• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Zespół móżdżkowy

    Przeczytaj także...
    Cerebellopatia alkoholowa, alkoholowy zanik móżdżku – to zespół przewlekłych objawów wynikających z uszkodzenia móżdżku o postępującym przebiegu.Drżenie zamiarowe – odmiana drżenia, inaczej drżenie ataktyczne (tremor intentionalis) – mimowolne, nierytmiczne ruchy zwykle o zmiennej amplitudzie, dotyczące głównie kończyn górnych i pojawiające się w czasie zbliżania kończyny do celu, z tendencją do nasilania w czasie wykonywanego ruchu.
    Schwannoma nerwu przedsionkowo-ślimakowego (ang. acoustic neuroma, vestibular schwannoma) – pierwotny, niezłośliwy histologicznie nowotwór części przedsionkowej nerwu przedsionkowo-ślimakowego (VIII), wywodzący się z komórek osłonki nerwowej (komórek Schwanna).

    Zespół móżdżkowy (zespół cerebelarny) – neurologiczny zespół chorobowy występujący w uszkodzeniu móżdżku, objawiający się zaburzeniami chodu oraz niezbornością ruchową (ataksja). Dodatkowo często występuje mowa skandowana, drżenie zamiarowe, oczopląs, obniżone napięcie mięśniowe.

    Choroby demielinizacyjne – wszelkie choroby układu nerwowego, w których dochodzi do uszkodzenia osłonek mielinowych nerwów. Utrudnia to przewodzeniu sygnałów w zajętych nerwach, co prowadzi do pogorszenia w zakresie czucia, ruchu, postrzegania i innych funkcji w zależności od nerwów, które są zajęte.Wydawnictwo Lekarskie PZWL – polskie wydawnictwo istniejące od 1945 roku, wydające literaturę fachową dla pracowników systemu opieki zdrowotnej, podręczniki szkolne i akademickie i publikacje popularnonaukowe. Do 1993 roku państwowe wydawnictwo istniało pod nazwą Państwowe Zakłady Wydawnictw Lekarskich (PZWL). W 1998 roku nastąpiła prywatyzacja, aktualnie stanowi część grupy wydawniczej PWN.

    Etiologia[]

    Ostre zespoły móżdżkowe[]

  • zatrucie alkoholem
  • zatrucie lekami (fenytoiną, barbituranami, meprobamatem, fencyklidyną)
  • encefalopatia Wernickego
  • niedokrwienie lub udar w zakresie unaczynienia kręgowopodstawnego
  • uraz głowy i krwotok do móżdżku
  • choroby zapalne, ropień móżdżku
  • Przewlekłe zespoły móżdżkowe[]

  • guzy tylnego dołu czaszki: przerzutowe lub pierwotne (oponiak, schwannoma nerwu VIII, medulloblastoma, haemangioblastoma)
  • zespół paraneoplastyczny (paranowotworowe zwyrodnienie móżdżku)
  • alkoholowe zwyrodnienie móżdżku (cerebellopatia alkoholowa)
  • stwardnienie rozsiane i inne choroby demielinizacyjne
  • niedoczynność tarczycy
  • zwyrodnienie móżdżku po fenytoinie
  • wady wrodzone tylnego dołu czaszki:
  • malformacja Arnolda-Chiariego
  • wrodzone zwężenie wodociągu mózgu
  • malformacja Dandy'ego-Walkera
  • wrodzone ataksje móżdżkowe (heredoataksje):
  • ataksja Friedreicha
  • dziedziczne ataksje rdzeniowo-móżdżkowe
  • zespół ataksja-teleangiektazja
  • choroba Wilsona
  • choroba Creutzfeldta-Jakoba
  • Bibliografia[]

  • Neurologia. Podręcznik dla studentów medycyny. Wojciech Kozubski, Paweł P. Liberski (red.). Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2006, s. 130-133. ISBN 83-200-3244-X.
  • Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

