• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Zen



    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Lankavatara Sutra (skt लंकावतारसूत्र Lankāvatāra sūtra) (chin.: 入楞伽經, rulengjie jing; kor.: , imnŭngga kyǒng; jap.: , nyūryōga-kyō; wiet. Nhập Lăng-già kinh) – jest jedną z najważniejszych sutr buddyzmu mahajany i wadżrajany. Zgodnie z tradycją, zawiera słowa Buddy po jego dotarciu na wyspę Lanka (demonów) (później nazywaną Cejlonem, a obecnie Sri Lanką). Sutra ta rozpowszechniła się w buddyjskich tradycjach Chin, Tybetu i Japonii. Jest filarem chińskiego chanu, koreańskiego sŏnu i japońskiego zenu. Często znana pod skróconą nazwą Lanka.Hakuin Ekaku (白隠慧鶴 1686-1769) – był japońskim mistrzem zen, który wywarł olbrzymi wpływ na buddyzm zen. Hakuin przekształcił szkołę zen rinzai z upadającej tradycji, pozbawionej ścisłej praktyki w szkołę znaną z ostrego stylu medytacji i praktyki kōan (zen)ów. Wszyscy współcześni praktycy rinzai używają metod wyprowadzonych z nauk Hakuina.
    Literatura zen[ | edytuj kod]

    Poniżej wybór klasycznych dzieł literatury, pozostawionych przez mistrzów zen.
    Uwaga: to nie są święte księgi. W zen z założenia nie ma świętości.

    Osobną kwestią jest, po co w ogóle zen potrzebna jest literatura, skoro jednocześnie twierdzi się, że słowa w zen przeszkadzają. Część z nich to tzw. Gozan bungaku (五山文学) czyli poezja klasztorów zen. Część to zbiory kōanów albo wskazówki do medytacji, potrzebne nowicjuszom.

  • Bezbramna brama (Wumenguan 無門關, jap. Mumonkan). Autorem był chiński mistrz zen Wumen Huikai (jap. Mummon Ekai). Zbiór został opublikowany w 1229 roku. Mumonkan składa się z 49 kōanów.
  • Fukan zazengi 普観座禅儀 (1227) – "Zasady praktyki zazen" autorstwa Dōgena
  • Gyōgi kihan – tekst szkoły sōtō
  • Baojing sanmei – (jap. Hōkyō Zanmai) – "Samadhi drogocennego lustra" autorstwa Dongshana Liangjie (807-869), jeden z czterech najstarszych tekstów zen.
  • Kyōunshū 狂雲集 – poematy autorstwa mistrza Ikkyū Sōjuna (1394-1481)
  • Shōbōgenzō zuimonki 正法眼蔵随聞記 – wykłady i komentarze Dōgena ułożone przez jego ucznia Kouna Ejō
  • Zhengdao ge 證道歌 (jap. Shōdōka) - "Pieśń natychmiastowego oświecenia" autorstwa Yongjia Xuanjue (665-713) jeden z czterech najstarszych tekstów zen.
  • Zapiski lazurowej skały (Biyan lu 碧巖錄, jap. Hekigan-roku). 100 kōanów zebranych i opatrzonych komentarzem przez mistrza zen Xuedou Chongxiana (jap. Setchō (980-1052).
  • Zapiski wielkiego spokoju (Congrong lu, jap. Shōyō-roku). Księga około 100 kōanów, zebranych przez Tiantonga Hongzhi – jednego z patriarchów caodong i sōtō.
  • Zazen Yōjinki 座禅用心記 – "Zalecenia w zazen" autorstwa mistrza Keizana Jōkina (1268-1325)
  • Zazen-ron 座禅論 – "O medytacji" – Daikaku Zenji (1213-1278)
  • Zobacz też[ | edytuj kod]

