• Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Zazen

    Przeczytaj także...
    Rinzai (臨済宗; jap.: Rinzai-shū, chin.: Linjizong) – jedna z dwóch głównych szkół japońskiego buddyzmu zen (drugą z nich jest sōtō). Jest ona japońskim odpowiednikiem chińskiej szkoły linji, której założycielem był wielki mistrz chan Linji Yixuan (zm 867).Medytacja (łac. meditatio - zagłębianie się w myślach, rozważanie, namysł) – praktyki mające na celu samodoskonalenie, stosowane zwłaszcza w jodze oraz w religiach i duchowości Wschodu (buddyzm, taoizm, konfucjanizm, hinduizm, dżinizm), a ostatnio także przez niektóre szkoły psychoterapeutyczne. Elementy medytacji dają się również zauważyć w chrześcijaństwie (hezychazm) i islamie (sufizm).
    Buddyzm (inna nazwa to: sanskr. Buddha Dharma; pāli. Buddha Dhamma lub Buddha Sasana – "Nauka Przebudzonego") – nonteistyczny system filozoficzny i religijny, którego założycielem i twórcą jego podstawowych założeń był żyjący od około 560 do 480 roku p.n.e. Siddhārtha Gautama (pāli. Siddhattha Gotama), syn księcia z rodu Śākyów, władcy jednego z państw-miast w północnych Indiach. Buddyzm bywa zaliczany do religii dharmicznych oraz do religii nieteistycznych.

    Zazen (jap. 座禅 medytacja zen na siedząco, chiń. upr. 坐禅, chiń. trad. 坐禪, zuòchán, kor. 좌선 chaosŏn, wiet. tọa thiền) – podstawowa w zen forma medytacji wykonywana w pozycji siedzącej z nogami skrzyżowanymi. Głównym elementem zazen jest siedzenie w poprawnej pozycji, oddychanie i brak przywiązania do myślenia.

    Agura (jap. 胡坐, Agura) – słowo w języku japońskim oznaczające pozycję siedzącą ze skrzyżowanymi nogami, "po turecku". W dosłownym tłumaczeniu agura oznacza cudzoziemski, barbarzyński sposób siedzenia. Ma on charakter nieformalny, przyjmowany np. w japońskich restauracjach. Sposób formalny, ceremonialny, nazywany właściwym, to seiza.Język japoński (jap. 日本語 nihongo lub nippongo) – język używany przez ok. 130 mln mieszkańców Japonii oraz japońskich emigrantów na wszystkich kontynentach.

    Cel zazen[ | edytuj kod]

    Celem zazen jest „oświecenie i uwolnienie się od cierpienia” oraz „wyzwolenia się od próżności i chęci zysku”. Praktycznie celem jest osiągnięcie stanu długotrwałego skupienia, podczas którego nie myśli się o czymkolwiek. Ważne jest utrzymanie poprawnej pozycji oraz oddychania.

    Sesshin (jap. 接心, Sesshin) – okres intensywnej praktyki siedzącej medytacji - zazen, praktykowany w klasztorach zen, ale także w świeckich grupach zen.Samādhi (nie mylić z mahasamadhi) (skt समाधि, chiń. sanmade 三摩提 lub sanmei 三昧, kor. samadi 사마디 lub sammae 삼매, jap. さんまい, wiet. tam-ma-địa) — w religiach dharmicznych oznacza medytacyjne pochłonięcie, stan osiągany dzięki wytrwałej praktyce medytacji (np. zazen lub innej), polegający na głębokiej koncentracji niezakłóconej zewnętrznymi bodźcami. Samadhi nie polega na izolacji od świata, tylko na takim zjednoczeniu z nim, które wolne jest od lgnięcia do zjawisk.

    Praktyka medytacji prowadzi do rozwinięcia koncentracji, siły samadhi (jap. jōriki, chiń. dingli, 定力). Rozwinięcie siły samadhi jest jednym z najważniejszych elementów treningu, gdyż według wierzeń buddyjskich umożliwia pełną realizację, przekroczenie świata doczesnego i duchowego.

