• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Zbocze Bydgoskie



    Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]
    Przeczytaj także...
    Planty nad Brdą – bulwary spacerowe nad rzeką Brdą w Bydgoszczy, otoczone zielenią urządzoną i terenami parkowymi.Grąd – wielogatunkowy i wielowarstwowy las liściasty zazwyczaj z przewagą grabu i dębu i z udziałem różnych innych gatunków. W fitosocjologii zespoły leśne reprezentujące grądy wyodrębniane są w związek zespołów Carpinion betuli. Na mapach potencjalnej roślinności naturalnej Polski, lasy grądowe dominują stanowiąc 41,6% powierzchni kraju. Ze względu na to, że wykształcają się na siedliskach żyznych – zostały w ogromnej większości zniszczone i zajęte przez grunty rolne lub zdegradowane z powodu uprawy drzew iglastych. Grądy stanowią siedlisko przyrodnicze chronione w sieci Natura 2000.
    Wzgórze Bolesława Krzywoustego[]
    Widoki ze Zbocza Bydgoskiego
    Z Miedzynia
    Z parku Henryka Dąbrowskiego
    Ze Szwederowa
    Z alei Górskiej
    Ze ścieżki na Wzgórzu Wolności
    Z polany widokowej
    Ze Wzgórza Wolności
    Rondo Toruńskie
    Z Wyżyn na al. Stefana Wyszyńskiego
    Kościół św. Józefa
    Z Wyżyn
    Z Kapuścisk na al. Kazimierza Wielkiego
    Magistrala węglowa w Czersku Polskim
    Ulica Hutnicza w Czersku Polskim
    Ze Wzgórza Krzywoustego na tor regatowy
    Z Łęgnowa
    Łęgnowo

    W Czersku Polskim, tuż nad ujściowym odcinkiem rzeki Brdy, znajduje się wzgórze narożne Zbocza Bydgoskiego, które zmienia w tym miejscu kierunek na południowo-wschodni. Miejsce to nazwano w dwudziestoleciu międzywojennym Wzgórzem Bolesława Krzywoustego. Wzgórze (69 m n.p.m.) znajduje się ponad stacją kolejową Bydgoszcz Łęgnowo. Wznosi się ok. 38 m nad okolicznym terenem i 40 m ponad lustrem Wisły. Widok z góry jest rozległy, choć ograniczany przez chaotycznie rozrośniętą roślinność. Widać stąd Brdę, tor regatowy, zakole Wisły, niziny nadrzeczne oraz w oddali zabudowę dzielnicy Fordon.

    Tor regatowy w Bydgoszczy – zbiornik wodny położony w Bydgoszczy, w dolnym odcinku rzeki Brdy, wykorzystywany do uprawiania sportów wodnych.Osuwisko - nagłe przemieszczenie się mas ziemnych, powierzchniowej zwietrzeliny i mas skalnych podłoża spowodowane siłami przyrody lub działalnością człowieka (podkopanie stoku lub jego znaczne obciążenie). Jest to rodzaj ruchów masowych, polegający na przesuwaniu się materiału skalnego lub zwietrzelinowego wzdłuż powierzchni poślizgu (na której nastąpiło ścięcie), połączone z obrotem. Ruch taki zachodzi pod wpływem siły ciężkości. Osuwiska są szczególnie częste w obszarach o sprzyjającej im budowie geologicznej, gdzie warstwy skał przepuszczalnych i nieprzepuszczalnych występują naprzemiennie. Miejsca występowania osuwisk to naturalne stoki i zbocza dolin i zbiorników wodnych, obszary źródłowe rzek (gdzie erozja wsteczna zwiększa spadek terenu), skarpy wykopów i nasypów oraz wyrobisk.