    Neurologia – dziedzina medycyny zajmująca się schorzeniami obwodowego układu nerwowego i ośrodkowego układu nerwowego. Neurologia i psychiatria są dziedzinami pokrewnymi, a niektóre choroby są domeną zarówno neurologa jak i psychiatry. Neurologia zajmuje się głównie schorzeniami, których podłożem jest proces uszkadzający układ nerwowy, a psychiatria z kolei zajmuje się głównie chorobami, których podłożem jest biochemiczne zaburzenie funkcjonowania mózgu jako całości.Ataksja rdzeniowo-móżdżkowa (ang. spinocerebellar ataxia, SCA) – grupa chorób genetycznych o podobnych objawach (zaburzenia koordynacji ruchowej spowodowane zmianami w obrębie móżdżku), spowodowanych jednak mutacjami w różnych genach. Część z nich należy do TREDs, czyli chorób spowodowanych ekspansją trójek nukleotydowych. W przypadku SCA1, 2, 3, 6 i 7 jest to powielenie segmentu genu o sekwencji nukleotydów CAG (kodon oznaczający aminokwas glutaminę).



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Chód marynarski – chód na szerokiej podstawie, z szerokim rozstawianiem nóg; chory stawia chwiejne i niepewne kroki; jest charakterystycznym objawem uszkodzenia móżdżku, który odgrywa kluczową rolę w procesach zapewniających utrzymanie równowagi.
    Stwardnienie rozsiane (łac. sclerosis multiplex, SM, ang. multiple sclerosis, MS) – przewlekła, zapalna, demielinizacyjna choroba ośrodkowego układu nerwowego, w której dochodzi do wieloogniskowego uszkodzenia (demielinizacji i rozpadu aksonów) tkanki nerwowej.
    Udar mózgu, incydent mózgowo-naczyniowy (ang. cerebro-vascular accident, CVA), dawniej także apopleksja (gr. stgr. ἀποπληξία - paraliż; łac. apoplexia cerebri, insultus cerebri) – zespół objawów klinicznych związanych z nagłym wystąpieniem ogniskowego lub uogólnionego zaburzenia czynności mózgu, powstały w wyniku zaburzenia krążenia mózgowego i utrzymujący się ponad 24 godziny.
    Mowa skandowana – zaburzenie mowy występujące przy chorobach móżdżku. Jest jednym z objawów Triady Charcota. Wynika z braku koordynacji mięśni aparatu mowy.
    Móżdżek - (łac. cerebellum) część mózgowia występująca u wszystkich kręgowców, odpowiadająca za koordynację ruchów i utrzymanie równowagi ciała.
    Oponiak (łac. meningioma, ang. meningioma) – zazwyczaj łagodny (w 90% I° według WHO) nowotwór ośrodkowego układu nerwowego, zwykle łatwy do zoperowania, umiejscowiony w oponach mózgowo-rdzeniowych mózgowia lub rdzenia kręgowego. Oponiaki są najczęstszymi łagodnymi nowotworami mózgu.
    Meprobamat – organiczny związek chemiczny z grupy karbaminianów alkanodioli, zsyntetyzowany w maju 1950 roku przez Bernarda Jana Ludwika i Franka Bergera. Wprowadzony do lecznictwa w maju 1955 roku, jako jeden z pierwszych leków przeciwlękowych. Pierwszym, najbardziej znanym preparatem handlowym był Miltown. Meprobamat po podaniu doustnym wykazuje działanie uspokajające i przeciwlękowe (dawki jednorazowe 0,2 g-0,4 g) oraz nasenne (dawki jednorazowe 0,4 g-0,8 g). Do czasu wprowadzenia benzodiazepin, które go stopniowo wyparły, był głównym przedstawicielem leków przeciwlękowych, szeroko stosowanym w lecznictwie psychiatrycznym. W porównaniu z benzodiazepinami meprobamat działa silniej nasennie, słabiej uspokajająco i przeciwlękowo. Wykazuje dużą toksyczność (niebezpieczeństwo niedokrwistości aplastycznej, agranulocytozy). Kumulując się w ustroju może prowadzić do zatruć. Powoduje częste i uciążliwe objawy uboczne, m.in. "zespół behawioralnej intoksykacji". Obecnie lek ma znaczenie marginalne, na świecie stosowany rzadko, z tendencją wyraźnie spadkową.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.027 sek.