz sygnały niemanualne ("udawać-czuć się głupio").
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. B. Szczepankowski: Niesłyszący-głusi-głuchoniemi. Wyrównywanie szans. Warszawa: 1999, s. 395.
    2. P. Tomaszewski: Fonologia wizualna Polskiego Języka Migowego. Warszawa: 2010, s. 57.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.007 sek.