l
  • Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Temat nie został wyczerpany?
    Zapraszamy na Forum Naukowy.pl
    Jeśli posiadasz konto w serwisie Facebook rejestracja jest praktycznie automatyczna.
    Wystarczy kilka kliknięć.

    Znak geodezyjny

    Przeczytaj także...
    Reper – trwale stabilizowany znak geodezyjny osnowy wysokościowej o określonej rzędnej wysokościowej w przyjętym układzie odniesienia. Repery wykorzystywane są do wykonania niwelacji podczas przeprowadzania pomiarów geodezyjnych i są fizyczną realizacją państwowej osnowy wysokościowej. Wysokości reperów są określane za pomocą pomiarów metodą niwelacji geometrycznej lub techniką GNSS.Osnowa geodezyjna w Polsce – zbiór punktów, które mają położenie wyznaczone w państwowym systemie odniesień przestrzennych, na których wyznaczono wielkości fizyczne charakterystyczne dla danego jej rodzaju oraz błąd ich wyznaczenia. Osnowy geodezyjne realizują fizycznie przyjęty układ współrzędnych, czyli tworzą układ odniesienia dla prac geodezyjnych i kartograficznych. Inaczej – punkty osnowy geodezyjnej pełnią rolę nawiązania dla wszystkich robót geodezyjnych, których wynikiem są współrzędne określone w państwowym układzie współrzędnych.
    Pozioma osnowa geodezyjna w Polsce – zbiór punktów, które mają położenie wyznaczone w państwowym systemie odniesień przestrzennych, których współrzędne (X, Y) zostały określone przy zastosowaniu technik geodezyjnych oraz określono błąd ich wyznaczenia. Osnowy geodezyjne realizują fizycznie przyjęty układ współrzędnych, czyli tworzą układ odniesienia dla prac geodezyjnych i kartograficznych.
    Naziemny znak geodezyjny o podwójnej stabilizacji w postaci słupa np. betonowego z podcentrem w postaci butelki
    1) rzut z góry
    2) rzut z boku
    Galeria
    Nadziemny (ścienny) znak geodezyjny (reper) zastabilizowany na ścianie budynku
    Nadziemny (ścienny) znak geodezyjny (reper) zastabilizowany na ścianie budynku
    Wikimedia Commons

    Znak geodezyjny – podlegający ochronie znak z trwałego materiału, określający położenie punktów poziomej i wysokościowej (repery) osnowy geodezyjnej. Znaki geodezyjne materializują punkty osnowy w terenie.

    Materiał - słowo wieloznaczne. W najbardziej ogólnym sensie jest to surowiec w postaci pierwotnej lub częściowo przetworzony, z którego wytwarza się różne produkty. W języku potocznym nazwą tą określa się tkaniny.Wysokościowa osnowa geodezyjna w Polsce – zbiór punktów, które mają położenie wyznaczone w państwowym systemie odniesień przestrzennych, których wysokość (H) w stosunku do przyjętej powierzchni odniesienia została określona przy zastosowaniu technik geodezyjnych (wyznaczono rzędne wysokościowe względem przyjętego poziomu morza) oraz określono błąd ich wyznaczenia.

    Znaki geodezyjne powinny być wykonane zgodnie z zasadami określonymi w wytycznych technicznych G-1.9 "Katalog znaków geodezyjnych oraz zasady stabilizacji punktów". Typy znaków i sposoby ich stabilizacji uzależnia się od rodzaju gruntu oraz lokalizacji punktu.

    Punkty osnowy grawimetrycznej i magnetycznej określane są mianem "znaków grawimetrycznych" i "znaków magnetycznych".

    Instrukcja techniczna G-1 – standard techniczny w geodezji w Polsce, obowiązujący do 2012 roku na podstawie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 24 marca 1999 r. w sprawie standardów technicznych dotyczących geodezji, kartografii oraz krajowego systemu informacji o terenie, zbiór wytycznych dotyczących poziomej osnowy geodezyjnej wprowadzony zarządzeniem Prezesa Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii z 19 lutego 1979 r. w sprawie wprowadzenia do stosowania instrukcji technicznej "G-1 pozioma osnowa geodezyjna". Ostatnim wydaniem jest wydanie IV z 1986 r. opracowane przez Edwarda Dąbrowskiego, Janusza Galińskiego, Stanisława Gelo, Wojciecha Janusza, Bolesława Kłubkowskiego, Janusza Orzechowskiego na podstawie "Koncepcji modernizacji poziomych osnów geodezyjnych kraju", opracowanej przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii oraz zgodnie z zaleceniami Biura Rozwoju Nauki i Techniki GUGiK, reprezentowanego przez Leona Alexandrowicza i Edwarda Jarosińskiego.Znak (łac. signans, fr. signifiant), w semiotyce jest to obserwowalny (percypowalny) element rzeczywistości, który nie jest istotny ze względu na swoje własne cechy, ale na swoją relację do innego elementu rzeczywistości do którego się odnosi (łac. signatum, fr. signifie).

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Instrukcja techniczna G-1
  • znak graniczny
  • Przypisy

    1. art. 2 pkt 5 Ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.) zgodnie ze sposobem i w trybie określonymi w Rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 kwietnia 1999 r. w sprawie ochrony znaków geodezyjnych, grawimetrycznych i magnetycznych (Dz. U. z 1999 r. Nr 45, poz. 454 z późn. zm.)
    2. art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (j.t. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 z późn. zm.)
    Osnowa magnetyczna – usystematyzowany zbiór punktów w terenie, dla których w wyniku opracowania pomiarów magnetycznych określono składowe wektora natężenia pola magnetycznego odniesione do przyjętej epoki oraz ich dokładność. Osnowa magnetyczna służy do wyznaczania, zarówno w czasie jak i przestrzeni, rozkładu pola magnetycznego Ziemi, a zwłaszcza deklinacji magnetycznej.Znak graniczny potocznie granicznik – znak z trwałego materiału umieszczony w punkcie granicznym lub trwały element zagospodarowania terenu znajdujący się w tym punkcie.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Czy wiesz że...? beta

    Osnowa grawimetryczna – usystematyzowany zbiór punktów w terenie, dla których w wyniku opracowania pomiarów grawimetrycznych określono przyspieszenie siły ciężkości odniesione do przyjętej epoki.

    Reklama

    tt