  • Chan
  • Medytacja
  • Shigeto Oshida
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Kenkyusha's New Japanese-English Dictionary, Kenkyusha Ltd., Tokyo 1991, ​ISBN 4-7674-2015-6
    2. Wu Yansheng: Chiński zen: Droga szczęścia i spokoju. Shanghai Press & Publishing Development Company i Firma Księgarska Olesiejuk, 2014, s. 25. ISBN 978-83-274-1087-0.
    3. Colin Allen: The Benefits of Meditation (ang.). 2003-04-24. [dostęp 28 października 2008]. [zarchiwizowane z tego adresu].
    Rinzai (臨済宗; jap.: Rinzai-shū, chin.: Linjizong) – jedna z dwóch głównych szkół japońskiego buddyzmu zen (drugą z nich jest sōtō). Jest ona japońskim odpowiednikiem chińskiej szkoły linji, której założycielem był wielki mistrz chan Linji Yixuan (zm 867).Chan (chin. 禪 pinyin: chán; sans. ध्यान dhyāna ; kor. sŏn (선), sŏn chong (선종); jap. zen (禅), zen shū (禅宗); wiet. thiền, thiền tông) – jedna z najważniejszych szkół chińskiego buddyzmu, założona w VI wieku przez Bodhidharmę. Szkoła ta należy do praktycznej i medytacyjnej tradycji buddyzmu, w odróżnieniu od teoretycznej i filozoficznej tradycji doktrynalnej.


    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Karesansui (jap. 枯山水, ogród suchego krajobrazu) zwany również sekitei (jap. 石庭, ogród kamienny) albo ogrodem zen to kompozycja ogrodowa usypana ze żwiru, piasku i kamieni, stworzona pod wpływem estetyki zen. Miniaturową wersją ogrodów karesansui są bonseki.
    Medytacja (łac. meditatio - zagłębianie się w myślach, rozważanie, namysł) – praktyki mające na celu samodoskonalenie, stosowane zwłaszcza w jodze oraz w religiach i duchowości Wschodu (buddyzm, taoizm, konfucjanizm, hinduizm, dżinizm), a ostatnio także przez niektóre szkoły psychoterapeutyczne. Elementy medytacji dają się również zauważyć w chrześcijaństwie (hezychazm) i islamie (sufizm).
    Nihilizm (od łac. nihil - nic) – pogląd filozoficzny całkowicie lub częściowo negujący istnienie pewnych bytów. Rozróżnia się kilka kategorii tego pojęcia:
    Dōgen Kigen (jap. 道元希玄, Dōgen Kigen ur. 19 stycznia 1200, zm. 22 września 1253) – mistrz zen, który sprowadził nauczanie szkoły buddyzmu zen sōtō do Japonii. Także Eihei Dōgen (jap. 永平道元, Eihei Dōgen). Pośmiertnie obdarzony tytułem Jōyō daishi (jap. 承陽大師, wielki mistrz Jōyō)
    Shōbōgenzō zuimonki (jap. 正法眼蔵隨聞記), po polsku wyd. jako Elementarz zen sōtō – zbiór nieformalnych mów Dharmy i pouczeń japońskiego mistrza zen Dōgena spisany przez jego ucznia Ejō, najprawdopodobniej w latach 1235–1237. Jest uważana za najbardziej przystępną pracę autora.
    Klasztor buddyjski (chiń. si 寺; kor. sa 사; jap. 寺 ji lub tera; wiet. tự lub chùa) – budynek lub kompleks budynków, w którym przebywają i praktykują mnisi buddyjscy lub mniszki buddyjskie. Jest to centrum religijnego, duchowego i nieraz naukowego życia w buddyzmie.
    Budda; skr. बुद्ध buddha – przebudzony, oświecony; chiń. fo (佛), fotuo (佛陀); kor. bul, pult’a; jap. butsu (仏), hotoke (仏), budda (仏陀); wiet. phật, phật-đà, Bột đà; tyb. sangdzie (སངས་རྒྱས།, Wylie: sangs.rgyas).

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.05 sek.