l
  • Artykuły
  • Forum
  • Ciekawostki
  • Encyklopedia
  • Temat nie został wyczerpany?
    Zapraszamy na Forum Naukowy.pl
    Jeśli posiadasz konto w serwisie Facebook rejestracja jest praktycznie automatyczna.
    Wystarczy kilka kliknięć.

    Zastrzyk

    Przeczytaj także...
    Zastrzyk podskórny, iniekcja podskórna (łac. Injectio subcutanae) – rodzaj przeztkankowego podania leku. Najczęściej podaje się w ten sposób wodne roztwory izoosmotyczne, w objętości nie większej niż 1,5 ml. Lek wprowadza się podskórnie do tkanki łącznej, bogatej w naczynia chłonne, włosowate naczynia krwionośne, a także liczne zakończenia nerwów obwodowych. Z tych względów wstrzyknięcie podskórne może być bolesne, zwłaszcza wówczas, gdy roztwór ma odczyn kwaśny, zasadowy lub jest hipoosmotyczny. Aby temu zapobiec, wymaga się, aby leki podawane podskórnie były izohydryczne i izoosmotyczne. Podskórnie mogą być podawane również zawiesiny, przy zachowaniu tych samych wymagań.Kaniula dożylna obwodowa (zwykle nazywana wenflonem) - plastikowa rurka umieszczana tymczasowo w żyle, wraz z zewnętrzną częścią pozwalającą na przyłączenie strzykawki lub kroplówki. Niektóre kaniule uwalniają antykoagulant zapobiegający powstawaniu skrzepu w świetle rurki. Wprowadzana do żyły przy pomocy stalowej igły. Dzięki kaniuli pacjent może otrzymywać dożylnie lekarstwa bez konieczności każdorazowego wykonywania nowego wkłucia. Pojedynczy wenflon powinien być zmieniony na nowy po 72 godzinach. Często jednak wymagane jest wcześniejsze jego usunięcie ze względu na ryzyko powstania infekcji, stanu zapalnego żyły oraz zaczopowania światła wenflonu przez skrzep. Przy trudnościach z założeniem wenflonu i dobrym stanie poprzedniego wkłucia, wenflon może pozostać w żyle tak długo jak długo będzie drożny i nie rozwinie się stan zapalny. Wkłucie należy zawsze przepłukiwać solą fizjologiczną (0,9% NaCl) przed podaniem i po podaniu leku.
    Aspirowanie - zabieg stosowany przy iniekcjach domięśniowych mający na celu sprawdzenie czy koniec igły nie tkwi w naczyniu krwionośnym. Może on polegać na odłączeniu igły od strzykawki lub niewielkim podniesieniu tłoka strzykawki. Przy właściwym wkłuciu krew nie powinna pojawić się ani w igle, ani w strzykawce.

    Zastrzyk, iniekcja – wprowadzenie roztworu (najczęściej leku) do tkanki za pomocą strzykawki z igłą.

    Zastrzyki podskórne[ | edytuj kod]

     Osobny artykuł: zastrzyk podskórny.

    Zastrzyki podskórne wykonuje się w ramię, brzuch, udo oraz okolicę łopatki. Maksymalnie można podać 2 ml roztworu. Igłę wprowadza się pod kątem 45-90° we wcześniej utworzony wzgórek skórny.

    Żyły (łac. venae) – wszystkie naczynia krwionośne prowadzące krew do serca. Najczęściej jest to krew odtlenowana. Tylko w wypadku żył płucnych i pępowinowych jest to krew natlenowana.Udo – część kończyny dolnej pomiędzy stawem kolanowym a biodrowym, a także człon odnóży stawonogów (np. owadów).

    Najczęściej podawanymi lekami w iniekcji podskórnej są insuliny i heparyny drobnocząsteczkowe.

    Dość często zleca się pacjentom samodzielne wykonywanie iniekcji podskórnych po krótkim przeszkoleniu.

    Zastrzyki śródskórne[ | edytuj kod]

    Zastrzyki śródskórne wykonuje się w wewnętrzną część przedramienia po stronie kciuka. Podaje się od 0,05 ml do maksymalnie 0,1 ml roztworu. Igłę wprowadza się pod kątem 5-10°.

    Zastrzyki śródskórne stosuje się przy testach uczuleniowych lub próbie tuberkulinowej.

    Mięsień pośladkowy średni (łac. musculus gluteus medius) - leży pod mięśniem pośladkowym wielkim i pod powięzią pośladkową.Strzykawka − instrument medyczny z pojemnikiem z podziałką i tłokiem, służący do wykonywania zastrzyków lub do pobierania płynów ustrojowych (np. krwi).

    Zastrzyki domięśniowe[ | edytuj kod]

     Osobny artykuł: zastrzyk domięśniowy.

    Zastrzyki domięśniowe wykonuje się w duże mięśnie, dobrze ukrwione, słabo unerwione, najczęściej są to mięsień pośladkowy średni, mięsień czworogłowy uda, mięsień trójgłowy ramienia. Nie należy przekraczać jednorazowo dawki 8ml). Igłę wprowadza się pod kątem 90° po poprzednim naciągnięciu skóry. Przed podaniem leku należy wykonać próbę aspirowania, aby upewnić się, że koniec igły nie jest położony w świetle naczynia.

    Próba tuberkulinowa – rodzaj badania diagnostycznego wykonywanego dla sprawdzenia stanu przeciwgruźliczej odpowiedzi immunologicznej organizmu.Insulina – anaboliczny hormon peptydowy o działaniu ogólnoustrojowym, odgrywający zasadniczą rolę przede wszystkim w metabolizmie węglowodanów, lecz także białek i tłuszczów. Nazwa insulina z łac. insula - wyspa, pochodzi od wysepek Langerhansa trzustki, gdzie insulina jest produkowana.