    Uproszczone pismo chińskie (chin. upr. 简体字; chin. trad. 簡體字; pinyin jiǎntǐzì) to odmiana pisma chińskiego. Uproszczenia dokonano w Chińskiej Republice Ludowej w latach 50. XX wieku. Celem reformy było ułatwienie nauki pisma i walka z analfabetyzmem. Modyfikując ok. 50 proc. najbardziej skomplikowanych z używanych dotąd znaków cel ten osiągnięto. Pismo uproszczone używane jest także w Singapurze.Dokusan (jap. 独参, Dokusan) – dobrowolne, prywatne spotkanie z mistrzem zen w jego pokoju nauczania w wyznaczonym terminie.

    Pozycje[ | edytuj kod]

    Grupa siedmiu osób praktykująca zazen siedząc w pozycji birmańskiej

    Przy wykonywaniu zazen można przyjmować następujące pozycje:

  • kekkafuza (jap. 結跏趺坐) – pełny lotos
  • hankafuza (jap. 半跏趺坐) – półlotos
  • pozycja birmańska / agura (jap. 胡坐)
  • seiza (jap. 正坐) – właściwy sposób siedzenia (na piętach)
  • Praktyka siedząca dłuższa niż kilkadziesiąt minut jest trudna do utrzymania, należy zatem co jakiś czas przerywać ją kinhin – odmianą zazen praktykowaną podczas chodzenia. Pozwala to na rozruszanie mięśni i rozciągnięcie nóg po długim okresie siedzenia.

    Pozycja półlotosu – pozycja wykorzystywana do medytacji. Jest ona specyficznym rodzajem siadu skrzyżnego, gdzie lewa stopa znajduje się na prawym udzie, lub prawa stopa na lewym udzie. Podeszwa stopy znajdująca się na udzie powinna być skierowana do góry, a plecy i kręgosłup wyprostowane.Seiza (jap. 正座, siedzieć we właściwy sposób) - tradycyjny sposób siedzenia stosowany w Japonii w pomieszczeniach z tatami.

    Formalne spotkania[ | edytuj kod]

     Osobny artykuł: sesshin.
    Zazen w ośrodku szkoły Rinzai

    Zazen jest praktykowane zbiorowo podczas formalnych spotkań (sesshin lub zazenkai). Spotkania takie mogą trwać od paru dni do wielu tygodni. Zazwyczaj praktykuje się wtedy zazen ok. 10 godzin dziennie, przerywając je na czas posiłku, wykonywanie robót „samu” lub medytacji w ruchu - medytacji w chodzie kinhin. Praktykowanie wspólnie z innymi pozwala na osiągnięcie większego skupienia, daje też możliwość spotkania z rōshim (dokusan).

    Zazenkai – w zen jednodniowe spotkanie w celu odbycia wspólnej medytacji zazen, wysłuchania wykładu i uzyskania dokusan.Język koreański – izolowany język używany na Półwyspie koreańskim. Według niektórych teorii łączony z językami ałtajskimi lub ajnoskim. Używany jest głównie w Korei Południowej oraz Północnej, a także w sąsiadującej z Koreą Północną chińskiej prefekturze autonomicznej Yanbian. Na świecie językiem tym posługuje się ok. 78 milionów ludzi, włączając w to duże skupiska w republikach dawnego Związku Radzieckiego, USA, Kanadzie, Brazylii i Japonii.