    Nazwa nawiązuje do kroniki Galla Anonima, w której podano, że książę w 1112 w. wraz z drużyną wojów przekroczył Brdę przez dawny bród zdobywając pobliską warownię Wyszogród po ośmiodniowym oblężeniu. W czasie zaboru pruskiego również Niemcy upodobali sobie to wzgórze, nadając mu nazwę „Alberthöhe”, na pamiątkę pobytu tutaj księcia pruskiego Albrechta Hohenzollerna podczas manewrów wojskowych w 1828 r. Ulokowano w tym miejscu kamień pamiątkowy, a niemiecka młodzież jeszcze w okresie po I wojnie światowej pielgrzymowała na to wzgórze. W 1890 r. podczas poszukiwań historycznego Wyszogrodu, członkowie Towarzystwa Historycznego Obwodu Nadnoteckiego odkryli na tym terenie ślady fundamentów większej budowli, którą można utożsamiać ze strażnicą pobliskiego brodu, przy którym miał powstać stały most, obiecany przez księcia Władysława Opolczyka w 1382 r.

    Wyżyny – dzielnica Bydgoszczy znajdująca się na południowym wschodzie miasta, między aleją Jana Pawła II, ulicami Glinki, Szpitalną i Bełzy. Osiedle Wyżyny zamieszkuje 29.780 osób. Jest to trzecia największa dzielnica Bydgoszczy pod względem liczby mieszkańców. Graniczy z Kapuściskami, Wzgórzem Wolności, Glinkami i Babią Wsią.Zespół przyrodniczo-krajobrazowy – forma ochrony przyrody w Polsce. Bieżąca ustawa o ochronie przyrody definiuje je jako "fragmenty krajobrazu naturalnego i kulturowego zasługujące na ochronę ze względu na ich walory widokowe i estetyczne".

    W dwudziestoleciu międzywojennym organizacja Przysposobienie Wojskowe Kobiet postanowiła w tym miejscu ustawić krzyż. Na czele specjalnego komitetu stanął m.in. proboszcz parafii farnej ks. Józef Schulz. Uroczystości odbyły się 16 października 1932 r. z udziałem przedstawicieli władz administracyjnych, wojska, harcerzy, Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” oraz 3 tys. widzów. Ustawiono drewniany krzyż o 8-metrowej wysokości „…jako symbol miłości, zgody i pokoju, będący wyrazem wdzięczności za uzyskaną niepodległość Polski...”, a wzgórzu nadano imię Bolesława Krzywoustego.

    Erozja denna inaczej erozja wgłębna – erozja prowadząca do pogłębienia koryta rzecznego i doliny rzecznej. Działa przede wszystkim w górnym biegu rzeki, gdzie spadek jest duży i wody mogą wymywać i transportować duże ilości materiału skalnego. Erozja denna odbywa się przede wszystkim na drodze abrazji rzecznej przez tarcie o dno koryta głazami wleczonymi po nim. Efektem erozji dennej jest tworzenie się głębokich, coraz węższych dolin w kształcie litery V o stromych brzegach, stopniowo się osypujących i ulegających złagodzeniu.Wody podziemne – wody, zalegające pod powierzchnią Ziemi na różnych głębokościach, powstałe na skutek różnych procesów geologicznych. Ich łączna objętość wynosi ok. 60 000 tys. km³, co stanowi ok. 4,12‰ ogólnej objętości zasobów hydrosfery Ziemi. Strefa nasycenia wodami podziemnymi nosi nazwę strefy saturacji, i położona jest poniżej strefy nasycenia powietrzem glebowym i innymi gazami czyli strefy aeracji. W strefie aeracji mogą występować wody, ale tylko jako wody zawieszone albo związane (woda higroskopijna, woda błonkowata, woda kapilarna). Miejsce wypływu wód podziemnych na powierzchnię w zależności od obfitości i sposobu wypływu to źródło, młaka, wykap lub wysięk.

    Zagospodarowanie rekreacyjne[]