    Zastrzyki domięśniowe są najczęściej wykonywanymi. Stosuje się je podczas podawania wielu leków.

    Postać leku: wodna, oleista, zawiesina. Stężenie: izotoniczne

    Zastrzyki dożylne[ | edytuj kod]

     Osobny artykuł: zastrzyk dożylny.

    Zastrzyki dożylne wykonuje się w większe żyły, najczęściej w okolicach zgięcia łokciowego, nadgarstka, grzbietowej części dłoni, czasami nakłuwa się żyły na grzbietowej części stopy. Nie ma maksymalnej ilości roztworu jaką możemy podać w iniekcji dożylnej. Igłę wprowadza się w światło żyły i wolno wprowadza się roztwór.

    Jama brzuszna (łac. cavum abdominis) – jedna z jam tułowia, składająca się z jamy otrzewnej i przestrzeni zewnątrzotrzewnowej, którą ze względu na położenie dzieli się na:Mięsień czworogłowy uda (łac. musculus quadriceps femoris) – duży, gruby mięsień wypełniający grupę przednią mięśni uda. Cztery działające niezależnie głowy posiadają oddzielne przyczepy początkowe i wspólny przyczep końcowy.

    Najczęściej do iniekcji dożylnej stosuje się wenflon, który zapewnia stały kontakt z żyłą i ułatwia podawanie leku.

    Najczęstsze zagrożenia podczas wykonywania zastrzyku[ | edytuj kod]

    1. Wprowadzenie drobnoustrojów do organizmu, powodujące zakażenie miejscowe lub uogólnione.
    2. Wprowadzenie leku do krwiobiegu podczas iniekcji domięśniowej (zapobiega się poprzez aspirowanie).
    3. Wprowadzenie leku do tkanki tłuszczowej lub podskórnej przy wykonywaniu iniekcji domięśniowych (zapobiega się poprzez stosowanie dłuższych igieł).
    4. Wprowadzenie powietrza do krwi przy zastrzykach dożylnych, powodujące zator powietrzny.
    5. Uszkodzenie nerwu kulszowego podczas zastrzyku domięśniowego w mięsień pośladkowy większy.
    Wikimedia Commons

    Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.

    Igły stosowane w medycynie są zazwyczaj metalowe, wykonane z długiej, cienkiej rurki zaostrzonej na jednym końcu w celu przebicia skóry, służą przede wszystkim do wykonywania wstrzyknięć leków i płynów lub do pobierania materiałów do badań.Iniekcja domięśniowa (łac. injectio intramuscularis, i.m.) – wprowadzenie igły do mięśnia, w celu wprowadzenia roztworu (najczęściej leku). Podawane objętości nie powinny przekraczać 5 ml. Płyny do wstrzyknięć domięśniowych powinny mieć pH 7,0, być izoosmotyczne lub słabo hiperosmotyczne, aby zwiększyć przenikanie leku do otaczających tkanek. Wchłaniają się w czasie 10-15 min.



    w oparciu o Wikipedię (licencja GFDL, CC-BY-SA 3.0, autorzy, historia, edycja)

    Czy wiesz że...? beta

    Zakażenie, infekcja (z łac. infectio) – wtargnięcie do organizmu drobnoustrojów chorobotwórczych. W celu wywołania choroby muszą one pokonać odporność organizmu. Jeżeli wrota zakażenia znajdują się w pobliżu miejsca występowania infekcji mówi się o zakażeniu miejscowym. Gdy zakażeniu towarzyszą objawy ogólnoustrojowej reakcji zapalnej taki stan nazywa się sepsą.
    Heparyna drobnocząsteczkowa, HDCz (ang. LMWH, Low Molecular Weight Heparin) (ATC: B 01 AB 01) − glikozaminoglikan o masie cząsteczkowej około 4500 D otrzymywany poprzez depolimeryzację heparyny
    Zator gazowy, zator powietrzny (embolia) – zatrzymanie krążenia krwi, spowodowane obecnością pęcherzyków mieszaniny oddechowej lub powietrza w naczyniach krwionośnych. Powstające pęcherzyki czopują małe naczynia krwionośne.
    Mięsień trójgłowy ramienia (łac. musculus triceps brachii) - mięsień zajmujący całą powierzchnię tylną ramienia i należący do tylnej grupy mięśni ramienia, rozpięty między łopatką i kością ramienną a kością łokciową.
    W anatomii człowieka ramię (łac. brachium) jest częścią kończyny górnej, znajdującej się między obręczą barkową połączoną stawem barkowym a przedramieniem, kończącym się stawem łokciowym.
    Zastrzyk dożylny, iniekcja dożylna (łac. Injectio intravenosa) – wprowadzenie do żyły igły strzykawki w celu wprowadzenia roztworu (najczęściej leku) do krwiobiegu lub pobrania krwi do badania. Podanie leku dożylnie wywołuje najszybsze działanie leku. Dożylnie wstrzykuje się wyłącznie roztwory wodne, izoosmotyczne. Ze względu na niebezpieczeństwo powstawania zatorów, niedopuszczalne jest podawanie tą drogą zawiesin i roztworów olejowych.
    Roztwór – homogeniczna mieszanina dwóch lub więcej związków chemicznych. Skład roztworów określa się przez podanie stężenia składników. W roztworach zwykle jeden ze związków chemicznych jest nazywany rozpuszczalnikiem, a drugi substancją rozpuszczaną. Który z dwóch związków uznać za rozpuszczalnik, jest właściwie kwestią umowną, wynikającą z praktyki i tradycji.

    Reklama

    tt