    Zobacz też[ | edytuj kod]

  • glosariusz buddyjski
  • Przypisy[ | edytuj kod]

    1. Arnie Kozak: The Everything Buddhism Book: A complete introduction to the history, traditions, and beliefs of Buddhism, past and present. Wyd. 2. Everything Books, 2011, s. 151-154. ISBN 1-4405-1028-8. (ang.)
    2. Tenshin Reb Anderson. A Ceremony for the Encouragement of Zazen. „Wind Bell”. 31 (2), 1997. San Francisco Zen Center (ang.). 
    3. Carl Bielefeldt: Dogen's Manuals of Zen Meditation. Berkeley: University of California Press, 1988, s. 183-185. ISBN 978-0-520-06835-3. (ang.)
    4. Mark Nesti: Theology, Ethics and Transcendence in Sports. Jim Parry, Mark Nesti, Nick Watson (red.). Taylor & Francis, 2011, s. 214. ISBN 0-415-87851-9. (ang.)
    5. Shohaku Okumura: Living By Vow: A Practical Introduction to Eight Essential Zen Chants and Texts. David Ellison (red.). Wisdom Publications, 2012, s. 32. ISBN 1-61429-010-5. (ang.)

    Linki zewnętrzne[ | edytuj kod]

  • Zazen w Polsce - Sangha mistrza Kaisena
  • Psychologiczne, pedagogiczne, socjalne i medyczne wartości medytacji
  • Harada Shodo Roshi: Droga zazen
  • Harada Shodo Roshi: Jak praktykować zazen?
  • Szkoła Sanbo-Kyodan w Polsce - Sangha uczniów Roshiego Jefa Boeckmansa
  • Tradycyjne pismo chińskie (chin. trad. 繁體字, chin. upr. 繁体字, pinyin fántǐzì) to odmiana pisma chińskiego, w której znaki mają tradycyjną postać, umożliwiającą czytanie dawniejszych tekstów. Są one dość skomplikowane, dlatego w latach 50. XX wieku w ChRL wprowadzono reformę pisma, w wyniku czego powstały znaki uproszczone. Pismo tradycyjne jest używane w Republice Chińskiej na Tajwanie, oraz w Hongkongu i Makau. Nazywane jest także ortodoksyjnym, złożonym lub właściwym pismem chińskim.Język wietnamski (wiet. tiếng Việt, tiếng Việt Nam lub Việt ngữ) – jest narodowym i oficjalnym językiem Wietnamu. Wietnamski jest językiem ojczystym Wietnamczyków (người Việt / người kinh), stanowiących ok. 87% populacji tego kraju, oraz ok. dwóch milionów wietnamskich emigrantów. Jako drugi język używany jest przez mniejszości narodowe Wietnamu.




    Warto wiedzieć że... beta

    Kinhin (jap. 経行, kinhin lub kyōgyō) – medytacja w trakcie chodzenia, praktykowana w przerwach pomiędzy długimi medytacjami na siedząco (zazen).
    Padmasana, Pozycja lotosu (dewanagari: पद्मासन, trl. padmāsana) – pozycja stosowana przy medytacji, znana już w starożytnych Indiach. Pozycja lotosu to specyficzny rodzaj siadu skrzyżnego, w którym lewa stopa znajduje się na prawym udzie oraz prawa stopa na lewym udzie. Podeszwy stóp powinny być skierowane do góry, a kręgosłup i plecy wyprostowane.
    Pozycja birmańska – pozycja medytacyjna, w której pośladki spoczywają na poduszce, kolana są zgięte i oparte o podłoże, stopy znajdują się w okolicach krocza. Nogi nie krzyżują się, plecy są wyprostowane.
    Zen (jap. 禅 – "medytacja", z skt. ध्यान Dhyāna, poprzez chin. trad. 禪那, chin. upr. 禅那, 禅, pinyin: chánnà, chán) – nurt buddyzmu, który w pełni rozwiniętą formę uzyskał w Chinach (zob. chan), skąd przedostał się do Korei, Wietnamu i Japonii. Wywodzi się z rodziny buddyzmu mahajany, ale na przestrzeni wieków nabrał wyrazistego indywidualnego stylu, pełnego minimalizmu i zamierzonych paradoksów.
    Mistrz zen – w tradycji chanu, sŏnu, zenu i thiền, w pełni oświecony człowiek, o dojrzałej osobowości i nieugiętym charakterze, który włączył Dharmę Buddy w swoje życie i potrafi prowadzić innych do oświecenia.

    Reklama

    Czas generowania strony: 0.017 sek.