    Mikroregion jest obszarem o dużym potencjale przyrodniczym i rekreacyjno–wypoczynkowym. Jego wartością jest znaczne (ok. 30 m) wyniesienie względem poziomu Starego Miasta. Uwarunkowania te powodują, że jest charakterystycznym elementem krajobrazu Bydgoszczy, jednym z jego cenniejszych walorów. Zalety te dostrzegano już w XIX wieku. Na ten okres datują się początki budowy trasy widokowej wiodącej z Wilczaka na Bartodzieje Małe. W 1832 r. z inicjatywy prezydenta regencji bydgoskiej, Honorowego Obywatela Bydgoszczy i przewodniczącego Towarzystwa Upiększania Miasta i OkolicCarla von Wissmanna utworzono park na Szwederowie (Wissmannshöhe) między ulicami Stromą a Podgórną. Dwa lata później zagospodarowano wzgórze między ulicami: Lubelską i Seminaryjną (Wilczak) na park tarasowy z drzewostanem złożonym z dębów, buków, grabów, jesionów, lip, klonów i kasztanowców. W 1835 r. park zwiedził następca tronu pruskiego, późniejszy Fryderyk Wilhelm IV i nazwał go Prinzehöhe. W 1870 r. kolejny park na wzgórzu (Naumannshöhe) między ulicami Szubińską, Seminaryjna i Wysoką założył ówczesny prezydent rejencji bydgoskiej Johann Naumann. W 1890 r. rozpoczęto budowę tzw. Plant Okrężnych (w odróżnieniu od Plant nad Brdą, które wiodły wzdłuż rzeki), w 1900 r. oddano na Wzgórzu Dąbrowskiego wieżę ciśnień z tarasem widokowym, a w 1913 r. na Wzgórzu Wolności wybudowano wieżę Bismarcka (zburzoną w 1926 r., od 1946 r. Cmentarz Bohaterów Bydgoszczy) wraz z parkiem górskim (Bismarckhöhe). Z obu tych miejsc można było podziwiać panoramę miasta, a łącząca je aleja Górska była trasą widokową. Trasę rozbudowano w dwudziestoleciu międzywojennym i podczas okupacji. Całość była obficie zadrzewiona. W parku rosło 70 gatunków drzew liściastych, iglastych oraz krzewów. Po wojnie zbudowano kolejne odcinki trasy na Wyżynach i Kapuściskach dla mieszkańców wzniesionych tam osiedli mieszkaniowych.

    Ruchy masowe (geologiczne ruchy masowe, ruchy grawitacyjne) - ruchy materiału skalnego (w tym osadów, zwietrzelin, a także gleby) skierowane w dół zbocza wywołane siłą ciężkości. W ruchy masowe zaangażowana jest tylko siła grawitacji, tzn. nie obejmują one ruchów spowodowanych prądem wody, ruchem lodowców oraz wiatrem. Ruchy masowe (transport materiału po stoku) odbywają się w zarówno z dużą prędkością, nagle i gwałtownie (np. osuwiska, obrywy), jak również w tempie bardzo wolnym i w sposób trudny do bezpośredniego zaobserwowania (np. spełzywanie).Wiąz (Ulmus L. ) – rodzaj drzew, rzadziej krzewów z rodziny wiązowatych (Ulmaceae), obejmujący ok. 25 gatunków. Występują w strefie umiarkowanej półkuli północnej. Gatunkiem typowym jest Ulmus campestris L..

    W 2012 r. ścieżka spacerowa istniała niemal na całej długości Zbocza Bydgoskiego – od Miedzynia do Czerska Polskiego, choć odcinki o dobrym standardzie użytkowym należały do rzadkości. W wielu miejscach trasa jest zaniedbana, niemal dzika, uniemożliwiając swobodny dostęp i rekreacyjne wykorzystanie. Od Szwederowa po Kapuściska wiedzie z reguły utwardzona aleja, a na pozostałym obszarze wydeptane ścieżki. Ciekawa krajobrazowo jest wschodnia część krawędzi w okolicach Łęgnowa, skąd można podziwiać zakole Wisły.

    Klon zwyczajny, klon pospolity (Acer platanoides L.) – gatunek z rodziny mydleńcowatych (Sapindaceae) występujący w Europie środkowej i wschodniej oraz południowo-zachodniej Azji. Nazywany jest także klonem norweskim. Na zachodzie jego granica występowania znajduje się we Francji, na wschodzie w europejskiej części Rosji, na północy w Skandynawii, a na południu w Iranie. W Polsce jest najpospolitszy z krajowych gatunków swego rodzaju, występuje powszechnie na całym niżu i w niższych położeniach górskich na całym terenie kraju. Sadzony w miastach północno-zachodniej Europy oraz Ameryki Północnej rozprzestrzeniać się zaczął bez udziału człowieka. Inwazja tego gatunku w Ameryce Północnej spowodowała zagrożenie dla miejscowych gatunków. W USA w Nowej Anglii czy stanach takich, jak Nowy Jork, Wirginia, Georgia, Maryland, Wisconsin, Minnesota rozwój klonów jest tępiony.Las łęgowy – zbiorowisko leśne, występujące nad rzekami i potokami, w zasięgu wód powodziowych, które podczas zalewu nanoszą i osadzają żyzny muł. Najbardziej typową glebą dla lasów łęgowych jest holoceńska mada rzeczna. Siedliska niemal wszystkich łęgów związane są z wodami płynącymi. W drzewostanie łęgów występują m.in.: olcha, topola, wierzba, wiąz, jesion, dąb. Gatunkami występującymi we wszystkich zespołach łęgowych są: podagrycznik pospolity (Aegopodium podagraria), kostrzewa olbrzymia (Festuca gigantea), pokrzywa zwyczajna (Urtica dioica), wiązówka błotna (Filipendula ulmaria) i bluszczyk kurdybanek (Glechoma hederacea). Lasy łęgowe zaliczane są do roślinności azonalnej, nie związanej z określoną strefą roślinną (klimatyczną), ale ze specyfiką siedliska. Lasy te narażone są na wyniszczenia spowodowane m.in. pracami związanymi z regulacją koryt rzecznych oraz melioracjami wodnymi.

    Projekt odbudowania trasy na odcinku staromiejskim podjęto w 2008 r., nie zakończył się jednak powodzeniem. W 2012 r. nową koncepcję w pracy opublikowała Miejska Pracownia Urbanistyczna. Według tego opracowania ścieżka winna przebiegać od ul. Stromej do Cmentarza Bohaterów Bydgoszczy, zachowując ciągłość na całym odcinku (bezkolizyjne przejścia nad ul. Kujawską i trasą Uniwersytecką) wraz z infrastrukturą towarzyszącą, punktami widokowymi i zejściami na dolny taras miasta.

    Woda opadowa (potocznie: deszczówka) – woda, która powstaje przez kondensację pary wodnej w atmosferze i spada na powierzchnię Ziemi w postaci opadów atmosferycznych (deszczu, śniegu, gradu). Jej skład zależy od czystości powietrza, które napotyka podczas opadania; charakteryzuje się dużą zawartością gazów (tlenu, azotu, dwutlenku węgla) i może zawierać sadzę, pyłki roślinne, pył przemysłowy, mikroorganizmy, a także pewne ilości soli mineralnych. Ze względu na zawartość rozpuszczonego dwutlenku węgla pH wody opadowej wynosi około 6 (odczyn kwaśny). Niektóre gazowe zanieczyszczenia (dwutlenek siarki, siarkowodór, tlenek azotu) obniżają to pH jeszcze bardziej, powodując zjawisko kwaśnych deszczów. Woda opadowa nie nadaje się do picia, natomiast może być przydatna po zebraniu w kanalizacji do celów gospodarczych i przemysłowych.Bolesław III Krzywousty (ur. 20 sierpnia 1086, zm. 28 października 1138) – książę małopolski, śląski i sandomierski w latach 1102–1107, książę Polski w latach 1107–1138. Pochodził z dynastii Piastów, był synem Władysława I Hermana i Judyty czeskiej, córki króla Czech Wratysława II, oraz ojcem książąt: Władysława II Wygnańca, Bolesława IV Kędzierzawego, Mieszka III Starego, Henryka Sandomierskiego i Kazimierza II Sprawiedliwego.

    Zobacz też[]

  • Zbocze Fordońskie
  • Zbocze Kruszyńskie
  • Zbocze Mariańskie
  • Warunki naturalne w Bydgoszczy
  • Parki i tereny leśne w Bydgoszczy
  • Ochrona przyrody w Bydgoszczy


  • Podstrony: [1] [2] 3 [4] [5]



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Warto wiedzieć że... beta

    Spełzywanie (pełzanie) to najwolniejsze geologiczne ruchy masowe. Jest to powolne przemieszczanie się wierzchniej warstwy stoku, czasem prawie niezauważalne w początkowym etapie. W zależności od rodzaju materiału na powierzchni, mówimy o spełzywaniu gleby lub spełzywaniu skały. Tempo poruszania się materiału pełzającego jest tym mniejsze, im głębiej się on znajduje; na pewnej głębokości ruch całkowicie ustaje. W rezultacie nie dochodzi do odsłonięć powierzchni podstawy skalnej. Tempo spełzywania jest na tyle niskie i jednostajne, że nie uszkadza pokrywy darniowej terenu. Głównym motorem spełzywania jest odsuwanie się cząstek warstwy powierzchniowej w czasie rozszerzania (np. po nasączeniu wodą) w kierunku prostopadłym do stoku, a następnie pionowe opadanie przy kurczeniu (np. wysychanie). W rezultacie każdy cykl rozszerzanie-kurczenie powoduje drobne przesunięcie cząstek w dół stoku o odległość tym większą, im bliżej powierzchni znajduje się cząstka. Spełzywanie można podzielić na regresywne (postępujące w górę stoku) i progresywne (postępujące w dół stoku).
    Dicrano-Pinion – syntakson w randze związku należący do klasy borów szpilkowych Vaccinio-Piceetea (zobacz też las iglasty). W zasadzie pokrywa się z tradycyjnym pojęciem borów sosnowych (choć zaliczane do niego są występujące na podobnych siedliskach lasy mieszane, a nawet liściaste).
    Ulica Kujawska – ważna pod względem komunikacyjnym ulica w Bydgoszczy. Łączy centrum miasta z osiedlami mieszkaniowymi położonymi na Górnym Tarasie miasta oraz jest (razem z al. Jana Pawła II) drogą wylotową w kierunku Inowrocławia. W dwudziestoleciu międzywojennym była piątą pod względem długości ulicą w Bydgoszczy, licząc łącznie 2,90 km.
    Rejencja bydgoska (niem. Regierungsbezirk Bromberg) – rejencja Wielkiego Księstwa Poznańskiego i Prowincji Poznańskiej, istniejąca w latach 1815–1920 ze stolicą w Bydgoszczy.
    Kapuściska – dzielnica w Bydgoszczy (część Górnego Tarasu), znajdująca się między rzeką Brdą (wzdłuż ul. Toruńskiej), a ulicami Bełzy, Szpitalną i Zakładami Chemicznymi Zachem. Jest piątym bydgoskim osiedlem pod względem ilości mieszkańców. Sąsiaduje z osiedlami: Wyżyny, Glinki, Łęgnowo i Zimne Wody.
    Zlodowacenie północnopolskie, zlodowacenia północnopolskie, ostatnie zlodowacenie – najmłodsze ze zlodowaceń plejstoceńskich. Trwało od 115 tys. lat temu do 11,7 tys. lat b2k (przed rokiem 2000). Poprzedza je interglacjał eemski, a po nim nastąpił holocen – interglacjał współczesny. Ostatnie zlodowacenie jest różnie nazywane, w zależności od regionów geograficznych: w północnej Europie Środkowej jest to zlodowacenie północnopolskie (zlodowacenie bałtyckie, Wisły lub Vistulian, Wisła, wisła), w systemie alpejskim – Würm, w Ameryce Północnej – Wisconsin.
    Dąb szypułkowy (Quercus robur L.) – gatunek typowy dla rodzaju dębów, obejmującego drzewa liściaste z rodziny bukowatych (Fagaceae). Występuje w Europie (z wyjątkiem północnej Skandynawii) oraz południowo-wschodniej Azji. W Polsce bardziej pospolity od dębu bezszypułkowego. Ceniony ze względu na wytrzymałe, twarde i trwałe drewno. Jest gatunkiem długowiecznym, żyje ponad 700 lat. Ze względu na okazałe rozmiary jakie osiąga, sprawia majestatyczne wrażenie i dlatego odgrywa istotną rolę w symbolice i dawniej w kultach religijnych. Jest symbolem długowieczności, dostojeństwa i siły. Stare okazy nierzadko chronione są jako pomniki przyrody.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.16 sek.